Dit is mijn hof – Lynn Schutter / Theaterproductiehuis Zeeland

Meer familiedrama dan ecologische kritiek

In het boek Dit is mijn hof van journalist en boerenzoon Chris De Stoop versterken familiedrama en politieke aanklacht elkaar wederzijds. De gelijknamige bewerking van regisseur Lynn Schutter, in première op het Zeeland Nazomerfestival, licht slechts een van deze pijlers uit. Het maakt van Dit is mijn hof een esthetisch mooie maar ongevaarlijke productie. 

Klaas Tindemans

FOE – Kristien De Proost, Görges Ocloo, Josse De Pauw & Rinus Martha Chaerle / LOD muziektheater

Friday in da house

Wie heeft het woord, wie krijgt het woord, hoe betrouwbaar is het woord? In FOE bewerken Kristien De Proost en Görges Ocloo Coetzees gelijknamige roman tot een bedrieglijk lichtvoetige muziektheatervoorstelling. De essentie blijft een huiveringwekkend fileren van koloniaal denken én van menselijke verhoudingen.

Evelyne Coussens

Dancers speak up!

The Dancer’s Handbook: a welcome addition to the toolkit of any dancer

Ever since the #metoo movement in 2017, the Belgian dance scene has seen itself come under increasing scrutiny as a place in which imbalances and abuses of power have caused, and continue to cause, harm to the individuals working in it. Thanks to the work of activists such as Ilse Ghekiere, and organisations such as Sociaal Fonds Podiumkunsten, the Voices of Dance and Engagement Arts (of which Gala Moody, one of the co-authors of The Dancer’s Handbook, has been a founding member), attention has been drawn to try to improve the working conditions of dancers, to not only make sure that organisations establish a necessary system of support for these often precarious, temporary workers, but to empower individual dance artists to use their own voices to speak up and speak out to power when it is abused. The Dancer’s Handbook: A Practical Guide to Reimagining Dance, Body and Society by OFEN Co-Arts, written by dancers Gala Moody and Michael Carter, comes as a welcome addition to this development of tools to assist dancers trying to navigate a path through the often very rocky terrain of a career in dance.  

Dan Mussett

ERGENS – Schippers&VanGucht

Virtueel vrijblijvend

Op Theaterfestival Boulevard presenteren Schippers&VanGucht de VR-installatie ERGENS, een virtuele voorstelling die de grenzen tussen aan- en afwezigheid, nabijheid en afstand tracht te onderzoeken. Het werk ontvouwt zich in de (tussen)ruimte van de VR-bril, waarin werelden, bevolkt door een stoet bonte figuren, krimpen en zwellen. In haar vrijblijvende inhoud lijkt het stuk echter voornamelijk te reflecteren op het medium VR zelf, eerder dan de figuren of werelden daarbinnen: hoewel ERGENS de kijker midden in het gebeuren plaatst, blijft de inhoud inwisselbaar en slaagt het werk er ondanks haar immersieve aard nooit in werkelijk dichterbij te komen.

Margot De Grave Loyson

Don Quixote de la Mancha – Theater FroeFroe

Hoofdstuk 75: waarin Don Quichot de potsierlijke held is

Met Don Quixote De La Mancha benut Theater FroeFroe ten volle de setting van de Antwerpse Blikfabriek voor een visueel bevredigende, maar ongefocuste en weinig eigentijdse theaterbewerking over de ridder die met windmolens streed. Alle vakmanschap ten spijt blijft na deze voorstelling – die zich wel erg trouw baseert op Cervantes’ roman – toch vooral het boek overeind.

Amber Maes

Monica – Federico Vladimir & Pablo Lilienfeld

Monica, een teder epos

Pablo Lilienfeld en Federico Vladimir delen hun levens als liefdes- en artistieke partners. Ze delen ook het feit dat hun beider moeders Monica heten. In Monica verweven ze hun levens met die van hun moeders, grootouders en overgrootouders, en ook, met hun eigen, komende nageslacht. In dit tedere epos komen performance, drag-elementen en storytelling samen in een interdisciplinair, goed gemaakt werk. Ze ontwikkelen daarin hun eigen idee over wat het betekent om ‘te representeren’: hoe toon je jezelf, wat is de rol van belichaming in een wereld verzadigd door beelden?

Kristof van Baarle

Queen of the Flies – Camping Sunset

De after van de after van de after

Hoe verhoudt theaterkritiek zich tot theater dat claimt onaf te zijn? Hoe luister je naar werk, als dat werk uitnodigt om naar zijn makers te luisteren? Tijdens Theater Aan Zee woonde ik dag 3 en dag 10 van Queen of the Flies bij, de recentste theaterproductie van Camping Sunset, en was getuige van de ontmoeting tussen een diverse groep van drag performers enerzijds en acteurs anderzijds, en van een proces van vallen en weer opstaan. Is dit een feest? Of is dit ‘de after van de after van de after,’ zoals een van de personages suggereert?

Catho De Cordt

Alleen een wonder – Johannes Lievens/Martha!tentatief

Woorden die wonder worden

De voorstelling Alleen een wonder van Johannes Lievens en Martha!tentatief is een collage van verhalen en mensen. In een publieke tuin in Antwerpen-Noord vertelt Lievens over kleine gebeurtenissen die levens in nieuwe richtingen duwen. Bijna twee uur aan ongeordende foutjes, die desalniettemin de kracht van een wonder in zich dragen. 

Anne-Lise Vael

Not Quichot – Sarah Moeremans/Het Zuidelijk Toneel

Van dolende ridder tot trucker-zonder-tachograaf

Klaas Tindemans

Tout va hyper bien – Collectif Malunés

Samen circus maken

Collectif Malunés wordt graag en vaak verliefd. In hun jonge jaren verloor het nomadische collectief het hart aan een imposante, dieprode circustent. In dezelfde tent doet het publiek deze zomer haar intrede. Voor de voorstelling Tout va hyper bien nodigen de makers de toeschouwer uit om samen circus te maken. Is dit een queer liefdesverklaring, een kwetsbaar volksfeest, of oerdegelijk circus? En waarom kiezen? Les Malunés ontmoeten het publiek genereus in het midden.

Catho De Cordt

Fags of Destiny: Venture into the Baroque – Barnaby Savage/Dance Space Destiny

Queer, disco en een geschiedenislesje

Klaas Tindemans

Comp. Marius – Lorenzo de paljas van Firenze

De revolutie is aan de hedonist

Voor Lorenzo de paljas van Firenze herwerkte Comp. Marius Alfred Musset’s 19e eeuwse kritiek op politieke machtsspellen, maar voegt er een cruciale dimensie aan toe: plezier. Zowel het hedonisme waar de heersers krampachtig aan blijven vasthouden en een plezier in het spel zelf. Comp. Marius koppelt zo een overdaad aan personages, kostuumwissels en een ingewikkeld plot aan een scherpe hedendaagse politieke commentaar.

Elie Agniel

A Little Inquest Into What We Are All Doing Here – Josie Dale-Jones

Hoe overleef ik… cancel culture

Met A Little Inquest Into What We Are All Doing Here blikt Josie Dale-Jones terug op haar gecancelde voorstelling The Family Sex Show (2019). Ze verwerkt in deze voorstelling haar ervaringen met de boycot uit conservatief-christelijke hoek en maakt daarmee duidelijk dat ze zich niet van de planken laat pesten. Verrassend genoeg besteedt ze in dat kader relatief weinig aandacht aan theatraliteit.

Amber Maes

HOLDERS – Francesca Chiodi Latini

Rafelige choreografie van herinneringen

De opzet van HOLDERS is intrigerend: vrouwelijke 65-plussers bouwen dansend en wevend aan een eigen herinneringspraktijk. Het levert een ietwat rommelige, visueel weinig beklijvende voorstelling op die meer ontrafelt dan het poogt te verbinden.

Sixtine Bérard

IKWILHETENIKWILHETNU! Ode aan de democratie – Simone Milsdochter

Een noodzakelijke herinnering

Zijn het de spitse oneliners of is het haar schelmse gebarentaal die de gortdroge stof – staatshuishoudkunde! – zo licht verteerbaar maakt? Simone Milsdochter schreef en speelt IKWILHETENIKWILHETNU! Ode aan de democratie als een gedreven docente die haar vak door en door beheerst. Een stevig lesuur democratie krijgen we. Soms wat erg didactisch, maar onmiskenbaar urgent.

Mia Vaerman

BULK – Wunderbaum

Waar-achtige vol-ledigheid

‘Misschien moeten we even opnieuw beginnen?’ Actrice Marleen Scholten oppert het een paar keer in BULK, met dubbele tong. Ze richt zich schijnbaar tot haar zes kompanen op de speelvloer, die steeds weer ontsporen in te veel tegelijk. Maar in feite viseert ze ons, de hele mensheid. Als deze muzikale show van de Nederlandse spelersgroep Wunderbaum er ver over gaat, is dat om iets voelbaar te maken over de ontsporing van ons globale systeem. En wees maar zeker: BULK voelt zo nietsig en uitputtend dat het absoluut binnenkomt.

Wouter Hillaert

Family – Louis Janssens

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

In Family creëren theatermaker Louis Janssens en zijn tegenspelers een intieme ruimte die voor een alternatieve familiebijeenkomst zou kunnen doorgaan. Via hun autobiografische verhalen wordt op alle mogelijke manieren uitgeplozen wat ‘familie’ betekent – zonder dat het woord zelf één keer valt.

Marijn Lems

Buiten bereik: de poëtische Power Point Presentatie XL – Lotte Lola Vermeer

Toevalspoëzie tussen papier en podium

Hoeveel PowerPoint verdraagt het poëtische relaas van een reis van Google Street View naar Rusland? De monoloog Buiten bereik: de poëtische Power Point Presentatie XL van de Nederlandse auteur, scenarist en theatermaker Lotte Lola Vermeer neemt de proef op de som.

Tessa Vannieuwenhuyze

Deeper – Gosia Wdowik/CAMPO

Mooie, dode meisjes

Met Deeper onderzoekt theatermaker Gosia Wdowik de male gaze. De titel verwijst naar een blik die vrouwenlichamen binnendringt, een blik die we allemaal geïnternaliseerd hebben. Dieper trekken we het donkere bos in waar jonge, dode meisjes worden gevonden, dieper gaan we in op de esthetisering van geweld tegen vrouwen in pornografie en kunst. Dieper, bodemloos diep dringen we door tot een lichaam dat willoos en overweldigd in beeld wordt gebracht. Op de bühne laat Wdowik een camera inzoomen op dat geweld, waaruit geen uitweg lijkt te zijn. 

Natalie Gielen

Macc(h)abées – Sophie Warnant/Sujet Barré

A Beginning, an End, and the Grand Doom in Between

‘Death is fast, doom moves slow’, writes Johanna Hedva in How to Tell When We Will Die. Macc(h)abées by theatre maker and performer Sophie Warnant functions like a physical capsule spilling these temporalities and a seven-year-long research on the end of life. How to unpack themes like euthanasia, burial practices and countless conversations with doctors and patients in a dance without words? And how could writing on a dance like that keep up with the bodily acuteness the performance is striving for?

Anne-Lene Nöldner

Swiping Right – Sophie Anna Veelenturf/BERLIN

Polarelatie of polarisatie?

Wat als… links en rechts met elkaar op date gaan? In Swiping Right onderzoekt theatermaker en zelfverklaard ‘links meisje’ Sophie Anna Veelenturf de invloed van onze politieke voorkeur op daten, verlangens en relaties aan de hand van haar ervaringen met ‘rechtse zakken’. Haar flirt met stand-up comedy en documentair theater belooft over de tongen te gaan. Terecht?

Jasper Delva

er is geen ritme, er is regen – Boris de Klerk

De choreografie van het luisteren

In er is geen ritme, er is regen maakt Boris de Klerk van luisteren en voelen één vloeiende ervaring – een verstilde overgave die hemzelf en het publiek meeneemt in iets wat voelt als een gedeelde, lichamelijke meditatie.

Aïcha Mouhamou

Muurd in de Minard – Vernieuwd Gents Volkstoneel

De lessen van het volkstoneel

Wie heeft Bob de Moor vermoord? Het lijkt de centrale vraag van Muurd in de Minard, de whodunit waarmee Vernieuwd Gents Volkstoneel elf keer de Minardschouwburg uitverkocht tijdens de afgelopen Gentse Feesten. Dat De Moor en de zijnen dit publiekssucces al twintig jaar ononderbroken herhalen, blijft al evenveel jaren onopgemerkt door de rest van de Gentse theatersector. Misschien wordt het tijd om wat beter te kijken, en iets te leren. 

Evelyne Coussens

Nocturne (Parade) – Phia Ménard/Cie Non Nova

Plastic flarden over een wereld in flarden

Nocturne (Parade) is een visueel verbluffende voorstelling die weinig anders vertelt dan dat we leven in donkere tijden – en dat het keerpunt niet direct nabij is.

Sixtine Bérard

Death by Landscape, a concert – Alix Eynaudi

Ode aan onwetende ontvankelijkheid

Death by Landscape, a concert is geen rationeel te begrijpen verhaal. Alix Eynaudi’s opeenvolging van schijnbaar willekeurige handelingen, geluiden en bewegingsfrasen nodigt de kijker uit om diens verlangen naar zekerheid en logica te lossen − geen eenvoudige opdracht.

Jasper Delva

60 degrees of separation – Camille Paycha/Boegbeeld

Een uitgestoken hand

Hoe sterk kan je de traditionele opvatting over circus als ‘spektakelmachine’ afpellen? In 60 degrees of separation gaat Camille Paycha vér. Eerder dan circustechnieken toont de voorstelling nabijheid: tussen de performers onderling en tussen performers en publiek. 

Evelyne Coussens

PIEDESTAL – Het Scheldeoffensief

Misschien moeten we vliegen!

Het recenseren van inclusieve podiumkunsten roept soms vragen op. Hoe kan je kritisch kijken naar niet-professionele spelers? Mag je hun prestaties vergelijken met professioneel theater? Breng je hun soms kwetsbare positie in rekening? Het Scheldeoffensief van regisseur Frank Dierens maakt bovenstaande bezorgdheden irrelevant en levert met PIEDESTAL een prachtstuk af.

Tom Permentier

De Clash – Unie der Zorgelozen & Antigone

Welkom in onze straat, beste Dood

Sterven is de grote gelijkmaker: ooit overkomt het ons allemaal. Maar hoe ga je met die grote onbekende om als je tien, dertig of bijna tachtig bent? In De Clash, een participatieve coproductie van de Kortrijkse gezelschappen Antigone en Unie der Zorgelozen, blijken de generaties verrassend gelijkgestemd. Hun open nieuwsgierigheid naar de dood maakt er zowaar een levenslustige voorstelling van.

Wouter Hillaert

Every-Body-Knows-What-Tomorrow-Brings-And-We-All-Know-What-Happened-Yesterday – Mohamed Toukabri

Wat we weten

Er lijkt de laatste tijd veel mist te hangen in onze podiumruimtes. Ook Every-Body-Knows-What-Tomorrow-Brings-And-We-All-Know-What-Happened-Yesterday van choreograaf Mohamed Toukabri begint in een ondoorzichtige, grijze wolk. Maar waar in andere voorstellingen het mistige eerder een stijlfiguur lijkt, neemt Toukabri de opaciteit ervan mee als kernthema.

Lieve Dierckx

Holland Festival 2025

Twee kwetsbare solo’s

Dit Holland Festival werd zowel een danssolo van Vitor Hamamoto als van DD Dorvillier gepresenteerd in de rauwe, industriële loods van Likeminds in Amsterdam. De setting bood een sobere maar indringende achtergrond voor twee intieme performances waarin het lichaam de ruimte kreeg om te spreken voorbij woorden. 

Mirna Vrdoljak

Frames – Not Standing/Alexander Vantournhout

Body movement in triptych

Choreographer Alexander Vantournhout and his three co-performers (Chia-Hung Chung, Axel Guérin and Emmi Väisänen) invite us once again to see a performance that defies gravity. The troupe, Not Standing, aptly describing their goal in their name, are looking for ways to challenge the limits of the body. This time, they take us outside to find positions that promise tension in the neck, numb legs and an aching back. But the spectacle will make you forget all these pains. Frames presents body movement as a triptych: a skylight, a window and a pillar. Three frames for three planes of existence: heaven, earth and spirit. What can a body struggling for its balance tell us about existence?

Ugnė Noreikė

The Dancing Public & Choreomania – Mette Ingvartsen

Dans als ziekte én remedie

Op Dansand in Oostende waren op twee dagen tijd twee voorstellingen van Mette Ingvartsen te zien: The Dancing Public, een solo die sinds 2021 bijna onafgebroken toert, en Choreomania, een project dat ze in de loop van drie jaar creëerde met veertig bachelorstudenten van P.A.R.T.S. Ingvartsen houdt het betere werk voor de jonge generatie, zo blijkt uit de weging.

Amber Maes

Crowd #2 rewritten with OBV – Gisèle Vienne/Opera Ballet Vlaanderen

Exces in slow motion

Met Crowd #2 belooft Opera Ballet Vlaanderen een bewerking van Gisèle Viennes Crowd (2017), dat inmiddels een cultstatus verwierf. De belofte lijkt meer een marketingstunt dan een doorleefde praktijk – maar dat neemt niets weg van de explosieve kracht van deze choreografie. Crowd #2 laat toeschouwers nog steeds nadenken over het feest dat zich vertraagd voor hun ogen ontvouwt, en over het exces dat al dan niet op de dansvloer is te vinden.

Sixtine Bérard

Brel – Anne Teresa De Keersmaeker & Solal Mariotte/Rosas

Schaduwspel met Brel

Met BREL maken Anne Teresa De Keersmaeker en Solal Mariotte een mateloos interessant ‘dubbelduet’: de twee choreografen onderzoeken hun verhouding tot de beroemde Belgische chansonnier, en tot elkaar. 

Daphne de Roo

De uren – Eline Arbo/Internationaal Theater Amsterdam

Duizelingwekkende vrouwenlevens

Eerst was er het boek van Michael Cunningham, toen volgde de filmbewerking door Stephen Daldry. Twintig jaar later adapteert Eline Arbo Cunninghams The Hours voor het theater. Cunningham liet zich inspireren door Virginia Woolfs Mrs. Dalloway, die we een dag lang volgen tijdens haar voorbereidingen op een feest. In zijn hommage aan Woolfs roman zet hij drie vrouwen centraal. Arbo plaatst hen in een alledaags, maar spectaculair decor. 

Natalie Gielen

Badke(remix) – laGeste & Stereo48

Het lijf als plaats van verzet

Terwijl wereldwijd Palestijnse stemmen weerklinken in betogingen, op sociale media en in culturele acties, grijpt Badke(remix) terug naar een ander, ouder medium van verzet: het ritme van de voeten. In deze herwerking van Badke (2013) brengen Amir Sabra en Ata Khatab samen met tien dansers de dabke opnieuw tot leven. 

Aïcha Mouhamou

The Last Chapters – URLAND

The story must go on

In The Last Chapters verbeeldt performer Thomas Dudkiewicz van URLAND een beklemmende reis door het onderbewustzijn van een comateuze man. Met enkel zichzelf en een arsenaal aan hightech geluidsmateriaal stelt dit indrukwekkende auditieve epos de vraag naar de fundamentele betekenis van verhalen.

Evelyne Coussens

BEYOND – Circumstances

Bruggen bouwen

Met BEYOND brengt choreograaf Piet Van Dycke zes circusperformers met een verschillende specialisatie samen om ‘voorbij’ hun comfortzone te gaan − waar ze elkaar vinden, én het publiek. De context op het Oerol-eiland Terschelling brengt bovendien een stroom aan verbeeldingsrijke associaties op gang.

Evelyne Coussens

Bezoek! – Piet Arfeuille/Theater Malpertuis

Visite zonder afscheid

In Bezoek! stuurt schrijver en regisseur Piet Arfeuille (Theater Malpertuis) acteur Bert Luppes van woonkamer naar woonkamer. Met een lentezon in plaats van kunstmatig licht, je eigen alledaagsheid als decor en het straatgeluid als underscore brengt hij er een monoloog vol omwegen over eindigheid, rouw en verlangen, die eindigt in een opmerkelijk afscheid.

Jens Dewulf

Prova Nostra – Maja Westerveld/Stamppot

Move over, patattenpuree

Een stamppot is een gerecht met aardappel en groenten. Het is ook de naam van de kersverse sociaal-artistieke werking van Mechels Kunstencentrum nona. Dus move over, patattenpuree, want vanaf nu verwijst Stamppot in de eerste plaats naar een enthousiast collectief, op poten gezet door Maja Westerveld en bestaande uit een groep spelers met en zonder kwetsbare achtergrond. Hun eerste voorstelling heet Prova Nostra (Italiaans voor ‘onze repetitie’) en gaat zeer toepasselijk over een groep spelers die een voorstelling maakt. 

Amber Maes

SKETCH! – Portie Gemengd

Lachen tegen wil en dank

Met SKETCH! maken de acteurs Steven Beersmans, Julie Delrue en Liesa Naert een gedeelde (kinder)droom waar. In de voorstelling mogen ze zich laten gaan in een reeks sketches – een format dat, volgens hen, door theaterliefhebbers vaak wordt beschimpt. Het resultaat is een voorstelling die druipt van spelplezier, goesting en baldadigheid. SKETCH! is precies wat het beoogt.

Paula Rodríguez Sardiñas

Please Don’t Laugh – Tristero

Liever geen grappige titel

Please Don’t Laugh van het Brusselse gezelschap Tristero gaat over de existentiële crisis van drie clowns en probeert daarrond een scherp maatschappijkritisch discours te verbeelden. Helaas raakt de voorstelling niet verder dan een oppervlakkige parodie, zag Klaas Tindemans.

Klaas Tindemans

WOZZECK – Johan Simons & Alejo Pérez/Opera Ballet Vlaanderen

Een goed mens, zonder moraal

In 2008 ensceneerde David Freeman Alban Bergs opera Wozzeck. De bühne was bedekt met een dikke laag modder waarin het hoofdpersonage letterlijk ten onder ging. Anno 2025 speelt de versie van Johan Simons op een hellend wit vlak, omgeven door witte, steriele wanden. Geen letterlijke veruitwendiging van Wozzecks geploeter, maar een mentale ruimte. Wat wil Simons vertellen?

Lena Meyskens

Défilé PUR – Antigone & ARC

Begeesterende modeshow

ARC, de sociaal-artistieke werking van het Kortrijkse Antigone, verenigt mensen met uiteenlopende achtergronden. Onder begeleiding van Giovani Vanhoenacker en Michaël Vandewalle voeren veertig spelers een diepmenselijke modeshow op. Défilé PUR toont het volledige spectrum van dat wat kledij met een mens doet, en weeft daar maatschappijkritiek én een hoopvol toekomstbeeld doorheen.

Amber Maes

Mossy Eye Moor – Louise Vanneste

Beyond the visible

The 30th edition of Kunstenfestivaldesarts is the start of a new decade committed to defending the unusual, nurturing a space that questions the present, and seeking what lies beyond the visible. Louise Vanneste’s dance performance Mossy Eye Moor fits snugly within this framework and brings it to life in a unique way. It challenges our impatient times with a call to stay observant and radically open.

Ugnė Noreikė

Borda – Lia Rodrigues

Wolken lezen

Op de bijzonder geslaagde editie van Kunstenfestivaldesarts kon je dit jaar heel wat nieuwe namen leren kennen. In het slotweekend stonden een paar KFDA-getrouwen centraal, zoals de Zuid-Afrikaanse totaalkunstenaar William Kentridge (die voor de zesde keer langskwam) en de Braziliaanse choreograaf Lia Rodrigues. Met het oogverblindend mooie Borda, Rodrigues’ jongste voorstelling die tijdens het festival in wereldpremière ging, staat haar teller intussen op zeven.   

Sébastien Hendrickx

Welcome to Asbestos Hall – Trajal Harrell

Spending time with Trajal Harrell and friends

During Kunstenfestivaldesarts, choreographer Trajal Harrell invites us to ‘an atmospheric evening, more experience than performance.’ La Verrière is transformed into an informal space for sharing work in progress and other events. But does the context of a prestigious festival truly allow Harrell’s dreams of informality and community to come to fruition? What does this gesture mean in the totality of the choreographer’s vast and rich body of work?

Kristof van Baarle

Gilles! – Jan Decleir/Toneelhuis

Staande ovatie voor een spook

Wanneer Jan Decleir zijn laatste woord heeft gesproken – ‘Amen’ – en de fanfare haar laatste tonen heeft getoeterd, veert het voltallige publiek op de parterre en op de drie balkons van de Antwerpse Bourlaschouwburg recht. Is het louter een blijk van erkenning voor de 79-jarige speler die net weer eens een tour de force liet zien, of is er meer aan de hand? Heeft Gilles! een heimelijk verlangen aangewakkerd, een gevoelige snaar geraakt?

Jens Dewulf

My Body, My Archive / Mamu Tshi, Portrait pour Amandine – Faustin Linyekula

If Absence had a Shape

DE SINGEL presents a double bill by Congolese dance artist Faustin Linyekula. By asking ‘Where are the women?’ and ‘Who is my grandmother?’, both My Body, My Archive and Mamu Tshi, Portrait pour Amandine trace along the disrupted lineage to the performers’ female ancestors, looking for and summoning them through dance, told stories and documentary artefacts. 

Anne-Lene Nöldner

Living Apartment Together – Yves Degryse/BERLIN & NTGent

De stad als theater

Living Apartment Together lokt zijn toeschouwers naar een braakliggend terrein aan de Fransevaart in de Gentse wijk Ledeberg. Op pereciaanse wijze keert Yves Degryse – in zijn dubbelrol als artistiek directeur van NTGent en van theatergezelschap BERLIN – (het leven in) een appartementsblok binnenstebuiten. 

Tilde De Vylder

Magec / the Desert – Radouan Mriziga/A7LA5

Op zoek naar de woestijn

Op het Kunstenfestivaldesarts toonde choreograaf Radouan Mriziga het tweede luik van zijn trilogie rond de Amazigh-cultuur. Magec / the Desert bevat fascinerende beelden, maar slaagt er niet helemaal in om de ziel van de woestijn voelbaar te maken. Lieve Dierckx legt uit waaraan ze bleef haken. 

Lieve Dierckx

The Truthful – Lieselot Siddiki/CAMPO

De Amerikaan in onszelf

Met Up Your Ass creëerde theatermaker-speler-vormgever Lieselot Siddiki (samen met Nona Demey Gallagher) een van de meest bejubelde voorstellingen van het vorige theaterseizoen. De mooie, verrassend verstilde opvolger The Truthful keert terug naar dat verdoemde land waar we maar niet van kunnen wegkijken: de Verenigde Staten.

Sébastien Hendrickx

Epique! (pour Yikakou) – Nadia Beugré 

Queeste zonder thuiskomst

Wat als je terugkeert naar het dorp van je jeugd en alleen een bos vol geesten aantreft? In Epique! (pour Yikakou) reist choreografe Nadia Beugré terug naar haar overwoekerd geboortedorp, vergezeld door de stemmen van haar voormoeders. Maar naarmate de scènes vol bezwerende zang en poëtische symboliek zich opstapelen, rijst de vraag: waar eindigt deze tocht? En laat een epiek zonder plot zich eigenlijk wel vertellen?

Paula Rodríguez Sardiñas

FEST – Zonzo Compagnie

Waar blijft de regen?

Schoolvoorstellingen zijn voor de artiesten en voor de kinderen die ‘naar toneel moeten’ op zijn zachtst gezegd niet altijd een feest. Dat weet iedereen die al eens zo’n voorstelling bijwoonde. Tenzij je er natuurlijk gewoon een feestje van maakt. Je zou kunnen zeggen dat FEST (6+) van Zonzo Compagnie daarmee de weg van de minste weerstand neemt, want zoals water zijn weg door de aarde zoekt, zo zet de flow een lichaam aan tot bewegen.

Liv Laveyne

Delirious Night – Mette Ingvartsen

Als voorstelling onkritisch struikelen over het voorstellen

Choreograaf Mette Ingvartsen situeert in het manisch bewegende lichaam een subversief en helend potentieel. Kan je dat echter ensceneren zonder een beeldvorming die theatraal wel veel suggereert, maar zich ver houdt van echte transgressie en tevens de kapitalistische inkapseling van de moraal van echtheid of onmiddellijkheid onkritisch negeert?

Rudi Laermans

Ballroom – Post uit Hessdalen

Door het beton de wolken

Opnieuw tart Post Uit Hessdalen de wetten van de zwaartekracht. Net als in eerdere voorstellingen sluit jongleur Stijn Grupping zichzelf en zijn publiek op met een hele hoop ballen. Ballroom is een magische trip waarin hard en stug het opnemen tegen beweeglijk en veranderlijk. Wie die strijd wint is onduidelijk, maar het levert wel een spectaculaire show op die tot de verbeelding spreekt.

Simon Knaeps

OnlyFans for Therapy – Verona Verbakel

Een trauma van tweehonderdduizend euro

Na Het ego, gecreëerd samen met Anemone Valcke, maakt theatermaker Verona Verbakel opnieuw een voorstelling over de gevolgen van grensoverschrijdend gedrag. Met OnlyFans for Therapy verhoudt ze zich op intelligente wijze tot de trend onder online content creators én theatermakers om steeds persoonlijker verhalen te delen met een publiek.

Amber Maes

Modesta (play of language and lips) – Anna Franziska Jäger & Nathan Ooms/CAMPO

ENIGMA minus VITALITY = ?

In vorige voorstellingen zoals Bartlebabe, The Honey House en Ambient Theatre Fury onderzocht het makersduo Anna Franziska Jäger en Nathan Ooms inhoudelijk en vormelijk het post-internettijdperk. Voor hun nieuwe groepschoreografie Modesta laten ze zich inspireren door het gelijknamige personage uit een twintigste-eeuwse roman. Laat de mysterieuze Modesta zich kennen in de vormtaal van deze jonge makers?

Natalie Gielen

The Brotherhood (Trilogia Cadela Força, deel 2) – Carolina Bianchi

Theater in het vagevuur

Op Kunstenfestivaldesarts keek Kristof van Baarle gefascineerd naar The Brotherhood, het tweede deel uit Carolina Bianchi’s trilogie rond ‘bitch power’. Hij zag een rijke en gelaagde voorstelling, waarin de Braziliaanse theatermaker blijk geeft van een enorm engagement, maar  geen richting lijkt te willen kiezen in de vorm die de vooropgestelde loutering moet aannemen. 

Kristof van Baarle

Spine Of Desire: Wounds without tears, out of one skin in diamonds and shit – Stanley Ollivier/Hiros

Gemaakt samen-zijn

In de dansvoorstelling Spine Of Desire: Wounds without tears, out of one skin in diamonds and shit zoomt de Frans-Caribische choreograaf Stanley Ollivier in op het vermogen van mensen van kleur om gemeenschappen te vormen. Zijn beroep op het buzzword ‘community’ roept echter vragen op. Hoe wordt zo’n gemeenschap voorgesteld in Spine Of Desire? En op welke manier draagt de performance bij tot het exponentieel groeiende discours rond gemeenschapsvorming? 

Paula Rodríguez Sardiñas

Boze Geesten – LAZARUS & theater arsenaal

Utopische kronkelingen

150 jaar nadat Dostojevski Boze Geesten schreef, rommelt het op het toneel. De toneelspelers van LAZARUS brengen Dostojevski’s aanklacht tegen een op hol geslagen bourgeois gedachtegoed tot leven. Op z’n scherpst rijt de ploeg mijn onschuld aan flarden, in een besliste liefdesverklaring aan het toneelspelen. En aan Dostojevski natuurlijk.

Catho De Cordt

BOS – BRONKS & BOS+

De beestenboel vecht terug

Een samenwerking tussen BRONKS en BOS+ mondt uit in een locatievoorstelling die vecht voor haar eigen bestaan. In BOS, een spetterende ecologische show voor 8+, bieden ongewenste fauna en flora weerwoord tegen de destructieve mens. BOS toont op een speelse manier hoe de natuur verstoord wordt, en een beetje gestoord is.

Charlotte Durnajkin

Kak, een ecologische shitshow – Egon Schoelynck, Runa Robbroeckx & Lennert De Vroey/Tristero

Welkom in de kakwoestijn

We zitten op de toiletpot, spoelen door en woooosjjj – alles is weg. Maar waar gaat dat drolletje heen? Echt verdwijnen doet dat uiteraard niet, en dat kan van al ons afval gezegd worden. Die inzichten van rockster-filosoof Slavoj Žižek inspireerden ex-Montigards Runa Robbroeckx, Lennert De Vroey en Egon Schoelynck tot het vermakelijke Kak, een ecologische shitshow. 

Jasper Delva

out of hands – Michiel Vandevelde/fABULEUS

Tussen jong zijn en jong spelen

Naar een voorstelling gaan is een sociale belevenis, zelfs al ben je initieel misschien alleen gekomen. Die gedachte komt bij Siska Baeck op voor aanvang van out of hands, in een stampvolle Soetezaal van STUK Leuven. 

Siska Baeck

Fatilou M. – Bart Van Nuffelen/Martha!Tentatief & hetpaleis

Een gelaagd verhaal over opgroeien in de stad

Is het een theatervoorstelling of een filmproductie? Een monoloog of een dialoog? Fatilou M. (12+) van Martha!Tentatief is het allemaal. Maar bovenal is het een authentiek relaas over vriendschap, verbinding en jong zijn in de stad.

Ciska Hoet

Mantike – Benjamin Abel Meirhaeghe/Toneelhuis

De valkuil van véél

Hoe kunnen we hoop blijven koesteren met zicht op een toekomst die gedoemd lijkt? Dit lijkt het uitgangspunt van Benjamin Abel Meirhaeghes Mantike. Alleen beantwoordt de voorstelling de vraag niet. In een overdadige explosie van tekst zijn er te veel gefragmenteerde antwoorden en onuitgewerkte ideeën. Die leiden af van Meirhaeghes overtuigende beeldtaal, waarin hij af en toe wel aan iets wezenlijks weet te raken.

Amber Maes

DARK – Kris Verdonck/A Two Dogs Company

Coded Clairvoyance

DARK premiered in the 13th edition of Trouble, a performance festival whose central theme this year revolves around invocations, evocations, magical or shamanic rituals, political actions in public spaces, and dialogues with the unseen. Kris Verdonck continues his exploration between the oppositions of being and non-existence in this three-part performance. The first one deals with unseen entities behind screens; the second is a Beckett recital in memory of Johan Leysen, a Flemish actor who passed away two years ago; the third and last part is a short musical act, with sounds coming from three sousaphones hanging on the ceiling while no one seems to be playing them.

Ugnė Noreikė

I Grotteschi – de Munt/Rafael R. Villalobos & Cappella Mediterranea o.l.v. Leonardo García-Alarcón

Monteverdi in de mix

Hoe kan opera de sprong maken naar een volwaardig postdramatisch genre? Met I Grotteschi zet het Brusselse operahuis de Munt belangrijke stappen, maar er is meer mogelijk. Lena Meyskens ging twee avonden kijken en deelt haar bevindingen.

Lena Meyskens

FI-FI-FILE – Amelia Malfait Lakhtara

De file, een (te?) gelaagde metafoor voor het leven

In Amelia Malfait Lakhtara’s FI-FI-FILE ontmoeten twee spelers elkaar te midden van een snelweg – een non-ruimte waar het niet per se aangenaam vertoeven is. In deze tussenzone gedijt het oneindige: het gebeuren speelt zich af in het ijle, de spelers staan stil in een eeuwige file. Er ontspint zich een uniek, metaforisch en associatief theater, even cryptisch als prikkelend, even fascinerend als bevreemdend.

Tilde De Vylder

These Roots Never Blossomed – Sana Ghobbeh

Op de ruïnes van de Iraanse suikerindustrie

In These Roots Never Blossomed duikt Sana Ghobbeh, kunstenaar en artistiek onderzoeker uit Iran, in de verhalen van de suikerindustrie die Iran met België verbindt. In deze transdisciplinaire voorstelling smeedt ze haar kennis van architectuur en onderzoeksmethoden uit de beeldende kunsten samen tot een performatieve vertelpraktijk. 

Aïcha Mouhamou

Alledaags verlies – The Slow Accumulation of Ordinary Losses – Lineke Rijxman & Willem de Wolf

De melancholie van links

‘Hoe erg zou het zijn als dit de laatste keer is?’ vraagt Lineke Rijxman zich hardop af, ergens aan het begin van de voorstelling Alledaags verlies – The Slow Accumulation of Ordinary Losses. Willem de Wolf vult haar aan: ‘Hoe erg zou het zijn dat dit de laatste keer is, en dat we ons er tijdens de laatste keer van bewust zijn dat het de laatste keer is?’ Alledaags verlies is de vijfde voorstelling van het duo Rijxman en De Wolf, en dit is de laatste. Althans, dat hebben Lineke (‘Lien’) en Willem (‘Wim’) zelf zo besloten.

Sam Simons

Music Hole – Steven Michel/GRIP

Geestrijk, maar schimmig

Music Hole van Steven Michel laat ons baden in een spookachtige sfeer, terwijl we toekijken hoe vier mensen een soort trip doormaken. Het acteerwerk overtuigt en op elk moment is iets interessants of vernuftigs te zien. Maar wat dit alles betekent, blijft enigszins wazig.

Daphne de Roo

Alles gaat kapot – Abattoir Fermé

Testament van een scheve architect

Het parcours van Stef Lernous en Abattoir Fermé blijft grillig. Het afgelopen jaar maakte hij met Genesis een opgepompte, over the top versie van Alfred Jarry’s Ubu Roi, veel te megalomaan, veel te dystopisch, veel te luid, maar ook claustrofobisch kamertoneel – het publiek zit ook zélf in de kamer – over de (on)veiligheid van kunst en leven (Mij die ge graag in het donker ziet). Plus een soort docufictie over de ontsporingen van de rock-‘n-roll in het New Yorkse Chelsea Hotel (Hotel Chelsea). Variaties op de hel waar we allemaal op een gegeven moment mee in aanraking komen of, in het ergste geval, zelf in terecht komen. De hel, dat is een plek van verval, waar de bouwsels voor je ogen tot ruïnes degraderen, dat is een plek van vraatzucht en indigestie, een plek ook van machtsmisbruik en geweld dat zo gratuit is dat het wel laconiek lijkt en alleszins amoreel is. Abattoir Fermé schrijft zich in in de traditie van het grand guignol, toneelhorror als entertainment, licht, spannend en ontspannend, misschien te vergelijken met de escape rooms van vandaag. De titel van de nieuwste voorstelling, Alles gaat kapot, vat in zekere zin de carrière van dit ensemble samen, want elke samenleving-in-de-verbeelding die Lernous en zijn trouwe kompanen maken, eindigt in vernieling: van de ruimte, van de personages, van het verhaal, van de lieve vrede – als die er ooit al zou geheerst hebben. Toch is Alles gaat kapot geen résumé van de artistieke geestesgesteldheid van Abattoir Fermé: men neemt subtiel, maar wel zichtbaar afstand van het nihilisme dat – minstens aan de oppervlakte – zo kenmerkend leek. Abattoir Fermé met een boodschap? Ja en nee.

Klaas Tindemans

Care (Past/Present/Future) – Tamayo Okano

Een haastige voorstelling over zorgzaamheid

In een jachtige, moeizaam vertelde voorstelling wil danseres Tamayo Okano het publiek iets zeggen over zorgzaamheid. Care (Past/Present/Future) zegt te gaan over hoe verschillende generaties vrouwen zorg dragen voor anderen en indien mogelijk ook voor zichzelf. Wat we te zien krijgen draait vooral rond een onverteerde moeder-dochterband, waarin wederzijdse vergeving moeilijk blijkt.

Amber Maes

GHURBA – Rimah Jabr & Atta Nasser/DE MAAN

Bloeien in ballingschap

In Rimah Jabrs GHURBA volgen we Iris (Jef Hellemans), een jonge bergplant die tegen haar wil verplaatst wordt naar een serre. Samen met haar lotgenoten Blue (Ellen Sterckx) en Red Velvet (Patricia Kargbo) probeert ze zin te geven aan het nieuwe, kunstmatige ecosysteem waarin ze zich bevindt. Haar enige kans om te ontsnappen: zich tot bloem ontpoppen zodat ze in de wereld buiten de kas kan worden geplant. Gehinderd door een al te abstracte verhaallijn is het helaas GHURBA zelf dat er maar moeizaam in slaagt om volledig tot bloei te komen.

Paula Rodríguez Sardiñas

Krokusfestival 2025

Een bonte beestenboel op kindermaat – drie keer geslaagd jeugdtheater

De krokusvakantie, dat betekent ondertussen al 28 jaar dat in Hasselt het Krokusfestival doorgaat, een kunstenfestival waar een jong – en minder jong – publiek kan proeven van nieuw werk van internationale makers. Ik zag drie voorstellingen die er in première gingen, waarvan twee in Hasselt zelf: The Round (8+) van Claire Croizé/ECCE en Amadou (8+) van Laika. Een week later zag ik ook Franje (4+) van tout petit/Alfredo Zinola Productions in het Brusselse BRONKS. Drie voorstellingen die elk op hun eigen manier de verbeelding van hun jonge publiek proberen te prikkelen. Drie voorstellingen die erg uiteenlopen op vlak van vorm, inhoud en inzet.

Simon Knaeps

Atlas/The Mountain – Radouan Mriziga

Een nieuwe dwarse ruimte

In Atlas/The Mountain staat choreograaf Radouan Mriziga voor het eerst sinds tien jaar op scène in een eigen solo. Het zwaartepunt van zijn thematiek mag zijn opgeschoven, de kernwaarden van zijn eerste solo, 55 uit 2015, heeft hij niet afgezworen: eenvoud, ambachtelijkheid, duurtijd en het contact met de geschiedenis van zijn Maghreb-cultuur. Ook zijn radicale houding tegenover het publiek blijft voelbaar.

Lieve Dierckx

Everything brings us back to the body – Ehsan Hemat

A heavy blanket

While watching my Everything brings us back to the body by Ehsan Hemat, my body relaxed. The heated room loosened the muscles, the light was never too bright. Seeing him carrying the weight of an 18-kilogram brass sheet gave a physical release, as if I was the one covered with a heavy blanket, and my hand just scribbled on to the page. What did it write? It turned to myths of Icarus and Sisyphus, people whose non-human counterparts – wings and a boulder – have extended and thus completed their physical form. And now Ehsan and his sheet are here before me, merging and fighting, inseparable in their opposition.

Ugnė Noreikė

De Gevangenis – Lara Staal/NTGent

Vrijheid in verbeelding

Waar ze eerder een kritisch licht wierp op onderwijs (Dissident, 2021) en jeugdzorg (SERDI, 2023), ontleedt Lara Staal in De Gevangenis het falend gevangeniswezen samen met vier ex-gedetineerden. Bahadir Kanmaz, Freddie Konings, Adam Rambouk en Kevin Laforce (belichaamd door Laurens Aneca) leggen aan de hand van hun ervaringen en reflecties de impact van detentie en, bij uitbreiding, het bredere gevangenissysteem bloot, en nodigen ons zo uit om met meer verbeelding te reflecteren op hoe een maatschappij met misdaad en straf kan omgaan.

Margot De Grave Loyson

Sabah – Tomas Pevenage/Antigone

Take a drag

After having travelled through Syria, Lebanon, Jordan, and Palestine, Tomas Pevenage comes on stage inspired by divas he heard, people he saw, and places he visited. He creates a fragmented, searching drag character who is stunning and never loses their composure, remains shining and charming. Sabah is a show that’s easy to love, funny, beautiful and entertaining. It delivers all you would expect of a queer cabaret. However, it kept me wanting. Can a show that comes from a place of conflict remain untouched by it?

Ugnė Noreikė

Yellowcake, Little Boy – Stijn Devillé & Christophe Aussems/Het nieuwstedelijk

Een geschiedenisles die niet buiten de historische lijnen durft kleuren

In Yellowcake, Little Boy duikt Het nieuwstedelijk in de vergeten verbanden tussen de eerste atoombom en de koloniale geschiedenis van België. Over grote afstanden in tijd, plaats en perspectief heen worden verhalen aan elkaar geweven. Maar in de neiging om zoveel mogelijk historische lessen mee te geven, toont de voorstelling vooral hoe, wanneer het over herinneren gaat, de exacte reconstructie de minst getrouwe is.  

Margot De Grave Loyson

Piñata Cake – Gaël Santisteva/Gilbert & Stock

Let them eat shit

Great expectations. Het is niet alleen een boek van Dickens waarin hoge verwachtingen tot ontgoochelingen leiden. Het is ook de jammerlijke (of bedoelde?) conclusie na het zien van Piñata Cake van Gaël Santisteva.

Liv Laveyne

Arme tante Danni – Janne Desmet & Martha!tentatief

Van zelfacceptatie in Zwevegem tot zwammen plukken in Zuid-Frankrijk

Onder de belofte een portret van haar ‘Arme tante Danni’ neer te zetten, doet Janne Desmet haar eigen levenslange strijd met skamte uit de doeken. In geuren, kleuren en smakelijk West-Vlaams voert Desmets monoloog – geschreven met Johan Petit – ons van een fuif in het diepe zuiden van West-Vlaanderen tot een vierkantshoeve in Vught.  Deze aaneenschakeling van aanstekelijke anekdotes is een  krachttoer in authenticiteit, maar met niet veel meer dan dat om het lijf.

Jade Gevaerts

DE SITCOM – DE HOE

Wat als alles de moeite waard wordt?

Wat gebeurt er als je overal een camera opzet, als plots alles een scène is, als je alles de moeite waard verklaart? DE SITCOM van DE HOE trekt het sitcom-genre uit elkaar tot enkel de eindeloze herhaling en de tragische eenzaamheid overblijven. De parodie levert hilarisch, doordacht, feilloos theater op, en ook een geraffineerde kritiek van onze tijd: als het onderscheid tussen realiteit en performance vervaagt, lijkt ironie de enige verdedigingslinie, en als iedereen de hele tijd geconnecteerd is, wordt niemand echt geraakt.

Floris Baeke

LOS DÌAS AFUERA – Lola Arias

Tussen helderheid en letterlijkheid

Lola Arias is een bekroonde, Argentijnse schrijver en theatermaker die met haar voorstellingen wereldwijd op tournee gaat. In 2024 won ze de prestigieuze International Ibsen award. Haar werk is multidisciplinair en literair getint. Afgelopen weekend stond ze met haar laatste creatie LOS DÌAS AFUERA in DE SINGEL. Kort omschreven kan je deze voorstelling een musical met ex-gedetineerden noemen. Gelukkig is het eigenzinniger en weerbarstiger dan dat. LOS DÌAS AFUERA houdt een gebalanceerd midden tussen documentaire-theater, musical, rock-optreden, performance, ballroom en autofictie literatuur. Arias slaagt erin om hier een interessante, prikkelende mix van te maken die bijzonder eigentijds en fris aanvoelt. De voorstelling is een politieke aanklacht tegen de overbevolking van de Argentijnse gevangenissen, maar ook een filosofisch verzet tegen het grotere juridisch systeem dat het steeds weer op dezelfde bevolkingssoort (in het bijzonder queer en trans mensen) gemunt lijkt te hebben.

Siska Baeck

Howl Baby Howl – Judith Engelen & Ika Schwander

Moeders die voeden en vernielen

Theatermakers Ika Schwander en Judith Engelen verbinden het verhaal van Romulus en Remus met de ervaringen van KOPP-kinderen (kinderen van ouders met psychische of afhankelijkheidsproblemen). Met beeldende vindingrijkheid maakt de Eigen Kweek-voorstelling Howl Baby Howl een complexe realiteit invoelbaar: hoe zorg je als kind voor je ouders en blijf je hen ook graag zien?

Amber Maes