recensies | Etcetera

Nachtland – Tg STAN

Een schilderijtje doorbreekt het stilzwijgen

Nu de laatste getuigen ongeveer allemaal definitief zwijgen, is het aan de volgende generaties Duitsers om met het hitleriaanse verleden in het reine te komen. Het zwijgen van die getuigen heeft dat zeker niet gemakkelijker gemaakt, integendeel. Over de demonen die onvermijdelijk uit die omertá opduiken gaat Nachtland, dat Marius von Meyenburg in 2022 in opdracht van het Londense Royal Court Theatre schreef. Tg STAN speelt deze wrange komedie, waarin broer en zus het huis van hun pas overleden vader opruimen en op een merkwaardig schilderijtje botsen. Gesigneerd door ene A. Hitler, maar is het ook echt van hem? Een expert bevestigt, broer en zus ruiken geld, veel geld. Een debat ontspint zich, zeker omdat de vrouw van de broer joodse is. De beerput gaat open en stinkt. Of is het iets genuanceerder? Tg STAN kiest voor een debat tussen gelijken, hoe extreem sommige gevoeligheden ook liggen. Misschien wat voorzichtig, maar genoeg stof tot nadenken in post-fascistische tijden.

Klaas Tindemans

recensie 08.04.2026

BĒTON – BAHAR TEMIZ / KVS

Het bewon(der)en van een grijze wereld

Persoonlijke verhalen, meertalige stemmen, knappe storytelling, een speelgoedgraafmachine en een elektronische soundscape: zo bouwt Béton een grijs landschap op waarin de nasleep van een aardbeving nazindert. Choreografe Bahar Temiz nodigt de toeschouwer uit om te navigeren tussen vloeibare transformatie en verharde constructie.

Helen D’Haenens

recensie 07.04.2026

ALL TOGETHER NOW! – Suze Milius / House Crying Yellow Tears & Toneelhuis

Een overladen tafel zonder poten

In ALL TOGETHER NOW! zet regisseur Suze Milius zes acteurs rond een tafel. Ze eten, zingen, zwijgen en botsen in scènes die familiediners, kantinelunches en vriendenweekends evoceren. Maar Milius legt zoveel diffuus materiaal op tafel, dat die gaandeweg onder het gewicht bezwijkt.

Natalie Gielen

recensie 02.04.2026

Nieuwsbrief

Hardkoor – Naomi Velissariou / Theater Utrecht

Postpartum pain party // galop

In Double Take gaan twee Etcetera-auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Charlotte Van den Broeck en Jana Coorevits, allebei kunstenaar en moeder, voelen gedeelde bevrijding én gedeelde pijn na Hardkoor, een stand-uptragedyconcert waarin theatermaakster Naomi Velissariou zichzelf terugvindt na het de identiteitscrisis van het moederschap, de burn-out en de kooi van het kerngezin.

Jana Coorevits, Charlotte Van den Broeck

double take 27.03.2026

Again Forever – Lisa Vereertbrugghen / Campo

Choreografie als antropologie

In pre-Tinder tijden liet de slow je toe om een relatie te starten of publiekelijk te bevestigen: al dansend kon je je gevoelens uitdrukken en de mogelijke gezamenlijkheid van je verlangen verkennen. In Again Forever onderzoekt Lisa Vereertbrugghen dit wegzinkende cultuurgoed met een choreografische en niet-patriarchale blik. Het resultaat is een voorstelling die te veel blijft hangen in de uiterlijkheid van bewegingen van de slow en te weinig de verlangenseconomie verkent waarmee die lange tijd verbonden waren.

Rudi Laermans

recensie 26.03.2026

Testament – Compagnie Cecilia

De morsigheid des levens

Een onbereikbare vader sterft, drie kinderen, allemaal geteisterd door hun eigen demonen, zitten rond zijn bed en hengelen vergeefs naar zijn liefde. Testament verkent thematisch geen nieuwe paden, maar dankzij het scherpe oog van filmregisseur Peter Monsaert en drie klasbakken van acteurs bezweert het stuk je toch van begin tot eind. De morsigheid van het leven, gevat in twee uur aanstekelijk spelplezier.

Pieter Martens

recensie 25.03.2026

Harakiri (een politieke en incorrecte voorstelling) – Troubleyn / Jan Fabre

‘De incarnatie van vergane glorie’

Ook al verloor hij enkele jaren geleden zijn subsidies, in zijn huistheater Troubleyn blijft Jan Fabre voorstellingen maken. In Harakiri citeert en samplet hij uit zijn eigen werk, met een voorkeur voor gestileerde seks. Hij wil duidelijk een punt maken na zijn veroordeling in 2022 voor geweld, pesterijen en ongewenst seksueel gedrag op het werk, en aanranding van de eerbaarheid. Na een revue vol giftige grapjes richting de ‘welzijnspolitie’, laat hij een acteur vurig pleiten voor onbegrensde artistieke vrijheid, tegen zogenaamde ‘politieke correctheid’ in. Dit is een nogal pathetische poging tot rechtvaardiging van legitieme artistieke keuzes – die niemand betwist, waarvoor hij ook niet veroordeeld is – die vooral de eigenlijke inzet van het conflict rond Jan Fabre omzeilt, namelijk scheefgegroeide machtsverhoudingen. Die zijn niet weg te lachen met anderhalf uur suggestief toneel.

Klaas Tindemans

recensie 24.03.2026