LIMP – Ugo Dehaes/kwaad bloed

Een voorzichtig duet tussen mens en machine

Limp is het derde deel van Ugo Dehaes’ ‘Forced Labor’-cyclus, waarin hij de mogelijkheden en beperkingen van dans(creatie) met robots exploreert. Klassiek balletdanser David Framba, die na een motorongeluk zijn rechter onderbeen verloor, balanceert voorzichtig op de artificiële grenzen tussen mens en machine. Maar net door deze als scheidbare eenheden voor te stellen, lijkt Limp nooit helemaal ‘post-human’ te worden.

Margot De Grave Loyson

Donja Hota – Enkidu Khaled/Platform 0090

letters to the next female Don Quixotes

Firing off at a rapid tempo, Donja Hota gathers female artists on stage to share their reflections on the state of the world and the memories that make up their present. Lessons from their experiences are addressed to a young girl named Alma, who represents a new generation of female Don Quixotes ready for battle. But a battle against what? Despite the undeniable impact of the performers that drives Donja Hota forward, the audience is left with too many windmills at the end.

Caroline Lee-Jeong

(v) – De Nwe Tijd

Weerhaken

Tien jaar nadat de makers van De Nwe Tijd hun familie interviewden in Heimat, doen ze dat over in (v). Het podium wordt een plek voor de levensvragen en herinneringen van een groep vrouwen. Hebben hun waardevolle persoonlijke verhalen voldoende artistieke zeggingskracht?

Natalie Gielen

Piéton – Kenneth Berth/Het Nieuwstedelijk

Op zoek naar een louterende Ulay

In de zomer van 2021 wordt radio- en podcastmaker Kenneth Berth aangereden op een Parijs’ zebrapad. De dader, O., pleegt vluchtmisdrijf. Berth blijft alleen achter met een verbrijzeld been, en heel wat vragen. Hij nodigt O. daarom uit voor zijn debuutvoorstelling ‘Piéton’. Maar O. komt niet, en dus moet Berth verder op zoek naar die broodnodige catharsis.

Jasper Delva

Pearls – Joshua Serafin

The poetry in the world of creatures undefined

The stage is dark. Bodies recline in darkness, mere silhouettes against the fog. A projection of a short poem about the sun and the sea and its vanishing edge flickers off, followed by a video of three bodies bathing in a stream. They are surrounded by nature. The narrator’s voice enters, addressing their love. They find themselves in a liminal space, a “multiverse,” a “swamp” where “undefined creatures” roam.

Caroline Lee-Jeong

Loos – Dimitri Leue

Ontworteld of nooit gekiemd? 

Op vraag van muzikant Samuel Vekeman, die zelf werd geadopteerd, onderzoekt Dimitri Leue met Loos de complexe realiteiten van adoptie. De recente stop op interlandelijke adoptie toont een groeiend bewustzijn rond de nood aan meer informatie en genuanceerde verhalen over (transnationale) adoptie. Toch is het net in de poging om die veelheid aan informatie over te brengen dat Loos vormelijk lijkt te verdwalen. 

Margot De Grave Loyson

Fratssen – Ballet Dommage / BRONKS

Venijn met het aanschijn van humor

Met Fratssen maakt Ballet Dommage opnieuw een uitdagende, niet-conventionele jeugdtheatervoorstelling waarin – zoals wezenlijk bij elke Ballet Dommage-voorstelling – de realiteit wordt uitvergroot tot absurde en tragische dimensies. Maar in het spel tussen vertellen en verzwijgen zit de balans niet goed: te veel lijntjes blijven aan de oppervlakte wapperen.

Evelyne Coussens

Malinconico – Par Hasard

Soft(er) space

De hybride collectie Par Hasard (Mira Bryssinck, Fred Libert en Laura Vroom) nodigde een groep medemakers uit om op een horizontale manier een ruimte voor melancholie te creëren. Dat resulteert in een zachte, grijze zone – tussen voorstel en voorstelling, tussen zorgzaam getuigenistheater en sacrale plek. Hoe stap je daar als publiek in? 

Natalie Gielen

Motherbaby – Marieke&Sophia en Kristien De Proost/KWP

Moederschap: de antimusical

In ‘Motherbaby’ fileren de getalenteerde jonge makers Sophia Bauer en Marieke Schraepen de beklemmende band tussen moeders en dochters. Kunnen we ooit echt van elkaar loskomen? Hun bevreemdende ‘fake musical’ speelt amusant met de codes van het genre, maar geraakt maar moeilijk voorbij zijn eigen concept.

Charlotte De Somviele

Winterreise – Muziektheater Transparant, Opera Ballet Vlaanderen, Jan Sobrie & Wouter Deltour

Een ijl stemmetje in de donkerste der werelden

Franz Schubert componeerde zijn romantische Winterreise–liederen voor bariton en piano, maar Muziektheater Transparant brengt een eigen én eigentijdse versie ervan. Experimenteren met klassiek materiaal is hun lange leven. Drie vrouwelijke uitvoerders, Eurudike De Beul, Oriana Ikomo en Lara Chedraoui, nemen de partituur over, samen met de tienjarige Jeanne Van Thienen. Ook de pianist/arrangeur, Wouter Deltour, zingt de laagste noten mee. De uitvoering klinkt langzamer en voorzichtiger dan we ze meestal horen, en de enscenering zet een donkere sfeer neer. Tussendoor laat actrice Viviane De Muynck op een scènevullend scherm diep in haar doorleefde ogen kijken. De tragiek moet tot ver in onze ziel doordringen. Toch klinkt hoop door, als het hoog kinderstemmetje boven alle somberheid uit zweeft. 

Mia Vaerman

S 62° 58´, W 60° 39´- Franck Chartier / Peeping Tom

Is er theater na de dood van de regisseur?

In S 62° 58´, W 60° 39´ komt een boot klem te zitten tussen ijsschotsen, en strandt een artistiek proces in ruzies en twijfels. Regisseur Franck Chartier blikt in deze fascinerende tragikomedie terug op zijn werk en het trauma dat daar als een rode draad doorheen loopt. Hadden zijn critici gelijk? En is een andere koers nog mogelijk?

Daphne de Roo

German Staatstheater – Rosie Sommers & Micha Goldberg

Ein knal umsonst?

German Staatstheater begint met een knal. Na een eindeloze reeks trigger warnings (en we zullen alles ook effectief te zien krijgen) barst de hel los.

Karel Vanhaesebrouck

Love Doll playing with the big boys in a different kind of space – LOD / Lies Pauwels & Frederik Neyrinck

Op zoek naar het perfecte leven

In haar nieuwste voorstelling voert Lies Pauwels zichzelf op als pop. Die verplaatsing in een niet-levend maar wel mensachtig lichaam laat haar toe om luidop de vraag te stellen: wat betekent het om mens te zijn?

Otta Peeters

Diarree is mijn lievelingskleur – Theater Artemis & Studio Julian Hetzel

Een opgestoken middelvingertje naar prestatiedruk en conformisme

Sam Simons

ALABAMA – Fien Leysen / BERLIN & theater arsenaal

Zo vader, zo dochter

In ALABAMA traceert Fien Leysen de voetstappen van haar vader in Birmingham, Alabama. Als reisverslag dat je moet onderdompelen in het Amerika van vandaag heeft de nieuwste voorstelling van BERLIN en theater arsenaal maar weinig om het lijf. Maar dat is niet het punt: ALABAMA is vooral een ontroerende poging van een dochter om dichter bij een overleden dierbare te komen.

Jens Dewulf

De Vogels – Lieselotte De Keyzer / de polen

Minder geeft meer

Lieselotte De Keyzer en de polen brengen met De Vogels een klassieke Griekse komedie. De Keyzer lijkt, samen met de scenografie en de kostumering, zo veel mogelijk uit het oorspronkelijk script te schrappen. Maar hoeveel kan je schrappen voor een verhaal verloren gaat? De Vogels lijkt net het omgekeerde waar te maken: door zo weinig mogelijk te tonen, zo veel mogelijk te vertellen. Al blijft de vraag of de adaptatie tot veel meer dan een boeiende stijloefening leidt.

Elie Agniel

De Abrikozenboom – Klub Kilim

Een voorstelling zonder losse eindjes

In NTGent ging de voorstelling De Abrikozenboom van het Gentse collectief Klub Kilim (Turks: Kulüp Kilim) in première voor een overvolle zaal. Deze nieuwe groep makers – met acteur en theatermaker Ali Can Ünal als verbindende figuur – heeft als doel om verhalen te tonen zoals op een kilim (Turks voor tapijt), dat via eeuwenoude symbolen wijsheden en vertellingen deelt. Het publiek kon deze voorstelling vol kronieken en treffende beelden duidelijk smaken, alsook de gedroogde abrikozen die tijdens de voorstelling werden aangeboden. De Abrikozenboom – een coproductie van Eigen Kweek en NTGent – is een stuk dat gaat over persoonlijke verhalen en hoe we ze kunnen vertellen opdat ze niet vergeten worden.

Charlotte Durnajkin

Elektra Unbound – Luanda Casella & NTGent

A (self) portrait of an artist

In her new tragicomedy Elektra Unbound, Luanda Casella creates an alter ego to test how far an artistic vision can be brought to fruition on stage. Irreverent, awfully intelligent, and horrifically funny, the new adaptation of Electra overturns our conventional sympathies with the victim to reflect on our cultural and digital consumption of suffering.

Caroline Lee-Jeong

Shelly Shonk Fiffit – Benjamin Abel Meirhaeghe / Toneelhuis

Space folk

There are many beautiful things in the universe. Some are majestic and grand, making us think outwards, others are humbling and small, drawing us inwards. In his new show, Benjamin Abel Meirhaeghe is combining both, once again bridging different genres, ideas and themes.

Ugnė Noreikė

Ground Floor – Orkater

De ‘filosoferende musical’ Ground Floor is een gewaagd theaterexperiment van muziektheatergezelschap Orkater. Hun verfrissende benadering van het musicalgenre laat je begripvol kijken naar de mens die zich afzondert van een pijnlijke buitenwereld.

Sam Simons

Wunderbaum speelt live (online gaat het mis) – Wunderbaum

De kunst van het ruziemaken

‘Wunderbaum vindt het hoog tijd om een voorstelling te maken over schermtijd’, zo luidt de eerste zin van het programmaboekje over Wunderbaum speelt live (online gaat het mis), een samenwerking tussen het Rotterdamse gezelschap, theaterstudenten en schrijfster Annelies Verbeke. Nadat een WhatsApp-gesprek over pestgedrag op school ontspoort, komen de betrokken ouders en hun kinderen samen om de situatie te bespreken. Maar ook live loopt dat niet van een leien dakje.

Simon Baetens

Papierlied – Annelies Van Hullebusch & Wanda Eyckerman

Annelies Van Hullebusch buigt zich opnieuw over boeken. In PAPIERLIED (4+), haar eerste creatie voor een kleuterpubliek samen met compagnon de route Wanda Eyckerman, vallen ze niet open op je schoot, maar in het midden van de scène.

Liesbeth De Clercq

Silly Symphonies – Marius Lefever, Jef Van der Burght en Senne Vanderschelden

Bruitages vol verbeelding

In Silly Symphonies creëren jonge makers Marius Lefever, Jef Van der Burght en Senne Vanderschelden verschillende auditieve werelden door bruitages. Je verbeelding lijkt zich eerst enkel op geluid te baseren, maar gaandeweg ontdek je hoe de drie kunstenaars je fantasie ook subtiel beïnvloeden door hun fysieke aanwezigheid op het podium.

Elie Agniel

La montagna è finita — Edoardo Ripani / Antigone & Theater Arsenaal

Roepen zonder antwoord

Nadat op 19 januari 2017 de Italiaanse Abruzzo-regio werd bedolven onder een lawine door een zoveelste aardbeving kopte De Standaard: ‘We roepen maar niemand antwoordt.’ De zin kwam van de lokale hulpdiensten die onder de sneeuw en het puin naar slachtoffers aan het zoeken waren. Ze hadden er geen benul van hoe poëtisch en profetisch hun woorden eigenlijk waren. Vandaag ligt het getroffen gebied nog steeds in puin. Al bijna zeven jaar roept de plaatselijke bevolking om hulp… maar niemand antwoordt. De heropbouw staakt en alle hoop stroomt er genadeloos weg. Genoeg stof voor Edoardi Ripani in La montagna è finita.

Tilde De Vylder

There never was a box — Femke Van der Steen & Tristan Feyten

Woorden, woorden, woorden

Femke Van der Steen daagt het patriarchaat uit in There never was a box, haar tweede voorstelling die ze maakt binnen het ontwikkelingstraject EIGEN KWEEK. In een ambitieuze tekst verzet ze zich tegen de status quo en eenduidig denken. Maar slaagt ze erin die ambitie waar te maken op de scène?  

Natalie Gielen

Varkensstal — Piet Arfeuille/Theater Malpertuis

Pasolini, maar dan minder gevaarlijk

Klaas Tindemans

Our Century So Far — SKaGeN & De Studio

Op pad met een onbetrouwbare gids

In Our Century So Far vuurt Mathijs F Scheepers een overweldigende hoeveelheid beelden op het publiek af. Als tussen de fragmenten een rode draad te ontwaren valt, dan is het de spanning tussen authenticiteit versus maakbaarheid, real versus (deep) fake. Scheepers loodst ons als een soort talkshowhost doorheen deze visuele tsunami. Onderweg stelt hij vragen over geweld, over de verifieerbaarheid van informatie, AI en menselijke connectie. Maar daarvoor gebruikt hij zo veel woorden van anderen dat zijn eigen standpunt behoorlijk diffuus wordt. 

Simon Baetens