Stef Van Looveren – CONFESSIONS

Ogen van kwik en glas als honing in een zilveren universum

Lars Brinkman

PJ Harvey, Ivo van Hove, (La)Horde, Sandra Hüller – I Want Absolute Beauty & Kirill Serebrennikov – LEGENDE

Van het persoonlijke naar het politieke

De Ruhrtriennale 2024 begon met een opvallend contrast tussen Ivo Van Hoves I Want Absolute Beauty en Kirill Serebrennikovs LEGENDE. Van Hove ensceneerde PJ Harveys levensloop, en zocht diepgang in popmuziek. Serebrennikov bracht de magisch-realistische wereld van Sovjet-filmmaker Sergei Paradjanov tot leven. Beide voorstellingen bieden hun eigen perspectief op de zoektocht naar schoonheid en bevrijding, met wisselende impact: waar Van Hoves conclusie erg op het ‘ik’ betrokken is, gaat het bij Serebrennikov uiteindelijk over de wereld.

Johan Thielemans

Tibaldus – Fairy Tales

Weg met de held!

In Fairy Tales brengt Tibaldus drie bewerkte sprookjes van de Zwitserse schrijver Robert Walser (1878-1956). Prinsen blijken puberale macho’s en prinsessen krijgen eindelijk inspraak in hun eigen levensloop. Op het eerste gezicht lijken de meer dan honderd jaar oude vertellingen verrassend hedendaags, maar al snel duiken er toch een reeks vragen op. Hoe actueel is individueel verzet?

Elie Agniel

DESCHONECOMPANIE & Il Gardellino – JUPI

De angst voor het zwarte gat

Altijd fijn wanneer een regisseur onbetreden paden durft in te slaan – het getuigt van een verlangen om de eigen praktijk te blijven bevragen en uit te dagen. Maar in de stretch naar een kleuteropera laat Tom Goossens zijn grootste troef uit handen glippen: de meerlagige ontleding van zowel inhoud als vorm, die zijn vorige producties zo’n diepgang bezorgde.

Evelyne Coussens

Kiana Porte – Mag ik alstublief mijn schorpioenendans voor u doen?

Een portret vol empathie

Hoe zorg je ervoor dat een relatie niet verwatert, wanneer het onophoudelijk binnendruppelt in huis? Kiana Porte maakte met Mag ik alstublieft mijn schorpioenendans voor u doen? een krachtige voorstelling over een moeder én over de persoon die achter die moeder schuilt.

Liesl Moors

Kes Bakker, Timon Kouloumpis, Mona Lahousse & Jef Uyttenhove – AGE OF PANIC

Verdeel en heers

AGE OF PANIC is een vakkundig in scène gezet drama over een vechtscheiding.  Maar ondanks de politieke inhoud, mist deze bewerking een bredere maatschappelijke context. Waarom hebben deze jonge makers voor dit materiaal gekozen?

Margot De Clercq

Anemone Valcke en Verona Verbakel – Het ego

We are not going back

Wat begint met een flinke dosis onwennigheid (en een aanhoudende hoester in de zaal) eindigt in Het ego met een ton zelfbewustzijn. Zowel bij de spelers als bij het publiek. Verona Verbakel en Anemone Valcke, de twee actrices én makers van het stuk, weten precies wat ze doen en waar ze naartoe willen. Ze jongleren tussen stoere ontboezemingen en eigen weerbaarheid, met daartussen twijfel, paniek en zelfs existentiële onzekerheid achter alle branie. Een strijdtoneel met goeie afloop. Al is er ook het besef dat eigenwaarde nooit voorgoed verworven is. Je ego is een burcht die je moet blijven verdedigen. Maar de punch van Verbakel en Valcke deed me heel hard denken aan de campagnewoorden van presidentskandidate Kamala Harris: ‘We are not going back’. Relaas van een gewonnen veldslag.

Mia Vaerman

Max Keustermans – alles na A.

A, de allermooiste letter

Een intieme liefdesbrief over mythische helden en de eerste letter van het alfabet. ‘Alles aan A. Alles voor A. Alles na A.’, begint Max Keustermans zijn brief. Hij speelt met voorzetsels, maar alles na A, daar wil hij liever niet aan denken.

Dilara Kabak

Maria Zandvliet – De Sont of Mjoezik

Een break-up met Maria von Trapp

In De Sont of Mjoezik doet Maria Zandvliet een poging om The Sound of Music na te spelen. Maar zal zij er ooit in kunnen passen? De performance confronteert ons met de onmogelijke ideaalbeelden van vrouwelijkheid die we krijgen voorgeschoteld. Hoe breken we los? 

Pien Visser

Max Keustermans – alles na A.

Over aanstekers en achillespezen

Waar alles na A. op het eerste gezicht een wanhopige liefdesverklaring lijkt, nestelt de voorstelling zich gaandeweg als een beest in mijn brein. Het is een beest met klauwen. Het is een beest met een vacht. En ik kan ermee praten, want het is queer.

Margot De Clercq

Fiene Zasada & Joshua Smits i.s.m. Luca Persan – This is not a love song

Wakker gekust worden op je sterfbed

Aan de romantische zielen onder ons, wees gewaarschuwd. This is not a love song, de masterproef waarmee Fiene Zasada en Joshua Smits in samenwerking met Luca Persan afstuderen aan KASK Drama, zet ongegeneerd in op tederheid. Ongeduldig verlangen ze naar het moment waarop ze iets groots zullen meemaken. Maar een echt drama blijft uit. 

Catho De Cordt

Armin Mola, Alia Rifai & Willem De Schryver – Primo Volo

Het vleesgeworden algoritme slaat terug

In Primo Volo confronteert Armin Mola het publiek samen met Alia Rifai en Willem De Schryver met een kaleidoscopische werkelijkheid. Doorheen een bonte verzameling scènes wordt een theatraal algoritme opgeroepen waarin zowel het publiek als de performers verstrikt raken. Zijn we veroordeeld tot politieke stilstand in onze versnipperde wereld? Of kunnen we ons daartegen verzetten?

Marieke Ornelis

Audrey Apers – Vulcanize me

Twee vrouwen in de klauwen van Het Denken

In Vulcanize me creëert Audrey Apers een pulserend vulkanisch landschap waarin performers Kaat Arnaert en Nona Buhrs worden vastgezogen, verpulverd, opgeslokt en opgetild. De vraag dringt zich op wie de natuurwetten hier bepaalt. Zijn deze vrouwen overgeleverd aan een oncontroleerbare chaos, of is deze chaos juist een zelfgeschapen, krachtig wapen?

Marieke Ornelis

Adem Ouhaibia – Shaharazad

Waarom snel als het ook traag kan?

Adem Ouhaibia en Marita Schwanke willen met Shaharazad een community creëren, en niet alleen van dansers. Hun bedoeling is om een brede gemeenschap te bouwen, zoals ook de breaking dat doet.

Dilara Kabak

Audrey Apers – Vulcanize Me

De ruimte van het mogelijke

Vulcanize Me is één explosieve metafoor. Van bij het begin wordt de theatrale ruimte ontmaskerd als een vrouwelijk lichaam: dreigend, geborgen: een plek van het mogelijke. De voorstelling roept een intense lichamelijke ervaring op die je lichtjes doet duizelen, alsof je in de G-Force zit op de kermis, of in de binnenkant van een menstruerende vrouw.

Catho De Cordt

Audrey Apers – Vulcanize me

Trippy onderzoek naar het vulkanische in onszelf

Hoe uiten onderdrukking, wrijving en ontploffing zich in een vrouwenlichaam? Dat lijkt het startpunt van het ambitieuze Vulcanize me van Audrey Apers. Een invoelbare en haast intuïtieve performance, die soms kantelt op het randje van een bad trip.

Pien Visser

Kes Bakker, Timon Kouloumpis, Mona Lahousse & Jef Uyttenhove – AGE OF PANIC

Tussen twee vuren

In AGE OF PANIC, gebaseerd op de gelijknamige film van Justine Triet (2013), wordt veel geroepen en weinig geluisterd. Maar over waar de chaos en de onmetelijke eenzaamheid van de vier personages vandaan komt, laat deze toneelbewerking ons in het ongewisse. 

Jade Gevaerts

Armin Mola, Alia Rifai & Willem De Schryver – Primo Volo

Drie absurde helden in de nesten

Of het nu gaat om  bitter eten, een nieuwe taal spreken of puberale seks: de eerste keer is het steevast wennen. In Primo Volo leren drie performers voor het eerst ‘te leven’ in een digitale wereld vol internet, meningen en twerkende gorilla’s.

Leonie Moreels

Fiene Zasada & Joshua Smits i.s.m. Luca Persan – This is not a love song

Een eiland tussen aanhalingstekens

‘Geen enkele mens is een eiland.’ Het zou een uitspraak op een tegeltje, maar ook de slagzin van dit afstudeerproject kunnen zijn. Het is een spreuk die ik zowel op rouwkaarten met lila tulpen als op ansichtkaarten vol glitterharten bij de huwelijken van verre vrienden schrijf. Het is een quote die ik neerpen als ik niets anders te zeggen heb. De oneliner is een snelle vlucht, een nooduitgang in een huis met te veel kamers. In This is not a love song gaan een man en een vrouw op bed, een eiland van roze kussens, op zoek naar hoe ze zich tot elkaar en andere mensen verhouden. Want wil een dobberende plek niet stiekem ook schiereiland of zelfs vasteland worden?

Leonie Moreels

Kiana Porte – Mag ik alstublief mijn schorpioenendans voor u doen?

De kunst van het niet lukken

Kiana Porte transformeert zichzelf in Mag ik alstublief mijn schorpioenendans voor u doen? met een intimiderende rust tot een moeder die zwelgt in zelfmedelijden. Porte zet een vrouw neer die weet wat ze doet: ze toont de kant van zichzelf en het verhaal waarvan ze wil dat wij die kennen. Ze verliest het publiek nooit uit het oog, alsof ze lijkt te zeggen ‘Waag het niet geen medelijden met mij te hebben, of mij in vraag te stellen.’

Jade Gevaerts

Carly Rae Heathcote – BURN GLASS GATE

Should the world go up in flames?

The title presents a challenge. Are we meant to take it as an imperative (“you must burn a/the glass gate”) or as a statement (“a/the glass gate is burning”)? Is the gate made of glass, or is it a euphemism, like the glass ceiling? The refusal to evade clear-cut interpretations is a running device in Carly Rae Heathcote’s BURN GLASS GATE, whose metaphorical text was declaimed across a historical barn at Paalsteenhoeve in Oostende.

Caroline Lee-Jeong

Gilles Pollak – lightparticles inc.

Verschijningen

In zijn eerste voorstelling zet maker, scenograaf en lichttechnicus Gilles Pollak de ‘naamloze vennoten’ uit de podiumwereld in de kijker en keert hij de theaterzaal binnenstebuiten. 

Natalie Gielen

Jaha Koo – Haribo Kimchi

Onbevredigend watertanden

Doorgaans hoop je als toeschouwer vooral dat je niet op het podium wordt geroepen. Maar bij Haribo Kimchi van Jaha Koo word je haast jaloers op de twee uitverkorenen die mogen plaatsnemen in het eetkraampje op scène, want Koo maakt een uitgebreid menu van Koreaanse lekkernijen voor hen klaar. Ondertussen vertelt hij een aantal anekdotes over hoe eten en reizen, en dan vooral het verlaten van je thuisland om elders een nieuw leven te beginnen, aan elkaar verbonden zijn. Opvallend hoe droog de vorm is die hij kiest om dit potentieel uiterst zintuiglijk verhaal te delen met het publiek.

Simon Baetens

Evelien Bosmans en Lukas De Wolf – Venus

Een wolf in schapenbont

Voor verhalen over toxische machtsdynamieken in de culturele sector hoef je de krant maar open te slaan. Dat er ook nog een interessante en vooral verdomd geestige theatrale verbeelding van die pijnlijke realiteit te maken valt, bewijzen Evelien Bosmans en Lukas De Wolf met hun allereerste regie. In het gelaagde Venus onderzoeken ze via de opvoering van een sadomasochistisch toneelstuk de machtsrelatie tussen een mannelijke auteur-regisseur en een vrouwelijke actrice.

Jens Dewulf

MOVEDBYMATTER – DAR

Speelsheid, angst en een drone

Een drone vliegt over het speelvlak en zoemt luid, zoals de vele insecten die nu in de zomer rondhangen. De volwassenen in DAR reageren met angst, de kinderen zijn nieuwsgierig, de typische dichotomie tussen serieus handelen en speels zijn. In dit stuk over vrijheid van beweging zal speelsheid (heroïsch) overwinnen. Het is echter moeilijk te zeggen of DAR krachtig of te idealistisch is.

Noah Lena Vercauteren

Florentina Holzinger – Ophelia’s Got Talent

Florentina’s Got Talent

Florentina Holzinger draait al een tiental jaar mee aan de top van de Europese live arts, en ondertussen snelt haar reputatie haar vooruit. Van de ‘Weense hemelbestormer van de podiumkunsten’ verwacht je niets minder dan een overdonderend, transgressief totaalspektakel, dat het multimediale theaterapparaat voluit inzet. Ook haar laatste worp, het twee-en-een-half uur durende Ophelia’s Got Talent, is een wilde mix van performance, circus, dans en theater, met halsbrekend stunt- en vliegwerk, functioneel naakt, automutilatie en verbale provocaties. 

Sébastien Hendrickx

Froefroe & Laika – Tortot

Een culinair totaalspektakel dat de honger niet helemaal verdrijft

In het gruwelijke oorlogssprookje Tortot brengen Laika en FroeFroe heel wat registers, stijlen en disciplines samen: het tragische en het komische, het magische en het realistische, het  groteske en het intieme. Er zijn (poppen)spel, tekst, muziek, food en locatie. Overweldigend in opzet, maar de hamvraag is: waartoe dient deze veelheid?

Evelyne Coussens

Terugblik op Oerol

De tijd verglijdt terwijl je kijkt

Deze editie van het kunstenfestival Oerol op Terschelling presenteert zo’n 25 locatieprojecten. Net zoals het Nederlandse eiland onderhevig is aan de getijden, herdenkt de programmering onze tijdsbeleving. Veel van de getoonde projecten vragen om stilstand. Een onderbreking die over generaties heen tot een terugblik dwingt of het heden bevraagt. Met als doel terug te keren naar het wezen van ons zijn, dat onlosmakelijk verbonden is met wat ons omringt.

Liesbeth De Clercq

Colette Goossens, Stan Martens & Laurens Aneca – Under the Influence

Een nauwkeurige autopsie van een alledaags lijden

In Under the Influence gaan theatermakers en geliefden Colette Goossens en Stan Martens samen met regisseur Laurens Aneca aan de slag met John Cassavetes film A Woman Under the Influence (1974). Hun eigenzinnige vertaling naar het podium is een nauwkeurige autopsie van een verkrampt lichaam en een verkrampte relatie, die het alledaagse binnenstebuiten keert.

Margot De Grave Loyson

Dodo – Giovanni Baudonck & Jonas Van Den Bossche

Een ode aan de dodo en andere vreemde vogels

Mauritius is het moederland van theatermaker en spoken word artiest Giovanni Baudonck. Als begenadigd verteller neemt hij ons in Dodo mee doorheen de turbulente koloniale geschiedenis van het Afrikaanse eiland terwijl hij deze linkt aan zijn eigen meervoudige identiteit als Belgo-Mauritiaan.

Simon Knaeps

Chrokri Ben Chikha, NTGent & Action Zoo Humain – Perzen. Triomf van empathie

Empathie en overmoed

Hoe rekbaar is empathie? Voor Perzen. Triomf van Empathie graaft Chokri Ben Chikha in het trauma van het bloedige conflict tussen Israël en Palestina om te achterhalen wat er vandaag nog overblijft van ons vermogen om ons te verplaatsen in de ander. Ben Chikha inspireert zich op de Perzen, de Griekse tragedie van Aeschylus waarin de dramaturg schrijft vanuit de blik van de Perzische vijand. Ben Chikha’s ambitie is geen sinecure, maar het ensemble bestaande uit vijf dansers en een actrice onderneemt een waardige poging om de toeschouwer te herinneren aan de existentiële noodzaak om de pijn van anderen te omarmen.

Hugues Makaba Ntoto

Prince K. Appiah – De poetsman

Verstilde verhalen op blinkende vloeren

​​In De poetsman luisteren we naar het verhaal van Kwame, een poetsman in de rechtbank die worstelt met zijn eigen demonen terwijl hij de vloeren van gerechtigheid schrobt. Prince K. Appiah, bekend als een veelzijdig acteur en muzikant, geeft gestalte aan Kwame’s complexe emoties, de troebele relatie met zijn zoon en de diepgaande banden met zijn geboorteland Ghana.

Aïcha Mouhamou

Ali Asghar Dashti & Nasim Ahmadpour – We Came to Dance (Kunstenfestivaldesarts)

“Can we fundamentally give a dancer an order to stop moving? […] Is dance not defined as the potential movement within the dancer’s stillness?” These questions, read aloud in a calculated calm, resound throughout We Came to Dance.

Eylül Fidan Akıncı