Geluiden van een bonzend hart en een hijgende ademhaling. Gedrum, de gehaaste jazz-variant. Age of Panic is een theaterproductie van en met Kes Bakker, Mona Lahousse, Timon Kouloumpis en Jef Uyttenhove, gebaseerd op de gelijknamige film van Justine Triet (2013). Het verhaal volgt Laetitia (Lahousse), een journaliste die verslag doet van een politieke verkiezing die het volk verdeelt, en Vincent (Kouloumpis), haar ex die wanhopig strijd levert om zijn twee dochters te mogen zien. Centraal staat hun beladen relatie.

Op de scène brandt een zacht licht door beige doeken heen. Twee silhouetten verstrengelen zich langzaam. Hun intimiteit is beladen; even heerst er een collectieve gestokte adem. Het is van korte duur, het tafereel verandert abrupt wanneer we hun gezichten te zien krijgen. Ze blijken verwikkeld in een meedogenloze voogdijstrijd over hun kinderen.

“Met elke interactie tussen Laetitia en Vincent worden er parallellen getrokken tussen hun dynamiek en maatschappelijke polarisatie.”

Deze stemmingswissel is representatief voor hoe de spanning doorheen de hele voorstelling wordt opgedreven. De acteurs razen en dimmen, de muziek komt te pas en te onpas, en de scènes volgen elkaar in snel tempo op. Zelfs wanneer de lichten doven is er geen rust. De beige doeken dienen als projectiescherm voor beelden uit Laetitia’s reportage, waarin ze midden in een onrustige menigte staat te wachten op een verkiezingsuitslag. Maar aan die grotere context lijkt weinig aandacht besteed; de panic betreft vooral de rotdag van Laetitia, iets wat ze voornamelijk te danken heeft aan de verschillende mannen in haar leven: haar ex Vincent, diens opdringerige advocaat Arthur (Bakker), haar nieuwe vriend Virgil (Uyttenhove) en de kopschuwe babysitter Mark (nogmaals Bakker). Allemaal tonen ze welbedoelingen, maar een uiteindelijk vooral onwelwillendheid om haar enige hulp te bieden. 

© Gert Lahousse

Met elke interactie tussen Laetitia en Vincent worden er parallellen getrokken tussen hun dynamiek en maatschappelijke polarisatie. ‘Ik ben bang om mijn kinderen bij u te laten,’ geeft Laetitia toe. Daar lijkt het op neer te komen. Twee debatten, één op micro- en één op macroniveau, over wie de beste zorg biedt aan de volgende generatie. De inhoud van Age of Panic is daarmee diep politiek. Maar er ontbreekt een directe verkenning van de perspectieven van de makers op de huidige maatschappelijke context. Over welke polarisatie gaat het precies? Welke twee kampen tracht men hiermee aan te spreken?

Het brengt me bij de vraag naar de relevantie van deze toneelbewerking. Waarom werd er voor dit bronmateriaal gekozen, en waarom nu? Age of Panic heeft naast me gesproken, zoals de personages dat met elkaar deden. Wat resteert zijn fragmenten die een vage indruk geven van een wereld waarin veel wordt geschreeuwd, maar luisteren ontbreekt.

Deze tekst werd geschreven in kader van de Summerschool Kunstkritiek van Etcetera en rekto:verso. De andere teksten vind je hier.