Fuck you, fuck art!

Het lastige niets in het werk van Ivo Dimchev

Ivo Dimchev is bron van controverse. Is zijn werk een illustratie van de leegte van hedendaagse kunst die alleen nog maar naar zichzelf verwijst en niets wezenlijks meer te vertellen heeft? Of staat er toch iets op het spel? Pieter T’Jonck vindt van wel.

Pieter T’Jonck

De Tsjechov-parade

Drie Zusters door Theu Boermans bij het Nationale Toneel / Platonov door Luk Perceval bij NTGent

Theu Boermans maakte eerder al een Drie Zusters bij De Trust. Luk Perceval deed al een Platonov bij de Schaubühne in Berlijn. Beide regisseurs waagden zich dit seizoen aan een nieuwe versie. Johan Thielemans ging kijken.

Johan Thielemans

Het absurde bestaan uit de wereld helpen

Over het werk van Antonia Baehr

Dit voorjaar is in de Brusselse Beursschouwburg een uitgebreid programma te zien met werk van en rond de Duitse performancekunstenares en filmmaakster Antonia Baehr. Centraal in haar gender-georiënteerde werk is de kwestie van ‘door kunnen gaan’ voor man of vrouw. En tegenwoordig zelfs voor dier. André Lepecki legt uit wat dat betekent.

André Lepecki

Sluipwegen van de empathie

Over For Faces van Antonia Baehr

For Faces van Antonia Baehr was enkele jaren geleden al in Kortrijk te zien op het NEXT festival. Het was een voorstelling, zo schrijft Jeroen Peeters, die bij het publiek voor fysieke onrust zorgde. Wie het toen gemist heeft, krijgt in april een herkansing in de Beursschouwburg.

Jeroen Peeters

Luc Vints

Portret van een toeschouwer

Delphine Hesters brengt een reeks portretten van gulzige toeschouwers zonder professionele band met de podiumkunsten. Via een gesprek over hun traject speurt ze naar wat hen telkens weer naar het theater voert, welke plaats theater of dans innemen in een mensenleven en welke geschiedenis zich ontplooit in de persoonlijke terugblikken en reflecties. Fotografe Bieke Depoorter levert het beeld.

Delphine Hesters

Hoeveel classicisme hebben we vandaag nog nodig?

Een gesprek met Alain Franco over muziekdramaturgie

Op een pianokruk zul je hem niet snel zien zitten spelen. Liever nestelt hij zich in een aftandse fauteuil of zit hij op een doordeweeksestoel. Zo speelt hij dan het hele Wohltemperiertes Klavier, niet van het blad af, maar gewoon uit het hoofd. Jeroen Peeters had met pianist Alain Franco een gesprek over zijn kijk op het werken met muziek, en over zijn dramaturgische samenwerkingen met de choreografen Anne Teresa De Keersmaeker, Etienne Guilloteau, deufert&plischke en Meg Stuart.

Jeroen Peeters

De kunst om precies te spreken

Over het werk van Bart Meuleman

Aan de hand van een viertal begrippenparen buigt Evelyne Coussens zich over het werk van Bart Meuleman. Daarbij komen vooral zijn recente podiumstukken aan bod. ‘Meulemans werelden,’ zo schrijft zij, ‘zijn niet dagdagelijks, maar wat zich daarbinnen afspeelt is absoluut des mensen.’

Evelyne Coussens

Kunstenaarsbegeleiding

Aengespoeld & opgeligt

Niet minder dan 183 mannen en 66 vrouwen ontvingen begin februari hun beroepsvisum als kunstenaarsbegeleiders. Zij beëindigden als eersten het ‘Artemix – Advanced Training Program’, een initiatief van het Kunstenloket in nauwe samenwerking met een aantal overheids- en privépartners.

Youri Dirkx, John Zwaenepoel

Van garnituur tot autonome kunst

Met Dans in België 1890- 1940 schreef cultuurhistoricus Staf Vos een receptiegeschiedenis over de moeizame legitimatiestrijd van de kunstdans in België. ‘Een mooie dwarsdoorsnede door de diversiteit van de danspraktijk,’ zo schrijft Karel Vanhaesebrouck’ en hij citeert ‘Van Parijse mannenfantasieën in het fin de siècle tot en met Duitse hoop op een dionysische bewegingscultuur in de jaren dertig, van opera-intermezzi tot bewegingskoren en massaspelen’.

Karel Vanhaesebrouck

And what sort of story shall we hear? Ah, it will be a familiar story

Einstein on the Beach, opera als (g)een ander

Einstein on the Beach van Robert Wilson en Philip Glass geldt als een mijlpaal in de geschiedenis van de opera. Maar valt er nog iets te beleven aan deze voorstelling waarvan zo vaak wordt gezegd dat ze nergens over gaat en dat er niets in gebeurt? In het Muziektheater in Amsterdam was in januari een herneming van deze cultproductie uit 1976 te zien. Tom Janssens ging kijken en toetst de mythe op zijn realiteitswaarde.

Tom Janssens

Een pleidooi voor belichaming

Henk Oosterling over kynische kunst

Al jarenlang werkt de Rotterdamse filosoof Henk Oosterling op het snijpunt van filosofie, kunst, sociaal engagement, buurtwerk, interculturele stedelijkheid, ecologie en educatie. Erwin Jans ziet in hem bij uitstek een gesprekspartner over de plek van theater in een samenleving die ingrijpend aan het veranderen is.

Erwin Jans

Een erfenis ontrafeld

Bouta, of het Surinaamse steentje in de schoen van Nederland

Onder de vleugels van het Productiehuis Rotterdam maakten Anoek Nuyens, Tjon Rockon en Marjolijn van Heemstra afgelopen najaar een voorstelling over Desi Bouterse, de sterke man, pardon: de huidige president van Suriname. Anoek Nuyens schreef een stuk over de research en het werkproces. ‘Bij iedere nieuwe periode in het leven van Bouterse,’ zo zegt zij, ‘zoeken we naar mensen die dicht bij hem stonden, die hem geobserveerd hebben, die ons dichter bij de kern kunnen brengen. Maar steeds opnieuw lijkt hij ons te ontglippen.’ Hoe maakje daar theater van?

Anoek Nuyens

Alleen nog een zangvereniging

Over Glaube Liebe Hoffnung van Christoph Marthaler

Bart Philipsen zag in deSingel Glaube Liebe Hoffnung van Christoph Marthaler, zijn vierde enscenering van een stuk van Ödön von Horváth. Ook nu weer, zo schrijft hij, blijft deze Zwitserse regisseur ‘in de eerste plaats muzikant, componist en choreograaf van beelden, woorden en klanken die het onvermijdelijke opschorten en ons doen verwijlen bij existenties die vluchtigen contingent zijn.’

Bart Philipsen

Coupure

Stefan Perceval/Theaterproductiehuis Zeelandia

Weerstand. Het is wat de dijken niet langer boden, die koude januarinacht in 1953, toen de kracht van de uitzonderlijke stormvloed ze brak en grote delen van Zeeland, Brabant en Zuid-Holland overstroomden. Het is ook wat de voorstelling Coupure in eerste instantie oproept: een terughoudendheid, een onwil tot overgave – tot de bevreemdende charme van twee bijzondere acteurs dat verzet breken, en je meevoeren in hun eenvoudige maar essentiële verhaal.

Evelyne Coussens

Klad

’t Barre Land

Wat hebben we gezien? Acteurs die lang achter een voorhang blijven morrelen, opkomen met allerlei spullen en struikelend op hun gezicht vallen. Acteurs die onderling klussen verdelen en dat niet bijster luid doen; ze zijn tegen elkaar bezig. Lichtstanden die weinig uitgebalanceerd zijn en op de gekste momenten een zijstrook uitlichten of in het donker laten. Muziek die te vroeg inzet. Of te laat. Gezeul met decorstukken. Een toneelhuisje dat vorm krijgt. Een plankenvloer die in elkaar gepuzzeld wordt. En dan onverwachts toch nog een spelscène die vaart krijgt.

Geert Sels

CCC, de vette jaren zijn voorbij

SKaGeN

Klaas Tindemans

Resetting the Stage

Dragan Klaic

Resetting the Stage is het laatste boek van Dragan Klaic (1950-2011) en dus ook zijn intellectuele testament. Klaic was een theaterwetenschapper en een cultureel analist uit Servië. Omwille van de Joegoslavische oorlog verliet hij Belgrado in 1991. Van 1992 tot 2001 was hij directeur van het Nederlands Theater Instituut. Hij doceerde aantalrijke universiteiten en publiceerde uitgebreid over theater en beleid. De erfenis die hij ons nalaat is een dringende en dwingende oproep om ernstig na te denken over het medium waarin en waarmee we werken, en over de rol en de functie ervan in een snel veranderende werkelijkheid.

Erwin Jans

BOEK

De redactie

Kid

Fien Troch

Enkele sleutelfilms uit de Vlaamse filmgeschiedenis hebben een jeugdige bengel als hoofdfiguur. De Witte ( 1934) van Jan Vanderheyden, natuurlijk – de eerste Vlaamse speelfilm die naam waardig. Of De Witte van Sichem (1980) van Robbe De Hert, het begin van de nieuwe Vlaamse cinema. Misschien moeten wij Kid (2012) van Fien Troch bij dat selecte lijstje voegen. Want in Kid klinkt eindelijk op een overtuigende manier een andere stem dan die van de al te conventionele, al te brave Vlaamse cinema van vandaag.

Marc Holthof

Quiz me Quick

Bart De Pauw (scenario) & Jan Matthys (regie)

Er wordt de laatste jaren, onder invloed van grote, succes volle televisiereeksen in het buitenland, steeds meer verwacht van tv-fictie. Zelfs tragikomische reeksen die voorheen zonder al te veel pretentie werden geproduceerd, worden met veel ambitie gemaakt en gepromoot. Zo ook Bart De Pauws recente reeks Quiz me Quick, die onlangs op dvd verscheen. Opvallend is bijvoorbeeld dat waar even ambitieuze Vlaamse reeksen als Stille waters, De parelvissers en Katarakt nog gedreven werden door een alles verklarende plot, De Pauw nadrukkelijk voorbij die plot wil denken en uiteindelijk vooral de vertelling, de zoektocht van zijn personages wil laten spreken. De vraag is echter of die poging wel zo geslaagd is.

Matthijs de Ridder

Repliek

De verschillende dimensies van het repertoire

Eric de Kuyper reageert in onderstaande tekst op de repertoirediscussie in Etcetera 131 (december 2012).

Eric De Kuyper

Rechtzetting

In Etcetera 131 (december 2012) verscheen een interview met Franz Marijnen. Waar diens enscenering van Panizza’s Het Liefdesconcilie in Rotterdam ter sprake komt (p. 12), zegt Johan Reyniers: ‘Jef De Roeck schreef voor De Standaard een recensie waarin hij de voorstelling de hemel in prees. Het kwam hem op een schrijfverbod te staan.’

Jef De Roeck

De gebeurtenissen van december tot eind februari

Johan Reyniers