Loes Portael, coördinatrice van deze nieuwe opleiding, is zeer opgetogen over het succes: ‘We wisten dat er zowel een grote belangstelling als een onmiskenbare noodzaak was voor deze vorming. Veel niet-kunstenaars willen immers dichter bij de kunstpraktijk staan en net van daaruit de artiesten omringen met een professionele ondersteuning die op vele niet-artistieke vragen een antwoord kan bieden!’

De opleiding zelf duurt acht maanden en omvat een heel gediversifieerd programma. Het luik maatschappelijke vorming bevat onder andere lessenreeksen rond duurzaamheid in de civiele maatschappij, het aardappelactivisme of de Congolese problematiek. De praktijkgerichte vakken zijn eerder persoonlijke vervolmakingsprogramma’s op het vlak van de wegcode, catering, taalvastheid, houtbewerking, hygiëne en veiligheid.

De fysieke opleiding gebeurt één dag per week in de legerkazerne van leper. Zelfhulpoefeningen met en in een hogedruktent, onaangekondigde reflectiemomenten en gerichte anti-ageing modules vormen er de hoofdmoot van. ‘Het klopt dat de opleiding intensief en veeleisend is,’ aldus Portael, ‘maar onze intakegesprekken zijn dan ook echt cruciaal bij de selectie van de kandidaten. Iemand met acteursambities komt er bij ons niet in!’

Qua tewerkstelling is de noodzaak tot een snelle en flexibele inzetbaarheid van de kunstenaarsbegeleiders van cruciaal belang. ‘Ook daar is rekening mee gehouden,’ zo stelt Portael. Teder van hen is snel oproepbaar via zijn of haar enkelband en de eigenlijke arbeidsuren worden vastgelegd via het systeem van de zelfroostering. Dat hebben we overgenomen van de zorgsector. Voor de herkenbaarheid van de begeleider is gekozen voor een discreet maar toch herkenbaar vestimentair element dat een rustgevend vertrouwen uitstraalt.’