Schrijfverbod? Dat heeft de buitenwereld ervan gemaakt. In het conflict op de redactie naar aanleiding van mijn recensie werd mij gezegd niet meer over theater in Nederland te schrijven. Een formeel schrijfverbod was deze restrictie niet.

In het interview met Johan Reyniers doet Franz Marijnen er nog een schep bovenop: ‘Het was zelfs meer dan een schrijfverbod. Hij werd verplaatst naar de afdeling Kerkelijk Nieuws bij De Standaard! Dat is pas de grap. Hij mocht alleen dat nog doen.’

Een afdeling Kerkelijk Nieuws bestond bij De Standaard niet eens. Hoe zou ik er naartoe verplaatst zijn?

Het is ook niet waar dat ik ‘alleen dat nog mocht doen’. Ik zette mijn werk als cultureel redacteur voort op de normale manier. En dat was meer dan theaterkritiek. Veel meer.

Etcetera: Onze bron voor de term ‘schrijfverbod’ was de licentiaatsverhandeling van Katelijn De Naeyer, Franz Marijnen. Theater van het risico (Rijksuniversiteit Gent, 1987-88), waarin zij schrijft dat Manu Ruys (hoofdredacteur van De Standaard) Jef De Roeck op 9 oktober 1976 schrijfverbod oplegde. Zij verwijst daarbij onder andere naar een artikel van Joh. M. Pameijer, ‘Schrijfverbod voor kriticus die “Liefdesconcilie” loofde’, dat op 24 december 1976 in het Dagblad van het Oosten verscheen. (jr)