Dossier: Theater aan Zee 2026

Vier zusters – Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock

Zussen spelen

In Vier zusters grijpen Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock Tsjechovs Drie zusters aan voor een collage-vertelling over het verbeelden en begrijpen van de eigen zussenband, het eigen gezin, het eigen trauma. In een poging het persoonlijke te overstijgen vertrouwt de voorstelling op een veronderstelde herkenbaarheid. Maar echt spannende inzichten levert te veel herkenbaarheid op scène natuurlijk zelden op.

Catho De Cordt

recensie#18208.2026

Ankers, bomen en gelouterde liefde

Reflecties over vaderschap na Fatherload, Zo gaat het verder en Ik ben een boom

Drie voorstellingen op Theater Aan Zee 2026 thematiseerden in meer of mindere mate vaderschap en man-zijn. Fatherload van David Labi, Zo gaat het verder van Freek Vielen en Ik ben een boom van Jozefien Mombaerts zetten Pieter Martens aan tot deze zoektocht naar woorden over vader worden, over plots vader zijn en over elke dag vader blijven.

Pieter Martens

essay#18208.2026

Alles moet weg – Dries Verhoeven [EN]

Not theft, but resistance

“Everything must go”. We all know the slogan shops use to maximize profit in closing down sales. In Dries Verhoeven’s performance, which premiered at the Holland Festival in 2024, he lends the term a more subversive meaning. Based on research interviews and texts by Jean Genet, Karl Marx and Slavoj Žižek, the performance offers insight into the why and how of a shoplifter. Even though the personal adrenalin kick is mentioned as a motivation, the interviewees first and foremost declare shoplifting a political act: it is their war against supermarkets and what they see as a rotten capitalistic system. Verhoeven, who was responsible for the Dutch pavilion at this year’s Biennale in Venice, brought this capitalist-critical performance for the first time to Belgium at Theater aan Zee last week.

Eivind Haugland

recensie#18208.2026

Alles moet weg – Dries Verhoeven [NL]

Geen diefstal, maar verzet

“Alles moet weg.” We kennen de slogan allemaal van winkels die bij een sluitingsuitverkoop hun winst nog even snel willen opkrikken. In de voorstelling van Dries Verhoeven, die in 2024 op het Holland Festival in première ging, krijgt die zin een veel scherpere, subversieve lading. Gebaseerd op onderzoeksinterviews en teksten van Jean Genet, Karl Marx en Slavoj Žižek, biedt de voorstelling inzicht in het hoe en waarom van een winkeldief. Want hoewel de persoonlijke kick zeker meespreekt, zien de geïnterviewden stelen vooral als een politieke daad: het is hun strijd tegen supermarkten en wat zij zien als een verrot kapitalistisch systeem. Verhoeven, die dit jaar ook het Nederlands paviljoen op de Biënnale van Venetië verzorgde, bracht deze maatschappijkritische voorstelling op Theater aan Zee voor het eerst naar België.

Eivind Haugland

recensie#18208.2026

Dignity – Chokri Ben Chikha / Action Zoo Humain

Provocatief cynisme

Als individuen of groepen hun waardigheid verliezen door structureel onrecht en ontmenselijking, hoe kunnen ze die dan terugwinnen? Dignity werpt de netten breed uit. De nieuwste Action Zoo Humain legt verbanden tussen het koloniale ruiterstandbeeld op de dijk van Oostende, de Tunesische ‘menselijke zoo’ tijdens de Gentse wereldexpo van 1913 en de actuele Ceuta-crisis.

Sébastien Hendrickx

recensie#18208.2026

Being Britney – Colette Goossens

Het prisonneke van de psychoticus

In Being Britney smelt Colette Goossens haar ervaring met psychose samen met die van Britney Spears, de vrouw die onder verpletterende druk van de popindustrie en haar familie haar grip op de realiteit verloor. Goossens toont, even doorleefd als delicaat, hoe eenzaam het is om in een parallelle wereld te leven en dat niemand het label ‘gek’ verdient.

Charlotte De Somviele

recensie#18208.2026

Middle Class Babypunk – Egon Schoelynck

Kleurrijk concert-cosplay voor een grauwe werkelijkheid

Middle Class Babypunk is een concert-cosplay. De podiumvloer ziet eruit als de speelhoek van een kind: een plastieken trompet, een kleine gele gitaar, een wolkenlampje, een puzzeltapijt met auto’s erop, een kleine rode stoel, een mini-piano, een fluit met flashy groene accenten, een speelmicrofoon gekoppeld aan een mini-versterker en op het statief nog een andere geelroze plastieken kindermicrofoon. Egon Schoelynck verzorgt concept, stem, gitaren, trompet, fluit, drums, tekst, scenografie én kostuum voor zijn one-bald-man-punkband Middle Class Babypunk.

Maïté Onyeka Egeolu

recensie#18208.2026

Iemands Zus – Mira Bryssinck / Par Hasard & VIERNULVIER

De tedere schaduw van een zus

Je zit met je zus in de auto, met elk een sigaret en harde techno, en denkt na over vervlogen jaren. Over de moeilijke en ook mooie momenten van een zusterband onder spanning. In Iemands Zus neemt Mira Bryssinck het publiek mee in innige gesprekken, typische zusterruzies en ouders die proberen om te gaan met een situatie waar geen handboek voor bestaat. Er is namelijk een belangrijke extra spanningslaag: de ene zus heeft een beperking, de andere niet.

Noah Lena Vercauteren

recensie#18208.2026

OP DREEF – Eland Peeters & Arend Peeters

De dingen zijn niet wat ze lijken

Wij, serieuze volwassenen, kennen de staat der dingen. Met een plank timmer je, met een visnet vist men, een trechter compenseert onze gebrekkige hand-oogcoördinatie. Een ding is een middel tot een bepaald doel. In Op Dreef doen Arend en Eland Peeters hier gelukkig niet aan mee. Ze herinneren ons, serieuze volwassenen, aan de grenzeloze mogelijkheden van een beetje fantasie.

Koerian Verbesselt

recensie#18208.2026

I LOVE ME(N) – Dorelia Schraven

Hij wil me alleen als ik sexy ben

Op Theater Aan Zee brengt Dorelia Schraven I LOVE ME(N). De finaliste van het Amsterdams Kleinkunst Festival 2026 wijdt in cabaretvorm uit over haar complexe gevoelens met de mannen in haar leven. Taboes worden open besproken in een voorstelling over genderdynamieken, zonder dat het omslaat in een oppervlakkig feministisch pamflet.

Adel Aïcha Ben Abid

recensie#18208.2026

Ik ben Funny – Funny Bergman

Hokjes maar dan funny

In Ik ben Funny neemt Funny Bergman – de alias van de Nederlandse Bibi Roos – het publiek mee in een absurdistische, theatrale comedytrip waarin ze lastige vragen niet schuwt. Wat is gender? Wat is identiteit? Wat is seksualiteit? Waarom worden mensen in hokjes geplaatst, en nog belangrijker: hoe kom je daar ook weer uit?

Liesa Van Dyck

recensie#18208.2026

IWANTADIVORCE. – Indra Hauben en Lennert Van Nuffel

Beckett in SimCity

In IWANTADIVORCE. van Indra Hauben en Lennert Van Nuffel landen twee Sims-achtige figuren in een loods in het Oostendse havengebied. Met veel fysieke precisie en groteske humor gaan ze de mallemolen van laatkapitalisme te lijf. Of ze er ook aan ontsnappen is nog maar de vraag.

Jonathan van der Horst

recensie#18208.2026

Schwe Schwes Schwester Schwestern – Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock

Wanneer vier stemmen één verhaal worden

Schwe Schwes Schwester Schwestern is een tragikomedie én een ode aan de schoonheid van familiale chaos. Vier zusters-spelers doen een poging om herinneringen te ordenen en elkaar via theater opnieuw te ontmoeten.

Madelief Sannen

recensie#18208.2026

Do You Remember Revolution? – Rinus Martha Chaerle

Laffe revolutionairen

In Do You Remember Revolution vraagt regisseur Rinus Martha Chaerle zich af of we onze revolutionaire spirit verloren zijn. Is het angst die ons verhindert die stap te zetten? Schuilt er achter onze revolutionaire leuzen een diepe angst voor wat er dan volgt? Wat na de revolutie? Als alles kapot is, wat blijft er dan nog over?

Pepijn Loobuyck

recensie#18208.2026

I LOVE ME(N) – Dorelia Schraven

Ik haat mannen… niet

Nog voor Dorelia Schraven begint te spreken, heeft ze al een personage neergezet: ze staat alleen op het podium met haar armen omhoog in een strak Juicy Couture-setje. Haar one-woman-show I LOVE ME(N) begint met verschillende uitdagende poses en dansbewegingen, ze twerkt en laat zich zakken in een split in een striptease-geïnspireerde routine, nog zonder muziek. “Superposities”, zegt Schraven zelf: een begrip uit de kwantummechanica dat duidt op het gelijktijdig bestaan van meerdere verschillende toestanden. Ze verwijst naar Schrödinger’s kat die, zolang er geen waarneming plaatsvindt, tegelijk levend en dood is. Ze begint te spreken over mannen. “Ik haat mannen… niet.”

Flora Bonneure Vanclooster

recensie#18208.2026

het gebied – Hanna Peeters en Xander Kindt

Ruimte creëren

In hun afstudeervoorstelling het gebied buigen Hanna Peeters en Xander Kindt zich over vriendschap, verbondenheid en de dood. Gehuld in ruimtepakken dwalen ze door een droomachtig maanlandschap.

Gijs Suy

recensie#18208.2026

Ta Mal Ou – Louise Bergez en Laurens Aneca/Malpertuis

Een diagnose, een diagnose, mijn koninkrijk voor een diagnose

Actrice Louise Bergez zocht jarenlang naar een verklaring voor haar chronische pijn. Die hopeloze zoektocht langs allerhande dokters en alternatieve genezers deelt ze nu in Ta mal ou, in een regie van Laurens Aneca. Onder de slapstick zag Tom Rummens een steengoede, beklijvende voorstelling over de tekortkomingen van onze gezondheidszorg, die er niet in slaagt de mens als een geheel te zien. En wat een topactrice is Bergez!

Tom Rummens

recensie#18208.2026

De blauw – Lara Staal & NTGent

De politie, wiens vriend?

In De blauw schetst Lara Staal een portret van de ontstoken relatie tussen politie en jongeren. Het relaas van rouwige agenten wordt afgewisseld met strakke spoken word en af en toe een vonk verbeelding in een bondige voorstelling. Aan De blauw is duidelijk veel luisteren voorafgegaan: een veelheid van verhalen passeren de revue in korte scènes die grote vragen oproepen, maar eenduidige antwoorden schuwen.

Sixtine Bérard

recensie#18208.2026

Steegske – Lena Majri & Febe Coysman

Deurenspel in de achterstad

Welke geheimen verbergt de urban jungle? In Steegske, hun vierde gezamenlijke productie, werpen Lena Majri en Febe Coysman licht op wat meestal gemeden wordt: de nachtelijke avonturen van zij die van stadssteegjes hun thuis maken. Steegske is echter verre van een slice of life-theaterstuk. Integendeel: het is een humoristische karikatuur van deze bewoners uit de marge. Maar houdt het nog voldoende voeling met de werkelijkheid?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#18208.2026

DARK HABITS – Simon Van Schuylenbergh en KWP

Knabbelen zonder te bijten

Wat betekent geloof en gemeenschap in een samenleving die door een marktlogica wordt georganiseerd? In Dark Habits bouwt Simon Van Schuylenbergh samen met elf performers een tijdelijk heiligdom op in een verlaten hangar in Oostende. Het theater wordt er een kerk, de voorstelling een ritueel waarin religie, kunstenaarschap en gemeenschap in elkaar overvloeien en elkaar dwarszitten. Dat klinkt als een veelbelovende premisse. Zeker op Theater aan Zee, waar een groep makers die al jaren de institutionele logica van de kunstenwereld bevraagt – met projecten als Ne Mosquito Pas, German Staatstheater en Anal Pompidou – de middelen krijgt om die kritiek voor de ogen van de cultuursector te maken. Maar hoe bijt je in de hand die je voedt wanneer diezelfde hand je ook het podium aanreikt?

Jonas Istace

recensie#18208.2026

Océanisé-e-s – de Roovers & Bl!ndman

Alles loopt door elkaar

In een Oostendse havengeul, tussen stad en zee, brengen De Roovers bij zonsondergang een bewerking van een theatertekst van de Franse Marie Dilasser. Terwijl we wachten tot de spelers opkomen, kijken we naar de kalme, grijsblauwe Noordzee. Of vangt de voorstelling al aan in die tijdspanne tussen nog-niet-begonnen zijn en beginnen? Océanisé-e-s lijkt initieel wat braaf en in zichzelf gekeerd, maar daagt finaal binaire denkpatronen uit.

Natalie Gielen

recensie#18207.2026

Copyriot – KRAPP / KVS

Ghostwriter van je eigen leven

Een tongvormige sofa, een tandkrukje, een neus als koffiemachine: KRAPP creëert een surrealistisch universum voor Gloria, een ghostwriter die zich een bijfiguur voelt in haar eigen leven. Wanneer haar therapeut aanraadt het boek van haar eigen leven te schrijven, verschijnt er plots een dubbelganger: een kopie die beter is dan het origineel. Alles klopt aan deze fijnzinnige voorstelling. Maar kan een voorstelling ook té goed gemaakt zijn?

Kristof van Baarle

recensie#18102.2026

ALKIBIADES – Zuidpool

Een waarachtige schaduw

Alkibiades, de mooiste man van het oude Athene, waant zichzelf de laatste hoop van de democratie. De gelijknamige roman van Ilja Leonard Pfeijffer maar ook de theaterbewerking van Zuidpool biedt een treffende analyse van wat er allemaal mis is met die democratie. Geen vrees, verzekert Alkibiades ons, hij zal de democratie zuiveren.

Simon Vaes

recensie#18010.2025

Tout va hyper bien – Collectif Malunés

Samen circus maken

Collectif Malunés wordt graag en vaak verliefd. In hun jonge jaren verloor het nomadische collectief het hart aan een imposante, dieprode circustent. In dezelfde tent doet het publiek deze zomer haar intrede. Voor de voorstelling Tout va hyper bien nodigen de makers de toeschouwer uit om samen circus te maken. Is dit een queer liefdesverklaring, een kwetsbaar volksfeest, of oerdegelijk circus? En waarom kiezen? Les Malunés ontmoeten het publiek genereus in het midden.

Catho De Cordt

recensie#17908.2025

Nieuwsbrief

Advertenties

Dossier: Theater aan Zee 2026