Dossier: Theater Aan Zee 2024

Tibaldus – Fairy Tales

Weg met de held!

In Fairy Tales brengt Tibaldus drie bewerkte sprookjes van de Zwitserse schrijver Robert Walser (1878-1956). Prinsen blijken puberale macho’s en prinsessen krijgen eindelijk inspraak in hun eigen levensloop. Op het eerste gezicht lijken de meer dan honderd jaar oude vertellingen verrassend hedendaags, maar al snel duiken er toch een reeks vragen op. Hoe actueel is individueel verzet?

Elie Agniel

recensie#17608.2024

DESCHONECOMPANIE & Il Gardellino – JUPI

De angst voor het zwarte gat

Altijd fijn wanneer een regisseur onbetreden paden durft in te slaan – het getuigt van een verlangen om de eigen praktijk te blijven bevragen en uit te dagen. Maar in de stretch naar een kleuteropera laat Tom Goossens zijn grootste troef uit handen glippen: de meerlagige ontleding van zowel inhoud als vorm, die zijn vorige producties zo’n diepgang bezorgde.

Evelyne Coussens

recensie#17608.2024

Anemone Valcke en Verona Verbakel – Het ego

We are not going back

Wat begint met een flinke dosis onwennigheid (en een aanhoudende hoester in de zaal) eindigt in Het ego met een ton zelfbewustzijn. Zowel bij de spelers als bij het publiek. Verona Verbakel en Anemone Valcke, de twee actrices én makers van het stuk, weten precies wat ze doen en waar ze naartoe willen. Ze jongleren tussen stoere ontboezemingen en eigen weerbaarheid, met daartussen twijfel, paniek en zelfs existentiële onzekerheid achter alle branie. Een strijdtoneel met goeie afloop. Al is er ook het besef dat eigenwaarde nooit voorgoed verworven is. Je ego is een burcht die je moet blijven verdedigen. Maar de punch van Verbakel en Valcke deed me heel hard denken aan de campagnewoorden van presidentskandidate Kamala Harris: ‘We are not going back’. Relaas van een gewonnen veldslag.

Mia Vaerman

recensie#17608.2024

Gilles Pollak – lightparticles inc.

Verschijningen

In zijn eerste voorstelling zet maker, scenograaf en lichttechnicus Gilles Pollak de ‘naamloze vennoten’ uit de podiumwereld in de kijker en keert hij de theaterzaal binnenstebuiten.

Natalie Gielen

recensie#17608.2024

Carly Rae Heathcote – BURN GLASS GATE

Should the world go up in flames?

The title presents a challenge. Are we meant to take it as an imperative (“you must burn a/the glass gate”) or as a statement (“a/the glass gate is burning”)? Is the gate made of glass, or is it a euphemism, like the glass ceiling? The refusal to evade clear-cut interpretations is a running device in Carly Rae Heathcote’s BURN GLASS GATE, whose metaphorical text was declaimed across a historical barn at Paalsteenhoeve in Oostende.

Caroline Lee-Jeong

review#17608.2024

Jaha Koo – Haribo Kimchi

Onbevredigend watertanden

Doorgaans hoop je als toeschouwer vooral dat je niet op het podium wordt geroepen. Maar bij Haribo Kimchi van Jaha Koo word je haast jaloers op de twee uitverkorenen die mogen plaatsnemen in het eetkraampje op scène, want Koo maakt een uitgebreid menu van Koreaanse lekkernijen voor hen klaar. Ondertussen vertelt hij een aantal anekdotes over hoe eten en reizen, en dan vooral het verlaten van je thuisland om elders een nieuw leven te beginnen, aan elkaar verbonden zijn. Opvallend hoe droog de vorm is die hij kiest om dit potentieel uiterst zintuiglijk verhaal te delen met het publiek.

Simon Baetens

recensie#17608.2024

Colette Goossens, Stan Martens & Laurens Aneca – Under the Influence

Een nauwkeurige autopsie van een alledaags lijden

In Under the Influence gaan theatermakers en geliefden Colette Goossens en Stan Martens samen met regisseur Laurens Aneca aan de slag met John Cassavetes film A Woman Under the Influence (1974). Hun eigenzinnige vertaling naar het podium is een nauwkeurige autopsie van een verkrampt lichaam en een verkrampte relatie, die het alledaagse binnenstebuiten keert.

Margot De Grave Loyson

recensie#17607.2024

De miskenden – Lazarus / Günther Lesage, Greg Timmermans en Stefaan Van Brabandt

De culturele elite op de korrel

De Miskenden van Stefaan Van Brabandt, waarin twee miskende kunstenaars alle rechtse en linkse (voor)oordelen over de culturele elite fileren, leunt nogal tegen het theater van Thomas Bernhard aan volgens Klaas Tindemans. De voorstelling is onderhoudend én scherp, maar theatraal wat dubbelzinnig.

Klaas Tindemans

recensie#17503.2024

(v) – De Nwe Tijd

Weerhaken

Tien jaar nadat de makers van De Nwe Tijd hun familie interviewden in Heimat, doen ze dat over in (v). Het podium wordt een plek voor de levensvragen en herinneringen van een groep vrouwen. Hebben hun waardevolle persoonlijke verhalen voldoende artistieke zeggingskracht?

Natalie Gielen

recensie#17403.2024

Malinconico – Par Hasard

Soft(er) space

De hybride collectie Par Hasard (Mira Bryssinck, Fred Libert en Laura Vroom) nodigde een groep medemakers uit om op een horizontale manier een ruimte voor melancholie te creëren. Dat resulteert in een zachte, grijze zone – tussen voorstel en voorstelling, tussen zorgzaam getuigenistheater en sacrale plek. Hoe stap je daar als publiek in?

Natalie Gielen

recensie#17402.2024

Fratssen – Ballet Dommage / BRONKS

Venijn met het aanschijn van humor

Met Fratssen maakt Ballet Dommage opnieuw een uitdagende, niet-conventionele jeugdtheatervoorstelling waarin – zoals wezenlijk bij elke Ballet Dommage-voorstelling – de realiteit wordt uitvergroot tot absurde en tragische dimensies. Maar in het spel tussen vertellen en verzwijgen zit de balans niet goed: te veel lijntjes blijven aan de oppervlakte wapperen.

Evelyne Coussens

recensie#17402.2024

Motherbaby – Marieke&Sophia en Kristien De Proost/KWP

Moederschap: de antimusical

In ‘Motherbaby’ fileren de getalenteerde jonge makers Sophia Bauer en Marieke Schraepen de beklemmende band tussen moeders en dochters. Kunnen we ooit echt van elkaar loskomen? Hun bevreemdende ‘fake musical’ speelt amusant met de codes van het genre, maar geraakt maar moeilijk voorbij zijn eigen concept.

Charlotte De Somviele

recensie#17402.2024

German Staatstheater – Rosie Sommers & Micha Goldberg

Ein knal umsonst?

German Staatstheater begint met een knal. Na een eindeloze reeks trigger warnings (en we zullen alles ook effectief te zien krijgen) barst de hel los.

Karel Vanhaesebrouck

recensie#17402.2024

De Vogels – Lieselotte De Keyzer / de polen

Minder geeft meer

Lieselotte De Keyzer en de polen brengen met De Vogels een klassieke Griekse komedie. De Keyzer lijkt, samen met de scenografie en de kostumering, zo veel mogelijk uit het oorspronkelijk script te schrappen. Maar hoeveel kan je schrappen voor een verhaal verloren gaat? De Vogels lijkt net het omgekeerde waar te maken: door zo weinig mogelijk te tonen, zo veel mogelijk te vertellen. Al blijft de vraag of de adaptatie tot veel meer dan een boeiende stijloefening leidt.

Elie Agniel

recensie#17402.2024

De Abrikozenboom – Klub Kilim

Een voorstelling zonder losse eindjes

In NTGent ging de voorstelling De Abrikozenboom van het Gentse collectief Klub Kilim (Turks: Kulüp Kilim) in première voor een overvolle zaal. Deze nieuwe groep makers – met acteur en theatermaker Ali Can Ünal als verbindende figuur – heeft als doel om verhalen te tonen zoals op een kilim (Turks voor tapijt), dat via eeuwenoude symbolen wijsheden en vertellingen deelt. Het publiek kon deze voorstelling vol kronieken en treffende beelden duidelijk smaken, alsook de gedroogde abrikozen die tijdens de voorstelling werden aangeboden. De Abrikozenboom – een coproductie van Eigen Kweek en NTGent – is een stuk dat gaat over persoonlijke verhalen en hoe we ze kunnen vertellen opdat ze niet vergeten worden.

Charlotte Durnajkin

recensie#17401.2024

Elektra Unbound – Luanda Casella & NTGent

A (self) portrait of an artist

In her new tragicomedy Elektra Unbound, Luanda Casella creates an alter ego to test how far an artistic vision can be brought to fruition on stage. Irreverent, awfully intelligent, and horrifically funny, the new adaptation of Electra overturns our conventional sympathies with the victim to reflect on our cultural and digital consumption of suffering.

Caroline Lee-Jeong

review#17401.2024

Silly Symphonies – Marius Lefever, Jef Van der Burght en Senne Vanderschelden

Bruitages vol verbeelding

In Silly Symphonies creëren jonge makers Marius Lefever, Jef Van der Burght en Senne Vanderschelden verschillende auditieve werelden door bruitages. Je verbeelding lijkt zich eerst enkel op geluid te baseren, maar gaandeweg ontdek je hoe de drie kunstenaars je fantasie ook subtiel beïnvloeden door hun fysieke aanwezigheid op het podium.

Elie Agniel

recensie#17401.2024

There never was a box — Femke Van der Steen & Tristan Feyten

Woorden, woorden, woorden

Femke Van der Steen daagt het patriarchaat uit in There never was a box, haar tweede voorstelling die ze maakt binnen het ontwikkelingstraject EIGEN KWEEK. In een ambitieuze tekst verzet ze zich tegen de status quo en eenduidig denken. Maar slaagt ze erin die ambitie waar te maken op de scène?

Natalie Gielen

recensie#17412.2023

Up Your Ass – Lieselot Siddiki & Nona Demey Gallagher

I’m going to fuck you up, motherfucker

Al werd ze berucht als de radicale feminist die het SCUM Manifesto schreef en in 1968 Andy Warhol probeerde dood te schieten, de Amerikaanse Valerie Solanas was in de eerste plaats een provocerende theatermaakster. In Up Your Ass brengen Lieselot Siddiki en Nona Demey Gallagher als eersten een geüpdatete versie van Solanas’ gelijknamige stuk uit 1965. Daarin toont Solanas aan de hand van interacties tussen verschillende excentrieke personages de door seksisme vormgegeven, grimmige onderbuik van de VS. Het resultaat is een volledig van de pot gerukte voorstelling die, ondanks haar humor en vunzigheid, er in slaagt een inhoudelijke tour de force te zijn.

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#17311.2023

Louis Janssens – Desire

De melancholie van het ‘eindeloos mogelijke’

Met Desire maakt Louis Janssens een uitgepuurde voorstelling die in de intimiteit van het verlangen verbinding zoekt met het publiek. Samen met Mourad Baaiz, Mick Galliot Fabré, Joshua Smits en Peter Seynaeve schreef hij een kwetsbare tekst over het verlangen naar liefde en nabijheid. Hoe persoonlijk de ontboezemingen van de acteurs ook zijn; de keuze voor eenvoud, herhaling en ritme zorgt ervoor dat de voorstelling toch dichtbij de toeschouwer kan komen.

Esther Tuypens

recensie#17310.2023

Alle Schone Dingen – Tom Dewispelaere, Toneelhuis & Olympique Dramatique

Kwetsbaarheid als medicijn

Toneelhuis opent het seizoen met de monoloog Alle schone dingen. In intiem samenspel met het publiek, vraagt acteur Tom Dewispelaere zich af of je geluk kan vangen en bewaren. Hoe kunnen we ons wapenen tegen de onverschilligheid waarmee de samenleving zovelen als een sneltrein voorbijrijdt?

Astrid Soetewey

recensie#17209.2023

Doe de groeten aan de ganzen – Freek Vielen / hetpaleis & De Nwe Tijd

Het is niet omdat een jeugdvoorstelling een stekelig onderwerp durft aan te kaarten dat ze vanzelf gewaagd of geslaagd is. Doe de groeten aan de ganzen (+6), een voorstelling van De Nwe Tijd over de dood, ontsnapt ternauwernood aan de valkuil van het uitleggerige sentiment. Gelukkig is er circusartiest Danny Ronaldo, die onder het motto show, don’t tell de productie voorziet van een portie zwijgzaamheid.

Evelyne Coussens

recensie#15604.2019

Nieuwsbrief

Advertenties

Dossier: Theater Aan Zee 2024

Ga mee in debat met Kunstenpunt en Etcetera op dinsdag 26 mei in de Beursschouwburg. Reserveer hier je gratis ticket.