Let us believe in the beginning of the cold season – Sachli Gholamalizad

I can give two accounts of Sachli Gholamalizad’s solo performance Let us believe in the beginning of the cold season, which premiered on May 11 at KVS in the frame of KFDA. First one: It is a show by a very virtuosic performer, sliding back and forth between semi-autobiographical storytelling, video interviews of Gholamalizad’s mother, spoken poetry of Forugh Farrokhzad’s verses, and singing; a show that is built on the hyphenations of the performer’s identity across Iran and Belgium, with the modular light and screen fixture as a material aid for, as well as a metaphor of, such division of sense of belonging. This account is not necessarily untrue, and it wouldn’t spoil the work’s pleasure for the potential viewers. The other story I might tell is less pleasant, and precisely about the problem of pleasure.

Eylül Fidan Akıncı

Een jihad van liefde – Rashif El Kaoui, Amara Reta & Hans Van Cauwenberghe / Rataplan

Achter de verzoening het verdriet

In ‘Een jihad van liefde’ hield Mohamed El Bachiri een pleidooi voor menselijkheid na de aanslagen van 2016 in Brussel. De theaterbewerking van Rataplan herneemt zijn boodschap en toont de lijdende man erachter, al verhindert de heterogene speelstijl de chemie tussen de hoofdpersonages.

Gilles Michiels

Orestes in Mosul – Milo Rau / NTGent

Oude pijn in nieuwe wrakken

Volgens zijn gekende recept kruist Milo Rau de Oresteia met het puin van een door IS geteisterd Irak. Orestes in Mosul trekt de tragedie niet zomaar een hedendaags jasje aan, maar vertaalt Aeschylus’ dilemma tussen dood en vergeving naar een urgent, hetzij systemisch werkstuk.

Gilles Michiels

Doe de groeten aan de ganzen – Freek Vielen / hetpaleis & De Nwe Tijd

Het is niet omdat een jeugdvoorstelling een stekelig onderwerp durft aan te kaarten dat ze vanzelf gewaagd of geslaagd is. Doe de groeten aan de ganzen (+6), een voorstelling van De Nwe Tijd over de dood, ontsnapt ternauwernood aan de valkuil van het uitleggerige sentiment. Gelukkig is er circusartiest Danny Ronaldo, die onder het motto show, don’t tell de productie voorziet van een portie zwijgzaamheid.

Evelyne Coussens

Bambi – Sarah Moeremans/Oostpool

Bambi Says No

Bambi is het zat. Niet alleen denkt bijna iedereen dat hij een meisje is, de stroperige manier waarop Walt Disney hem portretteerde, staat mijlenver van de werkelijkheid. De iconische ree neemt daarom het heft in eigen handen. Dankzij het geld dat hij won met een rechtzaak tegen Disney rond het schenden van dierenrechten, maakt hij een eigen film met zichzelf in de hoofdrol: The Real Bambi. Vanuit deze komische insteek komen regisseur Sarah Moeremans en auteur Joachim Robbrecht tot één grote parabel over emancipatie, objectivering en slachtoffer- en daderschap.

Ciska Hoet

Ends of Worlds – Michiel Vandevelde

Door de lens van een dystopische toekomst

In ‘Ends of Worlds’ reconstrueert choreograaf Michiel Vandevelde de geschiedenis van de 20e eeuw aan de hand van enkele canonieke choreografen en dansstijlen. Met deze voorstelling doet hij een appel aan het publiek alsof het zich in een verre toekomst bevindt. We worden uitgenodigd om door de lens van een dystopische toekomst naar het verleden te kijken. Waar eindigen we als toeschouwers wanneer een choreografie een wetenschappelijke fictie wordt?

Elke Huybrechts

Knaus – Alexia Leysen

Een bewogen evenwichtsoefening

Met Knaus wil theatermaakster Alexia Leysen het werk van de Noorse auteur Karl Ove Knausgård naar de scène vertalen. Ze schreef een tekst aan de hand van fragmenten uit zijn meer dan 3.500 pagina’s tellende, hyper-persoonlijke autobiografische reeks Min Kamp (Mijn Strijd).  

Simon Baetens

Cosmic Latte – Sonya Lindfors

In Cosmic Latte, Sonya Lindfors projects the audience into a Black future, while underscoring just how in and of the present Black bodies are, and have always been since the invention of racial structures and frameworks.

Isaiah Lopaz

They are waiting for you – Laure Prouvost

Performatik is een festival dat de grenzen tussen beeldende kunst en podium wil aftasten. In de editie van 2019 haperde dat grensverkeer nogal vaak. Het bleef dikwijls bij theater dat poseerde als beeldende kunst of omgekeerd, zonder duidelijk te maken waar beide manieren om dingen te tonen elkaar kunnen articuleren of versterken. ‘They are waiting for you’ van Laure Prouvost was echter wel een eclatante uitzondering daarop. De voorstelling bood een andere, relevante kijk op het materiaal dat de kunstenares terzelfder tijd toonde in een solotentoonstelling in het M HKA in Antwerpen.

Pieter T’Jonck

Performatik 2019 – Towards Indisciplinarity

The politics of (dis)association

The sixth edition of Performatik, the Brussels biennale for ‘live art’, this year continues with its legacy to explore the interface between performing arts and visual art in today’s artistic practices. While the fourth edition focused on the disruption of viewing positions inherent in cross-boundary practices, and the fifth on the shrinkage of social space and how live art could make use of the body to intervene with ‘social sculpting’, Performatik19 is more ambitious than ever. The 2019 curatorial, while keeping the preoccupations of the previous editions intact, foregrounds two related elements integral to the field. On the one hand, the performativity of performance and the possibility to intervene into that condition where authority governs articulations usually taken as ‘natural’. On the other, the unravelling of the disciplinary boundaries which separate different fields in the arts as well as the institutional spaces in which they are embedded, hence its emphasis on trans-disciplinarity. This includes the undoing of the dividing lines between stage, museum, gallery, the outdoor public space and the everyday life. 

Rathsaran Sireekan

Laguna Beach – Frankie / Campo

Een remedie tegen intellectueel snobisme

De voorstelling Laguna Beach van het jonge collectief Frankie roept een aantal vragen op. Of het wel een voorstelling is, bijvoorbeeld. En zo ja, wat ze dan wel moet ‘betekenen’. En zo neen, waarom we ons in deze podiumsector zo snel onbehaaglijk voelen wanneer iets gewoon buitengewoon plezierig is.

Evelyne Coussens

Niet doen! – Peter de Graef & Bruno Vanden Broecke

Hoe Peter de Graef zelfs een naakte huurmoordenaar staande houdt.

Peter De Graef heeft ontegensprekelijk een gouden pen. Niemand kan zoals hij filosofische beschouwingen tot leven brengen aan de hand van banale gebeurtenissen. Zelfs als hij het over mayonaise en ketchup heeft, weet hij er een boeiende dialoog van te brouwen. Alleen moet Niet doen! het voornamelijk daarmee stellen: een goede theatertekst. Om overeind te blijven heeft De Graef daar genoeg aan. Om als productie in het geheugen te blijven hangen, is er echter meer nodig.

Ella Hintjens

Black: The Sorrows of Belgium – Luk Perceval/NTGent & Flandria – Roland Gunst/LOD

A continuous conversation, not a hot topic

With the reopening of the Africa Museum in Brussels and the Same Same But Different festival in Ghent, Belgium’s colonial history and decolonisation have become much debated topics. Two recent productions (Luk Perceval’s Black: The Sorrows of Belgium and Roland Gunst’s Flandria) have been notable for what they reveal and add to the discussion.

Liam Rees

Wat is de wat – Simon De Vos & hetpaleis

Sober teksttheater zet vluchtelingenproblematiek op de kaart

Het is geen sinecure om de succesroman What is the What van Dave Eggers naar het podium te vertalen. Simon De Vos kiest voor een ingetogen bewerking met Gorges Ocloo in een glansrol.

Ciska Hoet

Dying Together – Lotte van den Berg / Third Space.

Betwixt-and-between tussen beeld en verbeelding

Vorig weekend vond op het Brusselse festival Performatik de Belgische première van Dying Together plaats, een performance van de Nederlandse theatermaker Lotte van den Berg en haar collectief Third Space.

Elke Huybrechts

Beyond the buildings, the clouds are a mountain range – Emi Kodama

Geen sociabiliteit zonder het opdissen van kleine of grote verhalen over alledaagse voorvallen en situaties die vaak anekdotisch zijn. In haar artistieke praktijk verzelfstandigt Emi Kodama dat vertellen en geeft ze er tevens een draai aan, zodat het schijnbaar gewone een stuk minder prozaïsch wordt. Ze doet dat multidisciplinair: ze combineert weldoordachte, neergeschreven verhalen met tekeningen, foto’s, video’s of geluiden, wat kan resulteren in een boek, een performance of een installatie.

Rudi Laermans

Frankenstein – Mark Grey / De Munt

Een nieuwe opera maakt altijd erg nieuwsgierig. Een opdrachtwerk siert een operahuis. In het geval van Frankenstein kon je hopen op een boeiende avond. Alleen: wat kan je vandaag nog aanvangen met de figuur van Dokter Frankenstein en zijn monster dat al niet eerder werd verteld?

Johan Thielemans

BANKET! De wraak op de MacBeths – Tom Goossens & Opera Ballet Vlaanderen

Regisseur Tom Goossens (°1994) legde al een heel parcours af in het operagenre: van een kleine operamonoloog nog tijdens zijn opleiding aan het Gentse KASK (Ahimè, 2016) over de Mozartbewerkingen Don Juan (2017) en Così (2018) voor de vlakke vloer tot het werk voor de grote operabühne, in regie-assistentie bij Guy Joosten. Het was uitkijken naar het moment waarop Goossens zelf het hele opera-instrumentarium in handen zou krijgen, met al zijn mogelijkheden en beperkingen. Met als inzet: de krachtmeting tussen man en medium.

Evelyne Coussens