178 | Etcetera

#178
15.12 — 28.02.2025

download pdf

print

Inspannende ontspanning

Redactioneel Etcetera 178

De hoofdredactie

‘Het schisma tussen “de subsidieslurpers” en “de commerciëlen”, kunnen we daarvan af?’

Een rijke biotoop, zo wordt het podiumkunstenlandschap vaak genoemd. In realiteit lijkt het meer een tweestromenland, met links ‘de gesubsidieerde sector’, rechts ‘het commerciële circuit’ en een dikke mentale muur ertussenin. Hoe kan het beleid, dat nu vooral één kant uit kijkt, de noden en kansen in dat héle veld blijven financieren? Aan het begin van een nieuwe legislatuur interviewt Wouter Hillaert musicalmaker Stany Crets, artistiek leider Stijn Devillé, onderzoeker Bart Caron en volksvertegenwoordiger Stephanie D’Hose (Open Vld). ‘Eigenlijk is die tweedeling nonsens.’

Wouter Hillaert

Sirens take the stage

For Florentina Holzinger, ballet isn’t delicate, and opera isn’t sacred. In the ‘Holzinger system’, bodies, stunts, and machinery collide in a form of expertly, artistically crafted spectacle exploring pleasure, pain, and power. Anna Leon looks back on ten years of Florentina Holzinger, one stunt at a time.

Anna Leon

Waarom zijn we zo bang van het m-woord?

Musical is een genre dat zich in Vlaanderen zelf een plek heeft moeten toeeigenen, ergens tussen kunst en entertainment in. Aan die gespletenheid heeft de sector een klein trauma overgehouden, met zwakke subsidiedossiers enerzijds en roekeloze commerciële spelers anderzijds. Berten Vanderbruggen vraagt zich af waarom het in Vlaanderen zo lastig was om een divers musicallandschap uit te bouwen, en hoe we het in de toekomst vormgeven.

Berten Vanderbruggen

‘Ik ben allergisch voor kunst die uit de hoogte doet’

In Jetse Batelaan, misschien wel de spannendste theaterregisseur van de Lage Landen, zitten twéé regisseurs verscholen. Eentje is een priester die de beroezende lyriek van de fictie predikt, de andere ramt daar, als nar, een hoop ‘realiteitsdrammerij’ doorheen. Evelyne Coussens vraagt hem uit over het hoe en waarom van dat ongewone verbond.

Evelyne Coussens

Isn’t it post-ironic

Mochten lachspieren even zichtbaar zijn als buikspieren, dan bezorgden Elektra Unbound van Luanda Casella, Up Your Ass van Lieselot Siddiki & Nona Demey Gallagher en German Staatstheater van Rosie Sommers & Micha Goldberg Natalie Gielen het afgelopen seizoen een sixpack. Maar waarom blijft de humor in precies die — erg verschillende — voorstellingen haar bij?

Natalie Gielen

Politiek een theater? Was het maar zo

Politiek, ooit het domein van grijze staatsmannen, is een spektakel geworden van vluchtige onlinerelletjes en mediagenieke personages die zichzelf in de markt proberen te zetten. Maar noem die ‘spektakeldemocratie’ geen theater, zegt filosoof Thomas Decreus. Want waar in een spektakel het publiek als verdoofd naar de strijders in de politieke arena staart — duimpje omhoog, duimpje omlaag — is het theater juist een ruimte voor kwetsbaarheid en gedeelde aandacht waar we wél geactiveerd en gerepresenteerd worden.

Thomas Decreus

Sappigheid als strategie: over de experimentele volkskunst van Cirq

Het Gentse satirecollectief Cirq is een buitenbeentje in het theaterveld, en hun tentakels reiken ver. Floris Baeke spreekt met bezieler Xavier Cloet over hun ontstaansgeschiedenis, en analyseert de inzet van hun experimentele volkskunst. Hoe kan het volkse in al zijn boertige glorie ook progressief en emanciperend zijn? Wat is de balans tussen kritisch plezier, toegankelijke satire en problematische spot?

Floris Baeke

De Efteling: dark Disneyland

Diep vanbinnen is Joeri Happel een Brabants worstenbroodje, een frikadel op pootjes, een plebejer met Unox-muts lurkend van een pakje cecemel. In een brief aan zijn theatercollega’s neemt hij het op voor de escapistische kracht van de Efteling.

Joeri Happel

Liefhebbers: Dirk Vekeman

De reeks Liefhebbers zet toegewijde theater-toeschouwers in de kijker. Waarom gaan ze graag naar het theater? Waar komt hun liefde vandaan? Wie zijn ze, de mensen die het publiek met hun trouwe aanwezigheid bezielen? Vandaag: Dirk Vekeman.

Via Floris Baeke, die enkele maanden de hoofdredactie van Etcetera op zich nam, leerde ik Dirk Vekeman kennen. Etcetera-fan van het eerste uur – zo begrijp ik van Floris – maar vooral zijn oud-leerkracht Nederlands-Duits met een grote passie voor theater. Er hangt een vleugje nostalgie in hoe Floris over Dirk spreekt. Het doet me denken aan een recent gesprek met vrienden: over docenten die een onvergetelijke indruk op je maken en zonder dat je het op het moment zelf beseft, mee de richting van je parcours bepalen. Invloedrijke mensen, eigenlijk. Op een koude doordeweekse ochtend bel ik aan bij Dirk, die me binnenlaat in zijn huis, waar tussen de zorgvuldig gekozen meubels hier en daar een retro reclamebord aan de muur hangt.

Leonore Spee

Eindejaarslijstjes 2024

Een jaar theater in retrospect

Een jaar dat afloopt, daar horen lijstjes bij. Net als vorig jaar vroegen we onze redacteurs en recensenten naar de voorstellingen die hen in 2024 het meest zijn bijgebleven. Welk kostuum- of geluidsontwerp maakte indruk? Wie veroverde het podium en de harten van het publiek? Je ontdekt hier de favorieten, tips en bedenkingen van de Etcetera-schrijvers en -redacteurs.

Klaas Tindemans, Liv Laveyne, Elie Agniel, Noah Lena Vercauteren, Simon Baetens, Johan Thielemans, Kaatje De Geest, Floris Baeke, Natalie Gielen, Jasper Delva, Charlotte De Somviele, Siska Baeck, Evelyne Coussens, Madonna Lenaert, Wouter Hillaert

De Recensiegenerator

Maak zelf je eigen recensie!

Te ongeduldig om te wachten op onze volgende recensie? De redactie deelt graag haar ondoorgrondelijke recensie-algoritme, perfect om de honger naar instant criticism te stillen met een van de meer dan 141 miljoen mogelijke analyses. Veel recenseerplezier!

Floris Baeke, Simon Baetens

recensies

Waarover ik fantaseer als ik over de liefde fantaseer – Sarah Haeck & tg STAN

Je wilt niet verliefd zijn, je wilt blokfluit spelen!

Na Griekse tragedies en Middeleeuwse Marialegendes waagt Sara Haeck zich aan een moderne klassieker: de romcom. Samen met Chloë Onyinye, Goele Derick en Bart Hollanders repeteert ze wat liefde kan zijn voorbij de clichés van het genre. Maar net als de theatrale klap die Hollanders te verduren krijgt, voelt ook het slim opgezette Waarover ik fantaseer als ik over de liefde fantaseer wat als een slag in de lucht.

Jasper Delva

Even pingpongen (15+) – theater arsenaal & Het Kwartier/Mariën & von Winckelmann

Een satirisch succesverhaal

Even Pitchen. In Even pingpongen maken we kennis met Susanne, Hekuran en Christine (Indra De Bruyn, Arber Aliaj en Yinka Kuitenbrouwer). In voortdurende ademnood en met waanzin in de ogen werken ze zich letterlijk de ziel uit het lijf voor het bedrijf Worth It. Schipperend tussen sociale satire en gevoel voor sciencefiction beweegt het trio zich op glad neoliberaal ijs. Dat zorgt voor een smakelijke dosis vervreemdend entertainment, maar slaagt Even pingpongen er in om werkelijk te activeren en te bevrijden?

Catho De Cordt

Absalon, Absalon! – Séverine Chauvrier & Comédie de Genève

Theatertsunami uit Genève

De Franse regisseuse Séverine Chavrier wilde de complexe roman Absalon, Absalon! van de Amerikaanse schrijver William Faulkner tot een toneelstuk bewerken. Ze heeft er sinds 2019 aan gewerkt, en pas in 2024 heeft ze de voorstelling van drie uur vijftig kunnen afmaken. Het resultaat is verbluffend, en dat heeft verschillende redenen. De voorstelling werd gemaakt in La Comédie de Genève, getoond op het festival d’ Avignon. Daarop volgde een lange tournee die de voorstelling in februari naar het Théâtre de Liège bracht.

Johan Thielemans

Peekaboo – Maxime Dreesen & De Studio

Seks in de Sandwicherie & Misofonie

Wat als seks, in plaats van achter gesloten deuren, even onverholen en onbevangen om de hoek kon komen piepen als animatiefiguurtjes in kinderprogramma’s? Dat gedachte-experiment werkt theatermaker Maxime Dreesen samen met performers Adrien De Biasi, Courtney May Robertson, Birame en muzikant Benne Dousselaere uit tot een hoogst vermakelijke muzikale show waar de sekspositiviteit uit gutst, maar het publiek zich even onmogelijk een blauwe plek kan aan stoten als aan de hysterische decorelementen uit mousse.

Tessa Vannieuwenhuyze

The Grief of Red Granny – Gorges Ocloo / LOD muziektheater & Toneelhuis

De ruïne van het verdriet

Een ensemble van engelen, drie zangers en drie muzikanten begeleiden een vrouw in haar rouwproces om haar overleden man. In The Grief of Red Granny, het eerste deel van een tweedelige opera, herwerkt dramaturg Gorges Ocloo, Pergelosi’s Stabat Mater tot een opmerkelijke voorstelling over rouwrituelen en de moeilijkheid om verdriet te bezweren.

Hugues Makaba Ntoto

Q&A – TINT

Sex Education op het podium

‘Welkom. Dit… voelt als een eerste keer.’ Q&A begint zacht en mistig, met een stem die een soort meditatie-oefening inzet. Het is echter het enige rustige moment in deze energieke voorstelling. Zeven spelers en een muzikant stellen vol plezier vragen en denken luidop met elkaar na over seks, liefde en seksualiteit. Met wat muzikale intermezzo’s, veel gelach en ongegeneerd spel zorgt dit voor een aanstekelijke voorstelling over een belangrijk thema. Maar hoe diepgravend zijn de antwoorden eigenlijk? En hoe vrij ben je als toeschouwer om achter de witte lijn te gaan staan rond het speelvlak?

Noah Lena Vercauteren

Vrijstaat Moresnet – Broder

Optelsom van lege dozen

Met Vrijstaat Moresnet voert muziektheatergezelschap Broder een muzikaal schouwspel ten tonele over vrijstaat en drielandenpunt Moresnet vlak voor de eerste wereldoorlog in de zomer van 1914. In een neerwaartse spiraal worden de historische personages gereduceerd tot hun kleinburgerlijke klachten. Is dit een statement of een gemakkelijkheidsoplossing?

Lena Meyskens

Première (8+) – BRONKS & compagnie barbarie

Hoeveel bogen maken een cirkel?

Met Première brengt compagnie barbarie een voorstelling over ‘altijd opnieuw beginnen’. Prikkelende insteek voor een (jeugd-)theatergezelschap dat al meer dan 20 jaar op de planken staat. Het verlangen naar een frisse start is dan ook een universeel herkenbaar gevoel voor oud én jong, meent de compagnie. Maar waar gaat deze voorstelling écht over?

Tilde De Vylder

Mystica – Kasper Vandenberghe / MOVEDBYMATTER & Muziektheater Transparant

Zweven om te gronden

Zes performers verkennen de mystieke ervaring aan de hand van haarhangen, terwijl ze herwerkte teksten van acht mystica’s zingen. Op visueel vlak is Mystica een mooie voorstelling, maar inhoudelijk laat ze wat te wensen over.

Daphne de Roo

A Beauteous Evening, Calm and Free – De Warme Winkel

Ironie maakt plaats voor rouw

Hoe herdenk je een ramp die zich nog aan het voltrekken is, en die iedere dag nog slachtoffers maakt? De nieuwste voorstelling van De Warme Winkel is een rouwceremonie voor alle diersoorten die we nu al hebben verloren. Vincent Rietveld (die samen met Ward Weemhoff de artistieke kern van De Warme Winkel vormt) werkte voor deze voorstelling samen met Princess Isatu Hassan Bangura. Met William Wordsworth in de hand, de Engelse romantische dichter die bekend staat om de haast goddelijke verheerlijking van de natuur in zijn gedichten.

Sam Simons

Jeanne (14+) – Sanderijn Helsen & De Studio

Hoe geef je ruimte aan de stem van jongeren?

Theatermaker Sanderijn Helsen ging met jongeren in gesprek over het verhaal van Jeanne d’Arc. Vijfenzestig adolescenten brachten zo hun ideeën naar voren tijdens werkweken in Het Lab in Hasselt, waar ze zich verdiepten in hoe haar verhaal het beste op scène gebracht kon worden. Ze reflecteerden ook op haar levensreis. Het is een uniek verhaal dat, gezien ons huidige tijdsbeeld — met thema’s als oorlog, gendergelijkheid en religieuze vraagstukken — relevant is voor onze hedendaagse leefwereld. Maar slaagt de voorstelling erin om de perspectieven van de jongeren daadwerkelijk te integreren? En welke bijdragen hebben deze jongeren dan precies geleverd aan de voorstelling?

Aïcha Mouhamou

No Yogurt for the Dead / Histoire(s) du Théâtre VI – Tiago Rodrigues & NTGent

A hospital as a place in-between

Tiago Rodrigues’ No Yogurt for the Dead is a tender and intimate play about memory, loss, and the spaces in between. Inspired by his father’s final days in a hospital, Rodrigues creates a story that feels both personal and universal. The stage design shifts between a realistic hospital room and a dreamlike landscape, making the audience feel like they are moving through time and memory. Despite the heavy themes, the play balances sadness with humor, making it both emotional and engaging. Small moments — like a missing black pen or a spoonful of yogurt — become powerful symbols of resistance and acceptance. In the end, the play stays with you, making you reflect on life, loss, and the connections we leave behind.

Furkan Ak

Lijfbouwers – Jotka Bauwens & Kopergietery/KGbe

Veel lichaam, maar waar zit de echte ziel?

Wat choreografe Jotka Bauwens vroeg aan haar drie performers was niet min: twee maanden lang werden ze onderworpen aan een streng trainings- en voedingsschema (onder begeleiding van zevenvoudig wereldkampioen bodybuilden Kurt De Taeye). Voor wie de acteurs al eerder zag, is de metamorfose best beangstigend te noemen. In Lijfbouwers laten Elias Vandenbroucke, Patrick Vervueren en Jeffrey Jackson Loewenicht hun spieren rollen als robots van vlees.

Liv Laveyne

Age of Content – (LA)HORDE / Ballet national de Marseille

Een spectaculaire, bloedeloze doomscroll

Na Room with a View staat (LA)HORDE opnieuw met een grootschalige dansvoorstelling in DE SINGEL. Het Parijse collectief geeft sinds 2019 leiding aan Ballet national de Marseille, en toert wereldwijd met een imposante cast, luide beats, hippe, streetwise kostuums, indrukwekkende decors en hedendaagse thema’s. Age of Content – een allusie op age of consent, de leeftijd voor seksueel zelfbeschikkingsrecht – bevraagt de zelfbeschikking die we over onze lichamen hebben in een virtuele wereld. Hun onderzoek naar die vraag resulteert helaas in een spektakel waarin de dansers tot virtuoze, virtuele zombies worden gereduceerd. Consequent of simpelweg geestdodend?

Natalie Gielen

My Body as A Commodity – Anne-Laure Vandeputte / KWP

Feestje in een mijnenveld

Wat is een betere naam voor een trauma-stripper? Warriory? Of misschien toch Survivey? Met My Body as a Commodity nodigt theatermaker Anne-Laure Vandeputte ons uit op haar traumaparty. Begeleid door een heerlijke soundtrack gecomponeerd en gespeeld door Andrew van Ostade, ontleedt Vandeputte haar ervaringen met grensoverschrijdend gedrag, zowel op scène als achter de schermen. Een trieste bedoening is het echter niet. Gewapend met humor, dancebreaks en een volle merch-tafel vereffent Vandeputte de score die haar lichaam heeft bijgehouden.

Paula Rodríguez Sardiñas

De Meeting – Julie Cafmeyer

Wat staat er op het spel?

Hoe moeten we kijken naar De Meeting, de langverwachte voorstelling van Julie Cafmeyer over haar grensoverschrijdende ervaringen in een Antwerps theaterhuis? Is het een gefictionaliseerd verslag van waargebeurde feiten? Is het een platte wraakoefening? Is het een mediastunt? Een therapeutische bevrijding? Of een kunstwerk? En in het geval van dat laatste: kunnen we het dan ‘gewoon’ op artistieke merites beoordelen?

Evelyne Coussens

Incompententiecompensatiecompetentie – Tiny Bertels & Evelien Bosmans

Zwembaden, zwarte gaten en feminisme zonder theorie

Tiny Bertels en Evelien Bosmans zijn in Incompententiecompensatiecompetentie twee Kempische huisvrouwen voor wie kleinburgerlijke banaliteit en kosmische wanhoop akelig dicht bij elkaar liggen. Wat begint bij zwembadproblemen en biologische olijfolie, eindigt bij zwarte gaten en een warm deken van duisternis, voor zover die troost geeft.

Klaas Tindemans

Een koud kunstje (6+) – Mathias Van de brul & fABULEUS

Op het dak van de wereld in goed gezelschap

In zijn nieuwe solo voorstelling speelt Mathias Van de brul een praatgrage ijsbeer. Nadat de mensheid naar een andere planeet gevlucht is omdat de aarde onder water staat, treffen we hem alleen op het dak van een bibliotheek. Wat volgt is een avontuurlijke tocht langs vriendschap, zelftwijfel, het einde van de wereld en de niet te onderschatten waarde van een goed boek op het juiste moment. Op enthousiaste toon leidt hij ons door een dystopische toekomst en slaagt erin de hele reis hoopvol te blijven.

Jade Gevaerts

ONCE – Kika & Herwig Ilegems / Dirk Hendrikx / Comp. Marius

In vogelvlucht

ONCE, gecreëerd door vader-dochterduo Herwig en Kika Ilegems, is een vierluik waarin objecten van beeldend kunstenaar Dirk Hendrikx het hart van de scenografie vormen en dienen als katalysator voor de verbeelding van de performers. We zijn getuige van een poging om een speelse kwetsbaarheid te vangen in een non-verbaal idioom, maar tussen de vorm en de inhoud kan een kloof ontstaan. De vraag is of ONCE erin slaagt om deze te overbruggen, of blijft de voorstelling gevangen in haar eigen abstractie?

Margot De Clercq

Salome – Opera Ballet Vlaanderen & Ersan Mondtag

Een zelfbewuste opera, voor personages die graag gezien worden

Mondtags Salome zou je kunnen omschrijven als een ‘theateropera’. De voorstelling begint meteen in de dialoog. Geen ouverture of andere gebruikelijke muzikale inleiding. De Duitse componist Richard Strauss – niet te verwarren met de Oostenrijkse operette en An der schönen blauen Donau componist Johann Strauss jr. – zette in 1905 Oscar Wilde’s éénakter Salomé uit 1893 op muziek. Wat opvalt aan Mondtags versie, is hoe zijn scenografie en spelregie bijdragen aan het gevoel dat zowel in het libretto als in de muziek een aangenaam soort ‘zelfbewustzijn’ zit over het feit dat het hier een muziekdrama betreft.

Kristof van Baarle

Vreemd Ding (6+) – Evgenia Brendes, HNTjong & Martha!tentatief

Rare wereld, bekend patroon

Hoe je verhouden tot een universum dat je niet vertrouwd is? Vreemd Ding, de eerste eigen kindervoorstelling van actrice Evgenia Brendes, toont een proces van assimilatie tot contestatie. Een dochter probeert allerlei stille verzetsstrategieën uit tegen de dwingende structuren van haar moeder. Moeder van haar kant kwebbelt maar door. Drie keer raden wie het pleit wint. Of hoe een voorstelling over patronen doorbreken zelf nogal schematisch kan uitvallen.

Wouter Hillaert

DRUK (8+) – BRONKS / Gina Beuk, Linde Carrijn, Eleonore Van Godtsenhoven

Under Pressure

Op de vraag hoe het met ons gaat, antwoorden we allemaal wel eens ‘ça va, maar druk’, toch? Terwijl het aantal burn-outs jaar na jaar stijgt, wordt het maatschappelijke verlangen naar onthaasting steeds groter. In DRUK buigen Gina Beuk, Linde Carrijn en Eleonore Van Godtsenhoven zich over dat vraagstuk door er een dolgedraaide tragikomedie voor achtplussers van te maken. Welke druk leggen we op elkaar en onszelf? En hoe valt daaraan te ontkomen?

Jens Dewulf

Dark Habits – Simon Van Schuylenbergh/KWP

Post Deconstruction Trouble

Trigger warning: this performance is transparent. In a world where everyone wants to be as correct and as successful as possible, Dark Habits is the disclosure of a research, and wants to share what it is: in the making.

Catho De Cordt

In Absentia  – Helder Seabra

Presence

What does it take to stay present in absence? What does it take to embody the void left by a loss? Helder Seabra comes back to these questions after 10 years. In Absentia first premiered in 2015 – back then it was challenged by the deteriorating financial state of the cultural sector. Once again the funding for the arts was cut which affected Helder Seabra’s work too. I haven’t seen the first take but it seems like the flame of this Portuguese choreographer is still burning. Moreover, the initial financial shortcomings that left Seabra with fewer performers hasn’t restricted his passion, but rather scarcity became the mother of invention. In absence, Seabra found the space to create something powerful.

Ugnė Noreikė

Glitch Witch – Meg Stuart/Damaged Goods

Lichamen als raadsels, samenzijn als streven

Glitch Witch is een vintage Meg Stuart. Er is geen overkoepelend narratief: de voorstelling bestaat uit een opeenvolgende reeks tableaux vivants waarin soms veel, soms weinig gebeurt, en een enkele keer het geheel haast stilvalt in een paradoxaal moment van bewogen bewegingsloosheid. De drie performers – Omagbitse Omagbemi, Mieko Suzuki (ook verantwoordelijk voor de muziek) en Meg Stuart – wisselen doorgaans herkenbare met een beetje tot zeer bizarre bewegingen af.

Rudi Laermans

BOBBY H̶e̶r̶e̶ f̶o̶r̶ y̶o̶u̶ – Romy Louise Lauwers, Peter Seynaeve & Theater Malpertuis

Tech-monnik in tijden van eenzaamheid

‘Zie je mij? Ja maar, zie je mij?’ Ze vraagt het tweemaal. Je twijfelt of het retorisch is. Maar ze kijkt zo hunkerend de tribune in dat enkele toeschouwers aarzelend toch antwoorden. Zij is Bobby, maar ze zou evengoed X of Y of genderloos kunnen zijn. Bobby leidt een online bestaan, verscholen achter de laptop en af en toe glurend achter het glasgordijn in een uniseks appartement. Op zoek naar gesprek is het enige wat rest een monologue intérieur.

Liv Laveyne

The Dan Daw Show – Dan Daw

Een harnas kan ook zacht zijn

Fluwelen gordijnen omringd door warmgele spots met daarboven blauwe blokletters: The Dan Daw Show. Het decorontwerp dat een eigen theaterpodium op het bestaande podium van Campo Nieuwpoort plaatst, geeft op zich al een goed beeld van wat Dan Daw met dit stuk vertelt: een eigen speelruimte met eigen voorwaarden bovenop de bouwvallige ondergrond van bestaande ruimtes plaatsen, kan een microkosmos voor crip en queer joy worden.

emma ydiers

The Weight of a Woman – Lisette Ma Neza & KVS

Echo’s van de Rwandese genocide

The Weight of a Woman is een compacte maar kolkende voorstelling over complexe thema’s. Meerstemmig blikt het stuk terug, naar het nu en naar de toekomst, met als rode draad: Rwanda, (groot)moeders, (genocidaal) geweld en hoe deze verknoopt zijn.

Sixtine Bérard

I’m Not Done – Simon Baetens

Electra in to-doland

In I’m not done neemt Electra, het drag alter ego van Simon Baetens, het woord. Schommelend tussen uitputting en euforie, verveling en overprikkeling, loodst ze het publiek door een multi-sensorieel exposé van de menselijke conditie. Die is, aldus Electra, fundamenteel aangetast door de alomtegenwoordigheid van digitale media, popcultuur en internettrends. Wie ben je nog als er ook een parallele jij in de cloud bestaat?

Paula Rodríguez Sardiñas

Loro speelt Laura – Lennert De Vroey & Gilles Van Hecke

Showtime, me-time?

In hun persiflage op een televisietalentenjacht zijn Lennert De Vroey en Gilles van Hecke niet vies van glitter en clichés. Dat levert vermakelijk muzikaal theater op zonder kapsones. Maar waarin ligt de fictieve en artistieke noodzaak van Lennert De Vroey die Leo speelt die Laura speelt? En wat vindt Laura daar zelf van?

Natalie Gielen

Nieuwsbrief

Advertenties

#17815.12 — 28.02.2025

print

recensies

#178
15.12 — 28.02.2025