HOME | Etcetera

Jonge makers, verenig u!

opinie

Noëmi Degrauwe

Waarom er niet te veel podiumkunstenaars afstuderen

Worden er te veel podiumkunstenaars opgeleid? Absoluut niet, vindt theaterdocent Noëmi Degrauwe, we leiden ze alleen verkeerd op. Het romantische ideaal van de autonome, geniale kunstenaar is achterhaald. “Als toneelscholen slim zijn, vormen ze groepen in de plaats van individuele makers of acteurs”. Haar advies aan de nieuwe lichting: verenig u, werk hybride, en neem je tijd.

Reflectie in de spiegel

Waarheen met reflectie en kritiek over en in onze podiumkunsten?

Hoe staat het met de reflectie en de kritiek over de podiumkunsten in Vlaanderen? Is kritiek altijd reflectie? Is reflectie altijd kritiek? Over deze vragen, direct gelinkt aan de vijfde functie in het Kunstendecreet, organiseerden Kunstenpunt en de onafhankelijke media Etcetera, pzazz, rekto:verso en Theaterkrant op 3 augustus in Oostende een reflectiemoment met zo’n vijftig critici, beschouwers en cultuurwerkers in Vlaanderen en Nederland. Waar liggen de uitdagingen en kansen voor de komende jaren? Naast de vraag wat ‘reflectie’ precies inhoudt, overheerste vooral het besef dat sociale media een groeiende impact hebben, en de financiële realiteit een en ander bemoeilijkt.

Noah Lena Vercauteren

reportage

Aan alle jonge makers: néé, je hoeft geen perfecte voorstelling te maken

Een pleidooi voor meer experiment en ambitieuze dromen

Kersvers afgestudeerd theatermaker Hannah Jens ziet dat veel generatiegenoten met hun masterproef al een perfect visitekaartje willen afleveren, want de druk is groot en de kansen zijn schaars. Bij de start van het Toneelscholenfestival roept ze iedereen op om het experiment te omarmen, wars van de smaak van publiek of programmatoren. “We moeten nu maken wat we willen maken en als het flopt betekent dat niet dat er nooit meer iemand naar ons werk zal komen kijken.”

Hannah Jens

opinie

Vier zusters – Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock

Zussen spelen

In Vier zusters grijpen Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock Tsjechovs Drie zusters aan voor een collage-vertelling over het verbeelden en begrijpen van de eigen zussenband, het eigen gezin, het eigen trauma. In een poging het persoonlijke te overstijgen vertrouwt de voorstelling op een veronderstelde herkenbaarheid. Maar echt spannende inzichten levert te veel herkenbaarheid op scène natuurlijk zelden op.

Catho De Cordt

recensie

Nieuwsbrief

Ankers, bomen en gelouterde liefde

Reflecties over vaderschap na Fatherload, Zo gaat het verder en Ik ben een boom

Drie voorstellingen op Theater Aan Zee 2026 thematiseerden in meer of mindere mate vaderschap en man-zijn. Fatherload van David Labi, Zo gaat het verder van Freek Vielen en Ik ben een boom van Jozefien Mombaerts zetten Pieter Martens aan tot deze zoektocht naar woorden over vader worden, over plots vader zijn en over elke dag vader blijven.

Pieter Martens

essay

Kritiek moet autonoom zijn

Een pleidooi voor gesubsidieerde kunstkritiek

Tijdens een uitwisselingsmoment over reflectie in de podiumkunsten op Theater Aan Zee, georganiseerd door Kunstenpunt, Etcetera, pzazz, rekto:verso en de Theaterkrant, werd aan co-hoofdredacteur van Etcetera Floris Baeke gevraagd een kort statement te brengen. Zijn betoog: kunstkritiek is een unieke praktijk, die alleen onafhankelijk kan blijven van de markt als de media erachter structureel gesubsidieerd worden.

Floris Baeke

statement

Alles moet weg – Dries Verhoeven [NL]

Geen diefstal, maar verzet

“Alles moet weg.” We kennen de slogan allemaal van winkels die bij een sluitingsuitverkoop hun winst nog even snel willen opkrikken. In de voorstelling van Dries Verhoeven, die in 2024 op het Holland Festival in première ging, krijgt die zin een veel scherpere, subversieve lading. Gebaseerd op onderzoeksinterviews en teksten van Jean Genet, Karl Marx en Slavoj Žižek, biedt de voorstelling inzicht in het hoe en waarom van een winkeldief. Want hoewel de persoonlijke kick zeker meespreekt, zien de geïnterviewden stelen vooral als een politieke daad: het is hun strijd tegen supermarkten en wat zij zien als een verrot kapitalistisch systeem. Verhoeven, die dit jaar ook het Nederlands paviljoen op de Biënnale van Venetië verzorgde, bracht deze maatschappijkritische voorstelling op Theater aan Zee voor het eerst naar België.

Eivind Haugland

recensie

Alles moet weg – Dries Verhoeven [EN]

Not theft, but resistance

“Everything must go”. We all know the slogan shops use to maximize profit in closing down sales. In Dries Verhoeven’s performance, which premiered at the Holland Festival in 2024, he lends the term a more subversive meaning. Based on research interviews and texts by Jean Genet, Karl Marx and Slavoj Žižek, the performance offers insight into the why and how of a shoplifter. Even though the personal adrenalin kick is mentioned as a motivation, the interviewees first and foremost declare shoplifting a political act: it is their war against supermarkets and what they see as a rotten capitalistic system. Verhoeven, who was responsible for the Dutch pavilion at this year’s Biennale in Venice, brought this capitalist-critical performance for the first time to Belgium at Theater aan Zee last week.

Eivind Haugland

recensie

Nieuwsbrief