Dossier: Kunstenfestivaldesarts 2026

A Flower of Forgetfulness – Apichatpong Weerasethakul

A multitude of light lines [ENG]

According to Thai filmmaker Apichatpong Weerasethakul, we are trapped in time, in our memories, and in our desire for continuity. In his new installation for the Kunstenfestivaldesarts, a collaboration with his regular artistic partners Rueangrith Suntisuk, Pornpan Arayaveerasid, Akritchalerm Kalayanamitr, and Koichi Shimizu, he makes a sensory plea for forgetting, to experience the world anew with an open mind.

Jana Coorevits

review#18206.2026

Ridden – Leu Wijee & Mio Ishida

Tussen storm en protest

De Indonesische choreograaf Leu Wijee groeide op op het eiland Sulawesi, dat in 2018 geteisterd werd door een verwoestende aardbeving en tsunami. In zijn deinende dans laat Wijee het lichaam van zijn dansers kapseizen, maar toont hij ook het helende ritme van de golven en het gemeenschapsgevoel onder vissers.

Kristof van Baarle

recensie#18206.2026

Muette – Boris Charmatz/terrain

Een geluidloze schreeuw [NL]

Met zijn nieuwe, briljante solo, die onlangs in wereldpremière ging op het Kunstenfestivaldesarts, doet Boris Charmatz een speculatief voorstel voor een nieuw soort dans.

Sébastien Hendrickx

recensie#18205.2026

Seppuku – Angélica Liddell

De cultus van de paradoxale zelfmoordenaars [NL]

In Seppuku. De begrafenis van Mishima of het plezier van sterven houdt de Spaanse theatermaakster Angélica Liddell een requiem voor haar muze, de Japanse schrijver en zelfmoordenaar Yukio Mishima, met wie ze een obsessieve doodsdrift deelt. Misschien heeft Liddell geluk, want romantische, zelfmythologiserende kunstenaars als zij worden stilaan een uitstervend ras.

Charlotte De Somviele

recensie#18205.2026

Seppuku – Angélica Liddell

The cult of the paradoxical suicides [EN]

In Seppuku: The Funeral of Mishima, or the Pleasure of Dying, Spanish theater artist Angélica Liddell composes a requiem for her muse, the Japanese writer and suicide Yukio Mishima, with whom she shares an obsessive death drive. Perhaps Liddell is lucky, for romantic, self-mythologizing artists like her are gradually becoming a dying breed.

Charlotte De Somviele

review#18205.2026

The Latecomers – Jozef Wouters & Decoratelier

Synecdoche, Molenbeek [EN]

The Latecomers is a heartwarming subterranean descent from a restaurant in Molenbeek to the bottom of the world. Two collective-making projects, Decoratelier and Cassonade, are temporarily located on a heavily polluted terrain in a former galvanisation factory. In a forthcoming future, the warehouse owned by the municipality of Molenbeek will be erased and replaced by a fresh layer of soil for the creation a park. This inevitable fate prompted builders, cooks and other caretakers of both projects to create a clever cross-section in the cycle of urban development: a site-specific revelation of stories contained in matter. How do you make sense of living on the edge of time as the latest and last occupants of a building?

May Abnet

review#18205.2026

A Flower of Forgetfulness – Apichatpong Weerasethakul

Een meervoud aan lichtlijnen [NL]

Volgens de Thaise filmmaker Apichatpong Weerasethakul zitten we gevangen in de tijd, in ons geheugen en onze drang naar continuïteit. In zijn nieuwe installatie voor het Kunstenfestivaldesarts, een samenwerking met zijn vaste artistieke partners Rueangrith Suntisuk, Pornpan Arayaveerasid, Akritchalerm Kalayanamitr en Koichi Shimizu, houdt hij een zintuiglijk pleidooi voor het vergeten, om de wereld opnieuw met een onbevangen blik te ervaren.

Jana Coorevits

recensie#18205.2026

Je suis l’acteur de la poésie de ma mère – Michael Disanka

In Double Take gaan twee auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Nadia Nsayi en Pauline Malenga Mwanga, voormalige collega’s bij het AfricaMuseum, ontmoeten elkaar terug bij Je suis l’acteur de la poésie de ma mère van Michael Disanka, een krachtig statement tegen het Congopessimisme. Het stuk zette hen aan het denken over rouw en veerkracht, de offers die moeders voor hun kinderen brengen en de geschiedenis die een moedertaal met zich meedraagt.

Nadia Nsayi, Pauline Malenga Mwanga

double take#18205.2026

A Possibility of an Abstraction – Germaine Kruip

Het theater als oogkas [NL]

Tien jaar na A Possibility of an Abstraction daagt kunstenares Germaine Kruip op het Kunstenfestivaldesarts opnieuw de grenzen van het theater uit. Haar beeldende, synesthetische diptiek A Possibility houdt het midden tussen een concert, een schildering, een installatie en zelfs een film. Een streling voor oog en oor die bewijst dat zintuiglijke kunst ook heel reflectief kan zijn.

Tilde De Vylder

recensie#18205.2026

NÔT – Marlene Monteiro Freitas

Doordouwen met de moed der wanhoop [NL]

Er is maar weinig podiumwerk dat frontaler is, meer in your face dan dat van Marlene Monteiro Freitas. In haar overdonderende Gesamtkunst, waarin hedendaagse dans, muziektheater, mime, fanfare en clownerie naadloos samensmelten, richten de performers zich doorgaans direct tot het publiek, bruggen slaand met uitzinnig groteske gebaren en gelaatsuitdrukkingen.

Sébastien Hendrickx

recensie#18205.2026

Us – Maria Hassabi

Onbewogen? [NL]

Al jaren beweegt de New Yorkse Maria Hassabi zich op het snijpunt tussen choreografie en beeldende kunst. Haar nieuwste creatie Us wordt dan ook passend gepresenteerd in de theaterzaal van museum BOZAR. Zien we een langzaam bewegend beeld, of een verstilde choreografie? Analyse van een tergend trage kijkervaring.

Natalie Gielen

recensie#18205.2026

Us – Maria Hassabi

Unmoved? [EN]

For years, New York-based Maria Hassabi has been working at the intersection of choreography and visual art. It is only fitting, then, that her latest creation Us is being presented in the theatre at the BOZAR museum. Are we witnessing a slowly moving image, or a stilled choreography? An analysis of an agonisingly slow viewing experience.

Natalie Gielen

review#18205.2026

This resting, patience – Ewa Dziarnowska

Een choreografische verlangensmachine

This resting, patience, de drie uur durende dansinstallatie van de Poolse, in Berlijn werkende choreografe Ewa Dziarnowska, verveelt geen moment. De voorstelling neemt je mee in een voortdurend veranderend spel van fysieke aan- en afwezigheid, van nabijheid en afstandelijkheid tot de twee performers. Daardoor ontstaat tussen hen en het publiek een bijzondere intieme relatie, die de live gecreëerde soundscape verhevigt.

Rudi Laermans

recensie#18205.2026

YOU CANNOT CAN – Dana Michel

Ambient insecurity

In You Cannot Can, Dana Michel steps onto the slippery floor of a public pool in the centre of Brussels to question all the manoeuvres one performs in life in order to swim in it. Masterfully, Michel (a marketing executive turned football player turned performer) makes herself infinitely disarming, un-intimidating, small and, at the same time, envelops us in her shine to reveal and loosen the ever-present ambient insecurity of today’s interactions.

Ugnė Noreikė

review#18205.2026

Centroamérica – Lagartijas Tiradas al Sol

Iedereen liegt [NL]

Pablo Neruda beschreef Centraal-Amerika ooit als de “zachte middel van Amerika”, een vruchtbare streek die altijd door het noorden is beschreven en bezeten. Met Centroamérica probeert het Mexicaanse collectief Lagartijas Tiradas al Sol de pijn van die uitgebuite regio te vatten in hun eigenzinnige documentaire stijl. Ooit geloofden ze vurig in de kracht van het theater, maar na een trip door zeven landen vol morele troebelheid zijn ze er niet meer zo zeker van. Kan het theater de wereld redden?

Floris Baeke

recensie#18205.2026

Centroamérica – Lagartijas Tiradas al Sol

Everyone lies [EN]

Pablo Neruda once described Central America as the “soft waist of America”, a fertile region that has always been defined and dominated by the north. With Centroamérica, the Mexican collective Lagartijas Tiradas al Sol attempts to capture the pain of this exploited region with their distinctive documentary style. They once believed fervently in the power of theatre, but after a journey through seven countries plagued by moral murkiness, they are no longer so sure. Can theatre save the world?

Floris Baeke

review#18205.2026

Nieuwsbrief

Advertenties