Seppuku – Angélica Liddell

De cultus van de paradoxale zelfmoordenaars [NL]

In Seppuku. De begrafenis van Mishima of het plezier van sterven houdt de Spaanse theatermaakster Angélica Liddell een requiem voor haar muze, de Japanse schrijver en zelfmoordenaar Yukio Mishima, met wie ze een obsessieve doodsdrift deelt. Misschien heeft Liddell geluk, want romantische, zelfmythologiserende kunstenaars als zij worden stilaan een uitstervend ras.

Charlotte De Somviele

recensie 30.05.2026

NÔT – Marlene Monteiro Freitas

Doordouwen met de moed der wanhoop [NL]

Er is maar weinig podiumwerk dat frontaler is, meer in your face dan dat van Marlene Monteiro Freitas. In haar overdonderende Gesamtkunst, waarin hedendaagse dans, muziektheater, mime, fanfare en clownerie naadloos samensmelten, richten de performers zich doorgaans direct tot het publiek, bruggen slaand met uitzinnig groteske gebaren en gelaatsuitdrukkingen.

Sébastien Hendrickx

recensie 22.05.2026

A Possibility of an Abstraction – Germaine Kruip

Het theater als oogkas [NL]

Tien jaar na A Possibility of an Abstraction daagt kunstenares Germaine Kruip op het Kunstenfestivaldesarts opnieuw de grenzen van het theater uit. Haar beeldende, synesthetische diptiek A Possibility houdt het midden tussen een concert, een schildering, een installatie en zelfs een film. Een streling voor oog en oor die bewijst dat zintuiglijke kunst ook heel reflectief kan zijn.

Tilde De Vylder

recensie 22.05.2026

Je suis l’acteur de la poésie de ma mère – Michael Disanka

In Double Take gaan twee auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Nadia Nsayi en Pauline Malenga Mwanga, voormalige collega’s bij het AfricaMuseum, ontmoeten elkaar terug bij Je suis l’acteur de la poésie de ma mère van Michael Disanka, een krachtig statement tegen het Congopessimisme. Het stuk zette hen aan het denken over rouw en veerkracht, de offers die moeders voor hun kinderen brengen en de geschiedenis die een moedertaal met zich meedraagt.

Nadia Nsayi, Pauline Malenga Mwanga

double take 22.05.2026

A Flower of Forgetfulness – Apichatpong Weerasethakul

Een meervoud aan lichtlijnen [NL]

Volgens de Thaise filmmaker Apichatpong Weerasethakul zitten we gevangen in de tijd, in ons geheugen en onze drang naar continuïteit. In zijn nieuwe installatie voor het Kunstenfestivaldesarts, een samenwerking met zijn vaste artistieke partners Rueangrith Suntisuk, Pornpan Arayaveerasid, Akritchalerm Kalayanamitr en Koichi Shimizu, houdt hij een zintuiglijk pleidooi voor het vergeten, om de wereld opnieuw met een onbevangen blik te ervaren.

Jana Coorevits

recensie 22.05.2026

The Actor – Florian Myjer / Oh Deer

Te zijn of niet te zijn

In de solovoorstelling The Actor bereidt Florian Myjer zich voor op de rol van Hamlet – een personage dat zijn werkelijkheid alleen via de metafoor van het theater onder ogen durft te komen. Vanuit die spiegel analyseert Myjer niet alleen grensoverschrijdend gedrag in de kunsten, maar ook het genot in slachtofferschap en de verwarrende verantwoordelijkheid die met onze verlangens gepaard gaat. Fantastisch gespeeld, ja, maar de grote relevantie van The Actor zit hierin: geen pijn ten dienste van de kunst meer.

Catho De Cordt

recensie 22.05.2026

Us – Maria Hassabi

Onbewogen? [NL]

Al jaren beweegt de New Yorkse Maria Hassabi zich op het snijpunt tussen choreografie en beeldende kunst. Haar nieuwste creatie Us wordt dan ook passend gepresenteerd in de theaterzaal van museum BOZAR. Zien we een langzaam bewegend beeld, of een verstilde choreografie? Analyse van een tergend trage kijkervaring.

Natalie Gielen

recensie 21.05.2026