recensies | Etcetera

Ander Strand – Freek De Craecker & Jarne Van Loon

Een ander ander strand

Spelen met Belgische queer geschiedenissen vraagt om een gedurfd navigeren doorheen veel valkuilen. Queer ogen zijn namelijk bovenmatig goed getraind in argwaan en kritiek. Hoewel Ander Strand interessante spanningsvelden opzoekt, heeft het de spannendste links laten liggen.

emma ydiers

recensie 18.03.2026

A rite of spring – Benjamin Abel Meirhaeghe & Toneelhuis en Opera Ballet Vlaanderen

Vrouwelijkheid in meervoud, kwetsbaarheid als kracht

Zeg A rite of spring of Le sacre du printemps, en meerdere historische bellen gaan luid rinkelen.(1) Er is de gelijknamige muziek van Stravinsky, die samen met Nijinski’s choreografie in 1913 een beruchte Parijse première beleefde en door Theodor W. Adorno werd weggezet als schoolvoorbeeld van muzikale regressie en autoritaire ritmiek. En er zijn de talrijke andere dansante interpretaties van Stravinsky’s partituur, vaak van de hand van gevierde choreografen.(2) Maurice Béjart, Pina Bausch, Paul Taylor, Marie Chouinard, Mats Ek, Martha Graham, Hans Van Maanen, Sasha Waltz, Nora Chipaumire…: de lijst van gerenommeerde dansartiesten die in de voetsporen van Nijinski traden, is indrukwekkend lang. Wie zich, zoals Benjamin Abel Meirhaeghe in zijn nieuwste voorstelling, met de Sacre inlaat, betreedt dus historisch bezet terrein (‘de Sacre’ verwijst zowel naar de muziek van Stravinsky als naar Nijinski’s choreografie). Dat weet de maker zelf ook. De in kleine letters gespelde titel en het beginwoord suggereren het al: a rite of spring nestelt zich bewust in de marges van de Sacre. Meirhaeghe presenteert ‘een sacre’ die neerkomt op een kritische lezing en doorleefde belichaming van de meervoudige inzet van dit iconische werk.

Rudi Laermans

recensie 12.03.2026

De Hyenalaan – Marlies Tack en Michaël Vandewalle & Antigone

Wie zorgt er voor de jeugdzorg?

Een stevige aanklacht tegen de heersende malaise in de jeugdzorg, zonder te vervallen in sloganesk of belerend theater. Dat brengen Michaël Vandewalle en Marlies Tack in het gelaagde De Hyenalaan. Het is een hulde aan wie de jeugdzorg effectief overeind houdt en een doorvoelde oproep naar meer gemeenschapszorg.

Simon Knaeps

recensie 12.03.2026

Nieuwsbrief

Orde van de dag – Het nieuwstedelijk

Een glad walsje zonder stomp in de maag

Opnieuw een voorstelling over het interbellum en de oorlog die erop volgt? Stijn Devillé schrijft en ensceneert al enkele jaren over die uiterst gewelddadige episode in de wereldgeschiedenis. En meestal spelen zijn drama’s zich af in de achterkamers, de coulissen van historische evenementen, niet in de openbaarheid van de officiële geschiedenis. In Orde van de dag bewerkt Devillé de gelijknamige historische roman van Éric Vuillard die de hoofdfiguren uit die woelige periode opnieuw vooral in privé-momenten laat zien. Dit keer staan twee gebeurtenissen centraal: de steun van de industrie aan de machtsgreep van Adolf Hitler, in 1933, en de aanhechting van Oostenrijk bij het Reich, in 1938. De voorstelling schakelt tussen dialoog en vertelling, en helt (te) vaak over de rand van het schoolse, het belerende. Moet theater meer zijn dan een stichtende geschiedenisles? Of is dat nu net nodig, in donkere tijden?

Klaas Tindemans

recensie 12.03.2026

Marshmallow BBQ — Maxim Storms en Lobke Leirens

Camp op kamp

Met Marshmallow BBQ slaat het acteurs- en makersduo Maxim Storms en Lobke Leirens een vijfde keer de handen in elkaar. Deze keer zijn ze niet alleen. Samen met Marjan De Schutter, Maliqa Fye en Emma Browaeys brengen ze een pastiche van B-horrorfilms waarin alle clichés en plot devices vol ironie en overgave worden uitvergroot. Maar hoeveel is te veel?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie 10.03.2026

Under Your Spell – Audrey Apers

Girls just wanna be fokking ondiep

Met Under Your Spell laat Audrey Apers een vierkoppige, vrouwelijke cast verloren lopen in een woud met een eigen willetje. Met evenveel humor als ernst zet Apers een oprecht en genuanceerd verhaal over vrouwelijkheid neer dat ver weg blijft van gezwollen tear-jerk reflexen.

Amber Maes

recensie 04.03.2026

De sitcomeback – DE HOE

Deurentragedie

De camera’s zijn vertrokken. De gezellige zetel is weg, verruild voor een paar oncomfortabele krukken. Verder is het toneel leeg. De visagist, de studiolampen en de tv-schermen zijn weg. De strakke broeken van de spelers zijn weg en in plaats daarvan dragen ze opvallend wijde pantalons, als om aan te geven: dit is geen herhaling. Dit is de achterkant, het tegendeel. De sfeer is gelaten, bij vlagen vijandig. De ironie en de lach: verruild voor de ernst. Voor stiltes. Voor tobberige groepstherapie. Enkel de rijdende panelen met deuren staan er nog op de scene van DE SITCOMEBACK, als laatste herinnering aan DE HOE’s recente succesvoorstelling DE SITCOM (2025) waarvan DE SITCOMEBACK het vervolg is. Maar de deuren zijn dit keer niet bedoeld voor het slapstickeffect, zoals Willem de Wolf eens boos uitroept: dit is géén deurenkomedie, dit lijkt meer op een “deurentragedie”.

Persis Bekkering

recensie 02.03.2026