HOME | Etcetera

Costa Kritiek

Dossier

Rudi Laermans & Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera's Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave-Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. Welke positie heeft het 'ik' in hun schrijven? Is oordelende kritiek iets van de oude stempel? Kan zelfreflexief schrijven ook blinde vlekken hebben?

Wild Narcissus – Bavo Buys

Briljant gepantserd

In Wild Narcissus schetst acteur en theatermaker Bavo Buys het theatrale doodsportret van een Narcissus van nu. Die doet dat door autofictie, antieke mythologie en hedendaagse cultuurkritiek te vermengen tot een spetterende solo – een bravourestuk. Misschien wortelt precies daarin wel mijn onvermogen om iets te voelen bij Wild Narcissus. Laag na laag wordt het bij momenten hilarische construct dat Narcissus is afgepeld, van personage tot persona, op zoek naar kwetsbaarheid onder de virtuositeit. Alleen bij de laatste laag – die waar de acteur zichzelf moet toestaan zijn bravoure op te geven – stokt het deconstructieproces. De acteur vragen wat minder te spelen? Dat blijkt een brug te ver. Zeker voor een acteur die, zoals Buys, al van bij zijn eerste verschijning op de bühne als een komeet is opgetild tot bijna mythologiserende hoogten.

Evelyne Coussens

recensie

Ridden – Leu Wijee & Mio Ishida

Tussen storm en protest

De Indonesische choreograaf Leu Wijee groeide op op het eiland Sulawesi, dat in 2018 geteisterd werd door een verwoestende aardbeving en tsunami. In zijn deinende dans laat Wijee het lichaam van zijn dansers kapseizen, maar toont hij ook het helende ritme van de golven en het gemeenschapsgevoel onder vissers.

Kristof van Baarle

recensie

Muette – Boris Charmatz/terrain

Een geluidloze schreeuw [NL]

Met zijn nieuwe, briljante solo, die onlangs in wereldpremière ging op het Kunstenfestivaldesarts, doet Boris Charmatz een speculatief voorstel voor een nieuw soort dans.

Sébastien Hendrickx

recensie

Nieuwsbrief

Seppuku – Angélica Liddell

The cult of the paradoxical suicides [EN]

In Seppuku: The Funeral of Mishima, or the Pleasure of Dying, Spanish theater artist Angélica Liddell composes a requiem for her muse, the Japanese writer and suicide Yukio Mishima, with whom she shares an obsessive death drive. Perhaps Liddell is lucky, for romantic, self-mythologizing artists like her are gradually becoming a dying breed.

Charlotte De Somviele

review

Seppuku – Angélica Liddell

De cultus van de paradoxale zelfmoordenaars [NL]

In Seppuku. De begrafenis van Mishima of het plezier van sterven houdt de Spaanse theatermaakster Angélica Liddell een requiem voor haar muze, de Japanse schrijver en zelfmoordenaar Yukio Mishima, met wie ze een obsessieve doodsdrift deelt. Misschien heeft Liddell geluk, want romantische, zelfmythologiserende kunstenaars als zij worden stilaan een uitstervend ras.

Charlotte De Somviele

recensie

Hoeveel stoelen mag vernieuwing kosten?

Een terugblik op mijn eerste seizoen als programmator van theater1150

Theatermaker Senne Vanderschelden begon in december 2024 als programmator van theater1150 in Sint-Pieters-Woluwe. Zijn ‘vernieuwende’ programmatie werd vanuit het veld toegejuicht, maar kon in de eigen zaal niet altijd op hetzelfde applaus rekenen. Welke lessen trekt hij? Wat moet de prioriteit zijn van een programmator: nieuwe publieken aanboren en makers kansen geven, of een publiek bedienen en voor volle zalen zorgen? Vanderschelden blikt terug op zijn eerste seizoen.

Senne Vanderschelden

artikel

Artists’ Entrance: Angélica Liddell

In Artists’ Entrance, we ask artists about their life and work. Today: Angélica Liddell. Born in Figueres, Spain, she is a playwright, director, and performer, known for works like La casa de la fuerza (2009), El año de Ricardo (2005), Liebestod (2021), Vudú (2023), and Dämon. El funeral de Bergman (2024). From May 25 to 27, she can be seen at Kunstenfestivaldesarts with Seppuku. El funeral de Mishima o el placer de morir.

Angélica Liddell

interview

Nieuwsbrief