HOME | Etcetera

DEBAT: Kunst in de greep van uiterst rechts?

agenda

Etcetera x het TheaterFestival

In Hongarije, Italië, Slovakije, Servië, Polen, Oostenrijk en Nederland zijn of waren tot voor kort uiterst rechtse partijen aan de macht. Kunst, cultuur en media zijn vaak de eerste domeinen die ze zich toe-eigenen om hun politieke agenda door te duwen. Vaak begint de dreiging sluipend – via bureaucratische druk, censuur, besparingen, politieke inmenging in programma’s en raden van bestuur – maar de gevolgen zijn groot en moeilijk omkeerbaar. In samenwerking met de Auteurs. Met dank aan KVS en Kaaitheater.

I LOVE ME(N) – Dorelia Schraven

Ik haat mannen… niet

Nog voor Dorelia Schraven begint te spreken, heeft ze al een personage neergezet: ze staat alleen op het podium met haar armen omhoog in een strak Juicy Couture-setje. Haar one-woman-show I LOVE ME(N) begint met verschillende uitdagende poses en dansbewegingen, ze twerkt en laat zich zakken in een split in een striptease-geïnspireerde routine, nog zonder muziek. “Superposities”, zegt Schraven zelf: een begrip uit de kwantummechanica dat duidt op het gelijktijdig bestaan van meerdere verschillende toestanden. Ze verwijst naar Schrödinger’s kat die, zolang er geen waarneming plaatsvindt, tegelijk levend en dood is. Ze begint te spreken over mannen. “Ik haat mannen… niet.”

Flora Bonneure Vanclooster

recensie

het gebied – Hanna Peeters en Xander Kindt

Ruimte creëren

In hun afstudeervoorstelling het gebied buigen Hanna Peeters en Xander Kindt zich over vriendschap, verbondenheid en de dood. Gehuld in ruimtepakken dwalen ze door een droomachtig maanlandschap.

Gijs Suy

recensie

Ik ben Funny – Funny Bergman

Hokjes maar dan funny

In Ik ben Funny neemt Funny Bergman – de alias van de Nederlandse Bibi Roos – het publiek mee in een absurdistische, theatrale comedytrip waarin ze lastige vragen niet schuwt. Wat is gender? Wat is identiteit? Wat is seksualiteit? Waarom worden mensen in hokjes geplaatst, en nog belangrijker: hoe kom je daar ook weer uit?

Liesa Van Dyck

recensie

Nieuwsbrief

Do You Remember Revolution? – Rinus Martha Chaerle

Laffe revolutionairen

In Do You Remember Revolution vraagt regisseur Rinus Martha Chaerle zich af of we onze revolutionaire spirit verloren zijn. Is het angst die ons verhindert die stap te zetten? Schuilt er achter onze revolutionaire leuzen een diepe angst voor wat er dan volgt? Wat na de revolutie? Als alles kapot is, wat blijft er dan nog over?

Pepijn Loobuyck

recensie

I LOVE ME(N) – Dorelia Schraven

Hij wil me alleen als ik sexy ben

Op Theater Aan Zee brengt Dorelia Schraven I LOVE ME(N). De finaliste van het Amsterdams Kleinkunst Festival 2026 wijdt in cabaretvorm uit over haar complexe gevoelens met de mannen in haar leven. Taboes worden open besproken in een voorstelling over genderdynamieken, zonder dat het omslaat in een oppervlakkig feministisch pamflet.

Adel Aïcha Ben Abid

recensie

IWANTADIVORCE. – Indra Hauben en Lennert Van Nuffel

Beckett in SimCity

In IWANTADIVORCE. van Indra Hauben en Lennert Van Nuffel landen twee Sims-achtige figuren in een loods in het Oostendse havengebied. Met veel fysieke precisie en groteske humor gaan ze de mallemolen van laatkapitalisme te lijf. Of ze er ook aan ontsnappen is nog maar de vraag.

Jonathan van der Horst

recensie

Schwe Schwes Schwester Schwestern – Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock

Wanneer vier stemmen één verhaal worden

Schwe Schwes Schwester Schwestern is een tragikomedie én een ode aan de schoonheid van familiale chaos. Vier zusters-spelers doen een poging om herinneringen te ordenen en elkaar via theater opnieuw te ontmoeten.

Madelief Sannen

recensie

Nieuwsbrief