magazine | Etcetera

‘Het elitaire imago van theater is de grootste drempel’

De vakjury van het TheaterFestival krijgt vanaf dit jaar het gezelschap van drie nieuwe WijkJury’s, waarin stadsbewoners zonder theaterachtergrond collectief een voorstelling kiezen voor het festival. Met vier voorstellingen achter de kiezen praten enkelen van hen met Lauren Borremans, coördinator van de Belgische WijkJury’s, over hun ervaring als jurylid, de drempels die ze ervaren, en hun visie op theater. ‘Of we iets goed vinden of niet, mag niet de doorslaggevende factor zijn voor onze uiteindelijke selectie.’

Lauren Borremans

gesprek 14.03.2024

Zalen waar je jezelf kunt zijn

Termen als ‘inclusie’, ‘toegankelijkheid’, ‘solidariteit’ en ‘participatie’ figureren al zeker tien jaar in de beleidsplannen van culturele instellingen. En het moet gezegd: er is al heel wat veranderd. Maar niet genoeg. Willen we als theatersector echt radicaal inclusief zijn, dan mogen we niet zelfgenoegzaam achterover leunen. Neurodivers toegankelijkheidswerker Kelsie Acton vertelt hier over haar eigen ervaringen, breekt een lans voor relaxed performance en vraagt — uit de grond van haar theaterhart — meer, oprechtere en blijvende aandacht voor wie anders kijkt, luistert, voelt en ervaart.

Kelsie Acton

essay 14.03.2024

Halls where we can be ourselves

Terms such as ‘inclusion’, ‘accessibility’, ‘solidarity’ and ‘participation’ have figured in the policy plans of cultural institutions for at least a decade. And it must be said: a lot has changed. But not enough. If the theatre sector wants to be truly, radically inclusive, we cannot be complacent. Here, Kelsie Acton talks about her own experiences, makes a case for relaxed performance and asks – from the bottom of her theatre heart – for more, sincere and sustained attention to those who look, listen, feel and experience differently.

Kelsie Acton

essay 14.03.2024

Nieuwsbrief

De onverzadigbaren

Gent, dat is de stad van Romain Deconinck, van Arne Sierens en Alain Platel, maar ook de stad waarop Johan Simons verliefd werd en waar Milo Rau kon groeien. Het evenwicht behouden tussen toegankelijke en meer edgy vormen van podiumkunst vormde er altijd al een uitdaging, maar de laatste jaren is de balans echt aan het doorslaan — in het nadeel van het toegankelijke theater. Met als gevolg: een unserved audience waar niemand zich echt raad mee weet. Het klinkt als vloeken in de kerk, maar zou het kunnen lonen als het Gentse theaterveld een beetje meer luisterde naar de noden van zijn publieken? Evelyne Coussens ging op veldonderzoek.

Evelyne Coussens

essay 14.03.2024

Taalbarrières

Dahlia Pessemiers-Benamar wordt mateloos geïntrigeerd door de zijsporen in denken en communiceren die taal aanboort. Taal als motor van vernieuwing, bewustzijn en revolutie, maar ook van onbegrip en onderdrukking. Zowel op als naast het toneel onderwerpt ze de normatieve krachten van taal aan een kritisch onderzoek. Samen met een meertalige, gemengde ploeg van dove en horende mensen zette ze Portici op poten, een productie die ‘toegankelijkheid op een artistieke manier benadert’. Een terugblik én een toekomstvisioen.

Dahlia Pessemiers-Benamar

essay 14.03.2024

Integrale toegankelijkheid en toegankelijke integratie

Hoe begrijpen we ‘toegankelijkheid’? Etymologisch reikt de betekenis van dit woord veel verder dan zijn huidige gebruik in fysiek-ruimtelijke zin en als maatschappelijk erkende term voor fysieke en mentale beperkingen. Sandra Sara Raes Oklobdzija wil die betekenis zeker niet verduisteren, integendeel. Wel probeert ze een licht te werpen op niet of minder erkende beperkingen en handicaps in onze samenleving, en zeker ook in de kunstensector: anderstaligheid en non-lokaliteit.

Sandra Sara Raes Oklobdzija

essay 14.03.2024

De tranen van Diderot

Sharing is caring? Steeds vaker neemt het theater de vorm aan van therapie: een transparante, veilige ruimte waarin heling, zachtheid, lotgenootschap en hyperpersoonlijke trauma’s centraal staan. Maar hoe schrijf je over voorstellingen die zo dicht op de huid van makers zitten dat er bijna geen kritische afstand meer mogelijk is? En zijn er risico’s aan kunst met zorg verwarren? Charlotte De Somviele dacht erover na, na het zien van Malinconico van Par Hasard, Alabama van Fien Leysen en (v) van De Nwe Tijd.

Charlotte De Somviele

essay 11.03.2024