PUPPY/POPPY (5+) – Jef Van gestel/BRONKS & De Maan

Queer puppies (with guns in their hands)

PUPPY/POPPY (5+) is prikkelend figurentheater over macht en dominantie, waarin een schattig roedeltje performers een verhouding zoekt tot een wispelturige ‘baas’ – een reusachtige, naakte pop. Regisseur Jef Van gestel lijkt er echter voor terug te schrikken het subversieve potentieel van deze figuur én zijn maatschappelijke betekenis volledig in te zetten – de puppy’s pleasen nog net iets te veel. 

Evelyne Coussens

[meeuw] – Olympique Dramatique / Toneelhuis & Arsenaal

Nieuwe vormen

In [meeuw] herschrijft Olympique Dramatique Tsjechovs De Meeuw met Vlaamse Gebarentaal (VGT) als centrale taal. Dat dwingt tot een andere economie van de zintuigen, tot andere beslissingen over waar je je focus legt, als toeschouwer, eigenlijk tot een heel andere zintuiglijkheid. Zo gaat de subtiele klassenstrijd die Tsjechov altijd voert, nog een stap verder: hier wordt communicatie in vraag gesteld, en zelfs de taal zelf.

Klaas Tindemans

Rustoord – Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck, Mats Vandroogenbroeck / KVS

Everybody Dies

De documentaire voorstelling Rustoord van jonge makers Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck en Mats Vandroogenbroeck mag dan wel een onomwonden pamflet zijn, de productie biedt relevante stof tot nadenken.

Ciska Hoet

Revolutionary Road – STAN & De Roovers

Doing Life

STAN & De Roovers ensceneren Revolutionary Road, de roman die Richard Yates schreef in 1962. Yates’ tekst kan dan wel gelezen worden als een tijdsdocument, maar deze excellente bewerking toont dat gekte tijdloos is, zelfbedrog een collectieve afspraak van alle tijden, en falen een virtuoze tragedie, met voor iedereen een rol. Revolutionary Road bewijst dat repertoire camp kan zijn.

Catho De Cordt

Thuis – Robert Sian / één zee

Rottende chrysanthen

In 1976 werd Hugo Claus’ Thuis, dat hij zelf regisseerde, afgedaan als een zwak doorslagje van Vrijdag, hoogstens een voorstudie van Vlaamse kneuterigheid en ressentiment die hij een paar jaar later in zijn roman Het verdriet van België naar een hoger niveau zou tillen. Zelden was de kritiek trouwens zo vernederend: slechte ‘Belgenmop’ – zoals de critici Thuis unisono wegzetten. Nu brengt het (ongesubsidieerde) productiehuis ‘één zee’, onder regie van de Schotse Vlaming Robert Sian, een remake van het stuk, dat wel bijzonder populair is gebleven in het amateurcircuit. Ondanks de lovenswaardige doelstelling om het stuk uit die parochiale sfeer halen, blijft deze Thuis hangen in de valse gezelligheid van een huiskamer, ‘in de geur van verdorde chrysanten’, zoals een personage zelf opmerkt – een passend beeld voor een productie die de metafysica van Claus nauwelijks weet aan te raken.

Klaas Tindemans

Spongebabe in LA (4 Love and Anxiety) – Mercedes Dassy

Multitaskende melkmachine in SoundCloud-mix

Met het in mysterie gedrenkte Spongebabe in LA (4 Love and Anxiety) plaatst choreografe en performer Mercedes Dassy een showcase-achtige solo in de kijkdoos van het theater. De hoofdzakelijk atmosferische afsplijting van zichzelf als popzangeres die ze opzoekt is zowel begeesterend als verzengend in z’n onbestemdheid.

Tessa Vannieuwenhuyze

Remember My Name – fABULEUS / Mitch Van Landeghem

Succesvol spelen met de hyperrealiteit van kindsterretjes

In Remember My Name gaat Mitch Van Landeghem samen met negen fABULEUS-jongeren aan de slag met kindsterrren, reünieshows, musicals, making-offs en heel wat (meta)theater. Net als bij DE HOE bouwt hij een kritische hyperrealiteit die tot in het absurde is doorgedacht en die vragen opwerpt over de relatie tussen leven en (toneel)spel. De puike acteer-, dans- en zangprestaties van deze fabuleuze kindsterren vormen daarbij het kersje op de taart van een avond to remember.

Jasper Delva

every_body – not standing / Alexander Vantournhout

Een virtuoze viering van het alledaagse

De titel van het nieuwe duet van not standing knipoogt naar het archetype van de ‘everyman’, de doorsnee mens. Uiteraard focust choreograaf Alexander Vantournhout zich op het lichaam van die mens. every_body onderzoekt de doodgewone choreografieën die wij allemaal uitvoeren, zoals lopen en zitten. Dat resulteert allerminst in minimale dans, maar in een triomfantelijke, vrije exploratie van dagdagelijkse bewegingen.

Natalie Gielen

Aan de start van de brug – Werktoneel/NTGent

Levendige doodsangst

Aan de start van de brug belicht de onsterfelijkheid van doodsangst, en het verrukkelijk acteertalent van Louise Bergez, Joeri Happel, Lucas van der Vegt en Lucie Plasschaert. Werktoneel voert werknemers van een unheimlich bedrijf op die, in hun pogingen om de dood te ontlopen, ook het leven zelf aan zich voorbij laten gaan. Er wordt gelachen met existentiële angst, maar de angst wordt nergens als lachwekkend geportretteerd. De personages reduceren het leven tot biologische componenten, maar het stuk laat zien dat het leven om meer draait dan organen.

Sixtine Bérard

Set-up – Kopergietery & Be Flat

Opgezet spel

In de wereld van Set-Up van Kopergietery zijn driehoeken oppermachtig. Ter ere van deze vorm bouwen toeschouwers mee aan een monument. Wat begint als een vrolijke voorstelling over conformisme en groepsvorming met een knutselopdracht, eindigt echter wat bitter.

Elie Agniel

Brideshead Revisited – Toneelhuis, De Warme Winkel, Florian Myjer & Abke Haring

Literalisme

In Brideshead Revisited brengen Florian Myjer en Abke Haring een intieme dialoog geïnspireerd door Evelyn Waugh’s iconische roman. Het is statisch theater, een vorm die je ‘literalisme’ zou kunnen noemen: twee acteurs spelen zichzelf en praten met een minimum aan stilering over de persoonlijke thema’s die een brontekst oproept. Uiteindelijk toont deze toneelversie het helende potentieel van jezelf ’tweedehands’ bekijken.

Persis Bekkering

Parkplatz – Compagnie Cecilia

Auto. Spot. Actie.

In Parkplatz, (mee geschreven en geregisseerd door Johan Heldenbergh) spelen Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren twee broers die elkaar bij de auto van hun overleden moeder terugvinden, schipperend tussen onvoorwaardelijke verbondenheid en onoverkomelijk verschil. We zijn getuige van mannen die worstelen om hun gevoelens onder woorden te brengen op de tonen van 80’s-klassiekers. Maar tussen spreken en voelen kan een fundamenteel verschil bestaan, en de vraag is of de mannen/makers zich daarvan bewust zijn. Verbeeldt Parkplatz de ontluiking van mannelijke kwetsbaarheid, of juist de ontkenning ervan? 

Catho De Cordt

Christophe Aussems / Het Nieuwstedelijk – Ademen

Kinderwens?

Lungs, vertaald als Ademen, van de Britse auteur Duncan Macmillan gaat over de dilemma’s rond het wel of niet krijgen van kinderen, en de impact daarvan op een persoon, een relatie en de wereld. Het stuk toont hoe een hoogopgeleid koppel worstelt met de spanning tussen hun ecologische overtuigingen en hun kinderwens, terwijl ze geconfronteerd worden met hun eigen privileges en zelfgenoegzaamheid. Ademen van regisseur Christophe Aussems had een brutale confrontatie had kunnen zijn met de zelfgenoegzaamheid van de zogenaamde havermelkelite – ik beschouw mezelf als mogelijk doelwit – maar blijkt een verantwoord avondje toneel: intelligent, lichtjes provocerend (alhoewel…) en vooral geruststellend.  

Klaas Tindemans

Zuidpool – Monopolis (excès, abuz et maléfices)

Atonaal volkslied voor vroegmoderne bouwgigant

Wat begint als een fenomenaal verhaal over een gewiekste stadsontwikkelaar in de Antwerpse Gouden eeuw, mondt uit in een wat ouderwetse ballade op springerige klanken. Een parel van een vertelling zinkt daarmee weg in een overbodig plaatje bij een praatje. Een gemiste kans voor een rake aanklacht tegen vastgoedspeculatie van 1540… tot vandaag.

Mia Vaerman

FAUST (14+) – theater arsenaal, DE MAAN en deCompagnie

Verhip! Faust is een vrouw!

‘Ik heb zelfs geen zin om ze te pesten want ze werken zichzelf wel in de nesten.’ De Duivel voelt er niet veel voor om de mensen op aarde te bezoeken maar God houdt wel van wat leven in de brouwerij. En dus gooien ze het op een akkoordje. De Duivel zal een rechtschapen mens tot het kwade proberen te verleiden. The dangling carrot: zijn ziel voor het allesomvattend geluk. De hemel op aarde en daarna pas de hel. Wie zou daarvoor niét tekenen?

Liv Laveyne

Rest and Relaxation – OTTESSA

Kiezen tussen rood en blauw

In Rest and Relaxation neemt OTTESSA het publiek mee in een theatrale bewerking van Ottessa Moshfeghs roman My Year of Rest and Relaxation, waarin een jonge vrouw besluit aan de realiteit te ontsnappen door een jaar lang te slapen. Het hoofdpersonage, gevangen tussen een pijnlijk verleden en een uitzichtloze toekomst, wil herboren ontwaken na een jaar van verdoving.

Tilde De Vylder

Herfstsonate – Carly Wijs, Eurudike De Beul, Scarlet Tummers / Antigone & KVS

Slim, eigengereid en grappig: Herfstsonate herschrijft Ingmar Bergman

Een canoniek werk zodanig kneden en herinterpreteren dat je er iets actueel en pertinent van maakt? Carly Wijs, Scarlet Tummers en Eurudike De Beul bewijzen met hun Herfstsonate dat het kan.

Ciska Hoet

Oh Deer! – BRONKS

De jager, het hert en de uitgebluste zangeres

Met Oh Deer! (6+) heeft BRONKS een openingsvoorstelling van formaat beet voor hun nieuwe seizoen. Gina Beuk, Hendrik Van Doorn en Bavo Buys creëren een wereld vol absurde humor en subtiele symboliek die kinderen uitnodigt verder te kijken dan hun neus lang is.

Simon Knaeps

De – hetpaleis, Theater Artemis & Het Zuidelijk Toneel/Jetse Batelaan

Marx voor achtplussers

In De (ondertitel: voorstelling die moet overleven met het allerlaatste dat nog over is) (8+) schetst regisseur Jetse Batelaan een heldere geschiedenis van het kapitalisme – of wat er gebeurt met een gemeenschap die de beschikking krijgt over een teveel. En wat er gebeurt wanneer dat teveel plots omslaat in een tekort – aan goederen én aan verbeelding.

Evelyne Coussens

Er gaat iemand komen – Roeshoofd

L’enfer, c’est les autres

Kan je ontsnappen aan je medemens? In Er gaat iemand komen, de eerste voorstelling van het pas opgerichte collectief Roeshoofd, doen een man en een vrouw een verwoede poging. De sobere tekst van Jon Fosse en de strakke regie van Simon De Vos vormen samen een trage, grimmige, maar ook afstandelijke verkenning van angstgevoelens, waarin het zwijgen betekenisvoller is dan de woorden.

Jens Dewulf

Mooni Van Tichel – STILL/ALIVE

Schokkende kwetsbaarheid, gebroken geweld

In haar eerste groepschoreografie combineert Mooni Van Tichel verschillende hedendaagse dansstijlen met stopmotion-bewegingen. Laverend tussen bovenmenselijke onaantastbaarheid en menselijke zwakheid proberen vier dansers uit een cyclus van geweld te breken. Kan de hybride danstaal in STILL/ALIVE haar belofte van vernieuwing en verandering inlossen? 

Natalie Gielen

Junior Mthombeni & Michael De Cock/KVS – HANNIBAL

Wie de geschiedenis niet kent, is gedoemd deze te herhalen

Een ravende groep performers, een slagveld bedekt met geschilderde gezichten, bloedtransfusiezakken die als sinistere ornamenten hangen, en een postmoderne opera waarin het publiek fungeert als voyeur in een theatrale arena — Hannibal explodeert in een visueel en conceptueel spektakel. De duidelijke boodschap lijkt te zijn: de geschiedenis herhaalt zich voortdurend. Maar nu rijst de vraag: leidt het bombastische karakter van deze voorstelling af van deze boodschap, of is the medium the message?

Aïcha Mouhamou

Sara Dziri – Black Hole

Met de dansvoorstelling Black Hole slaat Sara Dziri een brug tussen de mystiek van het underground-nachtleven en rijke spirituele trance-tradities uit Noord-Afrika. Twee werelden die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Toch delen ze een aantal raakpunten die herinneren aan de latente oerdrang om een staat van transcendente eenheid te bereiken.

Hugues Makaba Ntoto

Camping Sunset – The Cruiseable

Work-in-progress: een ode aan het spelplezier

In The Cruiseable gaat theatercollectief Camping Sunset met een nieuwe lichting pas afgestudeerde spelers aan de slag met Arthur Millers toneelstuk The Crucible (1953). Millers herinterpretatie van de heksenprocessen van Salem, als allegorie voor de doorgedreven paranoia van het Mccarthyisme, wordt in een repetitieperiode van slechts twee weken getransformeerd tot een explosieve ode aan het speelplezier.

Margot De Grave Loyson

Marah Haj Hussein – Language: no broblem

Opacité, onderdrukking en ongekookte eieren

Als winnaar van de Roel Verniersprijs 2023 werd Palestijnse danser Marah Haj Husseins Language: no broblem een plek op het Theaterfestival 2024 beloofd. Het resultaat is een levendige solovoorstelling die de macht, mogelijkheden en beperkingen van taal vol energie, charisma en compassie onderzoekt. Wat zijn wij, ten slotte, anders dan kinderen van de talen die wij spreken?

Paula Rodríguez Sardiñas

Marah Haj Hussein – Language: no broblem

Folds in monoculture

In Language: no broblem, dancer and theatremaker Marah Haj Hussein fries an egg on the stage and it feels like trying do away with the useless yet enraging chicken-and-egg question. Who was first? The Palestinians or the Israelis? Who invented the hummus and the falafel? Are these almost ridiculous questions important in the face of a bloody conflict? The play seems to descend into a definite no, a no that dances through framing language boundaries. Yet the conflict is still there and the tension between national and individual identity is spun tightly, weaving a postmodern collage of language and identity. Through intimate encounters, Hussein explores how Palestinian Arabic and Hebrew intertwine in the minds of those navigating oppressive realities.

Ugnė Noreikė

Meurman & de Rudy – DEVICKY. (wax the pain away)

Ik zie nergens schaamlippen

Wat voor vrouw ben je? Wat voor vrouw zou je willen zijn? Dat zijn de vragen die de toon voeren in DEVICKY. (wax the pain away), geschreven en geregisseerd door Ruth Bruyneel. Naar eigen zeggen tast de voorstelling de grens tussen theater en concert af. Verwarring en vragen rond vrouwelijke identiteit, moederschap en lichamelijkheid domineren, maar de antwoorden die de voorstelling biedt zijn te voorzichtig. DEVICKY. is bang voor de rare lichamelijkheid die ze zelf nochtans mooi suggereert, en die vrouwen – mensen – nu eenmaal typeert.

Catho De Cordt