#124
01.03 — 31.05.2011

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

print

‘Alvorens je hoofd een besluit neemt, heeft je lichaam al gekozen’

Susanne Kennedy regissseert They Shoot Horses, Don’t They? bij de Münchner Kammerspiele

Ze werd in 1977 geboren in Friedrichshafen. Sinds een jaar of tien woont zij in Amsterdam. Bij het Nationale Toneel in Den Haag gooide zij hoge ogen met haar ensceneringen van Jelineks Over dieren en Lessings Emilia Galotti. Johan Simons nodigde haar naar München uit om er een gastregie te komen doen. Jeroen Versteele volgde als dramaturg het werkproces en tussendoor sprak hij daarover met regisseur Susanne Kennedy.

Jeroen Versteele

Samenleven op de scène

Notities bij recent werk van Laurent Chétouane en Boris Charmatz

Twee Franse choregrafen lieten zich voor recent werk inspireren door de seminaries die Roland Barthes aan het eind van de jaren 70 gaf aan het Collège de France. Jeroen Peeters zag beide voorstellingen.

Jeroen Peeters

Ongeremde architectuur

Stéphane Beel en deSingel

In het weekend van 2 en 3 oktober 2010 opende de langverwachte nieuwbouw van kunstcampus deSingel in Antwerpen. Geert Bekaert, de éminence grise van de Belgische architectuurkritiek, nam de realisatie van Stéphane Beel voor Etcetera onder de loep.

Geert Bekaert

Land in oorlog

Onder de noemer ‘Land in oorlog’ verzamelde nOna een drietal voorstellingen van makers die artistiek geprikkeld werden door de gevolgen van oorlog: Fobbit van Thomas Bellinck en Jeroen Vander Ven (samen het collectief Steigeisen), Irakese geesten van de Belgisch-lrakese Mokhallad Rasern en Blue Key Identity van Ernst Maréchal. Ruth Marien zag de voorstellingen en sprak met de makers over kunst en activisme.

Ruth Mariën

‘Er is geen enkel statement dat bepaalt wat je doet’

Een gesprek met danseres en dansdocente Chrysa Parkinson

Momenteel repeteert ze bij Rosas aan een nieuw stuk dat in de zomer in première gaat. Ze werkte met tal van andere choreografen, zowel in Europa als in de States. En ze geeft les bij P.A.R.T.S. Neen, de Amerikaanse Chrysa Parkinson is niet voor één gat te vangen. Moriah Evans sprak met haar over waar het uiteindelijk allemaal om draait: de praktijk van het dansen en bewegen. ‘Hoe meer ik nadenk over praktijk,’ zo zegt Parkinson, ‘hoe nieuwsgieriger ik word naar de ambachtelijke kant van dit werk, de haast technische activiteit. Het “hoe”, zeg maar.’

Moriah Evans

Self Interview on Practice

Chrysa Parkinson

Dominic Dromgoole speelt Shakespeare in The Globe

Is de reconstructie van Shakespeares Globe Theatre aan de oever van de Thames in Londen een plek voor museaal theater? Wie er al eens was, weet beter. Johan Thielemans legt uit waarom. Hij zag er de beide delen van Henry IV in een regie van Dominic Dromgoole, die sinds 2006 artistiek leider van The Globe is.

Johan Thielemans

Sweet – Aitana Cordero

Er hangen harten en sleutels boven ons hoofd. Twee grote mensen op de eerste rij doen ernstig met snoep. Het werkt op de lachspieren en het vraagt om meer. Meer snoep natuurlijk, maar ook naar de toedracht wordt halsreikend uitgekeken. De reacties van het publiek rijgen zich aaneen rond het speelvlak als kleine toneeltjes. Ouders kijken naar kinderen, kinderen kijken naar elkaar en naar de snoepkettingen waarmee de twee acteurs hun hoofd inpakken voor ze op de tast het speelvlak beklimmen.

Fransien van der Putt

Van aanklacht naar klucht

tg STAN en Toneelgroep Amsterdam/NTGent brengen Maxim Gorki met een (grim)lach

Sign o’ the times of gewoon toeval? Twee gezelschappen spelen werk van Maxim Gorki. Tg STAN brengt Zomergasten. Toneelgroep Amsterdam/NTGent speelt Kinderen van de zon. Evelyne Coussens zag beide voorstellingen.

Evelyne Coussens

Schrottplatz – Thomas Lehmen

In een witte, egaal verlichte ruimte liggen verscheidene objecten verspreid op de vloer rondom een centrale rij stoelen: een sardineblikje, een tomaat, een stroomkabel, een spot, een microfoon, een mini-projector, een krant, walkietalkies, een steen, een bijl. En een lichaam – een antropoloog van Mars misschien? Het lichaam ziet er echter menselijk uit en het programmablaadje vertelt ons dat het luistert naar de naam ‘Thomas Lehmen’. (Thomas Lehmen, inderdaad de Duitse choreograaf van wie het werk tot voor enkele jaren systematisch te zien was in Vlaanderen, maar helaas in de vergetelheid geraakte met het uitdoven van het debat rond de fameuze ‘conceptuele dans’…)

Jeroen Peeters

La Grande Bouffe – Johan Simons/NTGent & Toneelgroep Amsterdam

Toch heb ik de film bekeken, de zogenaamde klassieker van Marco Ferreri uit 1973. Maar dan pas nadat ik La Grande Bouffe had gezien in de toneelbewerking van Johan Simons en Tom Blokdijk, voor NTGent en Toneelgroep Amsterdam. Ferreri bracht voor La Grande Bouffe vijf van de beste acteurs van zijn generatie – Andréa Ferréol, Marcello Mastroianni, Philippe Noiret, Michel Piccoli en Ugo Tognazzi – samen en richtte met hen een vreetfestijn aan. Samen koken ze volgens de regels van de vieille cuisine: veel vlees, vet en room zoals de legendarische kookbijbel van Escoffier het voorschrijft. Ze vreten zich letterlijk dood, maar in hun stervensuur worden ze getroost door enkele prostituees en een schooljuffrouw die geleidelijk aan medeplichtig wordt aan hun orgie – maar zij overleeft.

Klaas Tindemans

Column: Aengespoeld

Demissionair verlof

John Zwaenepoel

The Search Project – Tristero

Een gewoon aardige voorstelling. Zo zou je de meest recente productie van Tristero het best kunnen omschrijven. Maar dan gewoon aardig zoals de foto’s van Rineke Dijkstra gewoon aardig zijn. Schijnbaar sober en afstandelijk, onderhuids woelig.

Mia Vaerman

How the West Was Won

Kanttekeningen bij Van Plato tot NATO en De Wederopbouw van het Westen/WIT

Twee Vlaamse theatergezelschappen stelden zich in het najaar van 2010 expliciet vragen naar de identiteit van het Westen: KVS & De Vereniging van Enthousiasten met Van Plato tot NATO en Compagnie de Koe met De Wederopbouw van het Westen/WIT. Hun respectieve antwoorden, zo schrijft Erwin Jans, zijn erg verschillend en tekenend voor de complexiteit van de vraag.

Erwin Jans

de gebeurtenissen van eind november tot midden februari

Johan Reyniers

Frits & Freddy – Guy Goossens & Marc Punt

‘Tleevn is lik e preute, oe meer daje lekt oe meer leute!’ Dit citaat, dat we onvertaald zullen laten omdat ‘kut’ toch niet rijmt op ‘geluk’, en ‘scheur’ ook al niet op ‘plezier’, komt niet uit Frits & Freddy. We kregen het wel onder de neus toen we thuis kwamen van het wezen kijken naar die succesvolle gangsterkomedie van Guy Goossens (regisseur) en Mare Punt (scenarist), over twee schlemielige broertjes die in het verkeerde huis binnenbreken en zich door hun koppigheid en domheid een hoop ellende op de hals halen.

Michaël Bellon

Dear Steve – Herman Asselberghs

Een tafel met wat gereedschap: schroevendraaiers, een mes. Een bebrilde jongeman in T-shirt gaat vastberaden aan de tafel zitten en zet een langwerpig bruin pakket op tafel. Hij begint het open te maken. Binnenin zit een nieuwe, witte doos met daarop in grote letters: MacBook Pro. Ook die doos wordt opengemaakt. Een fraaie zilverkleurige laptop verschijnt. De computer wordt uit zijn cellofaanverpakking gehaald en opengeklapt. Het zijn vertrouwde gebaren. Wij kennen ze allemaal van het moment dat wij een nieuwe computer in gebruik nemen. Maar dan legt de jongeman de fraaie, gloednieuwe MacBook Pro op zijn rug en haalt een schroevendraaiertje boven. Het is een klein maar onheilspellend gebaar dat elke rechtgeaarde Applebezitter koude rillingen bezorgt: hier wordt een grens overschreden.

Marc Holthof

Notities bij een verschijningsruimte

Ric Allsopp zag van de Sloveense theatermaker en performancekunstenaar Janez Jansa de voorstelling Monument G2, een reconstructie van een performance van Dusan Jovanovic uit 1972. Allsopp ontwikkelt aan de hand van deze voorstelling een theorie over wat hij noemt de space of appearance, de verschijningsruimte.

Allsopp