Dossier: Theater Aan Zee 2025 | Etcetera

Dossier: Theater Aan Zee 2025

Van 30 juli tot en met 9 augustus strijkt Theater Aan Zee opnieuw neer in Oostende. Een heel aantal voorstellingen uit het programma werd reeds gerecenseerd voor Etcetera; we bundelden de recensies in dit dossier. Ook de besprekingen van de voorstellingen die tijdens het festival in premiere gaan, zal je hier terugvinden.

Queen of the Flies – Camping Sunset

De after van de after van de after

Hoe verhoudt theaterkritiek zich tot theater dat claimt onaf te zijn? Hoe luister je naar werk, als dat werk uitnodigt om naar zijn makers te luisteren? Tijdens Theater Aan Zee woonde ik dag 3 en dag 10 van Queen of the Flies bij, de recentste theaterproductie van Camping Sunset, en was getuige van de ontmoeting tussen een diverse groep van drag performers enerzijds en acteurs anderzijds, en van een proces van vallen en weer opstaan. Is dit een feest? Of is dit ‘de after van de after van de after,’ zoals een van de personages suggereert?

Catho De Cordt

recensie#17908.2025

IKWILHETENIKWILHETNU! Ode aan de democratie – Simone Milsdochter

Een noodzakelijke herinnering

Zijn het de spitse oneliners of is het haar schelmse gebarentaal die de gortdroge stof – staatshuishoudkunde! – zo licht verteerbaar maakt? Simone Milsdochter schreef en speelt IKWILHETENIKWILHETNU! Ode aan de democratie als een gedreven docente die haar vak door en door beheerst. Een stevig lesuur democratie krijgen we. Soms wat erg didactisch, maar onmiskenbaar urgent.

Mia Vaerman

recensie#17908.2025

HOLDERS – Francesca Chiodi Latini

Rafelige choreografie van herinneringen

De opzet van HOLDERS is intrigerend: vrouwelijke 65-plussers bouwen dansend en wevend aan een eigen herinneringspraktijk. Het levert een ietwat rommelige, visueel weinig beklijvende voorstelling op die meer ontrafelt dan het poogt te verbinden.

Sixtine Bérard

recensie#17908.2025

A Little Inquest Into What We Are All Doing Here – Josie Dale-Jones

Hoe overleef ik… cancel culture

Met A Little Inquest Into What We Are All Doing Here blikt Josie Dale-Jones terug op haar gecancelde voorstelling The Family Sex Show (2019). Ze verwerkt in deze voorstelling haar ervaringen met de boycot uit conservatief-christelijke hoek en maakt daarmee duidelijk dat ze zich niet van de planken laat pesten. Verrassend genoeg besteedt ze in dat kader relatief weinig aandacht aan theatraliteit.

Amber Maes

recensie#17908.2025

Comp. Marius – Lorenzo de paljas van Firenze

De revolutie is aan de hedonist

Voor Lorenzo de paljas van Firenze herwerkte Comp. Marius Alfred Musset’s 19e eeuwse kritiek op politieke machtsspellen, maar voegt er een cruciale dimensie aan toe: plezier. Zowel het hedonisme waar de heersers krampachtig aan blijven vasthouden en een plezier in het spel zelf. Comp. Marius koppelt zo een overdaad aan personages, kostuumwissels en een ingewikkeld plot aan een scherpe hedendaagse politieke commentaar.

Elie Agniel

recensie#17908.2025

BULK – Wunderbaum

Waar-achtige vol-ledigheid

‘Misschien moeten we even opnieuw beginnen?’ Actrice Marleen Scholten oppert het een paar keer in BULK, met dubbele tong. Ze richt zich schijnbaar tot haar zes kompanen op de speelvloer, die steeds weer ontsporen in te veel tegelijk. Maar in feite viseert ze ons, de hele mensheid. Als deze muzikale show van de Nederlandse spelersgroep Wunderbaum er ver over gaat, is dat om iets voelbaar te maken over de ontsporing van ons globale systeem. En wees maar zeker: BULK voelt zo nietsig en uitputtend dat het absoluut binnenkomt.

Wouter Hillaert

recensie#17908.2025

Buiten bereik: de poëtische Power Point Presentatie XL – Lotte Lola Vermeer

Toevalspoëzie tussen papier en podium

Hoeveel PowerPoint verdraagt het poëtische relaas van een reis van Google Street View naar Rusland? De monoloog Buiten bereik: de poëtische Power Point Presentatie XL van de Nederlandse auteur, scenarist en theatermaker Lotte Lola Vermeer neemt de proef op de som.

Tessa Vannieuwenhuyze

recensie#17908.2025

Deeper – Gosia Wdowik/CAMPO

Mooie, dode meisjes

Met Deeper onderzoekt theatermaker Gosia Wdowik de male gaze. De titel verwijst naar een blik die vrouwenlichamen binnendringt, een blik die we allemaal geïnternaliseerd hebben. Dieper trekken we het donkere bos in waar jonge, dode meisjes worden gevonden, dieper gaan we in op de esthetisering van geweld tegen vrouwen in pornografie en kunst. Dieper, bodemloos diep dringen we door tot een lichaam dat willoos en overweldigd in beeld wordt gebracht. Op de bühne laat Wdowik een camera inzoomen op dat geweld, waaruit geen uitweg lijkt te zijn.

Natalie Gielen

recensie#17908.2025

Swiping Right – Sophie Anna Veelenturf/BERLIN

Polarelatie of polarisatie?

Wat als… links en rechts met elkaar op date gaan? In Swiping Right onderzoekt theatermaker en zelfverklaard ‘links meisje’ Sophie Anna Veelenturf de invloed van onze politieke voorkeur op daten, verlangens en relaties aan de hand van haar ervaringen met ‘rechtse zakken’. Haar flirt met stand-up comedy en documentair theater belooft over de tongen te gaan. Terecht?

Jasper Delva

recensie#17908.2025

Macc(h)abées – Sophie Warnant/Sujet Barré

A Beginning, an End, and the Grand Doom in Between

‘Death is fast, doom moves slow’, writes Johanna Hedva in How to Tell When We Will Die. Macc(h)abées by theatre maker and performer Sophie Warnant functions like a physical capsule spilling these temporalities and a seven-year-long research on the end of life. How to unpack themes like euthanasia, burial practices and countless conversations with doctors and patients in a dance without words? And how could writing on a dance like that keep up with the bodily acuteness the performance is striving for?

Anne-Lene Nöldner

review#17908.2025

er is geen ritme, er is regen – Boris de Klerk

De choreografie van het luisteren

In er is geen ritme, er is regen maakt Boris de Klerk van luisteren en voelen één vloeiende ervaring – een verstilde overgave die hemzelf en het publiek meeneemt in iets wat voelt als een gedeelde, lichamelijke meditatie.

Aïcha Mouhamou

recensie#17908.2025

PIEDESTAL – Het Scheldeoffensief

Misschien moeten we vliegen!

Het recenseren van inclusieve podiumkunsten roept soms vragen op. Hoe kan je kritisch kijken naar niet-professionele spelers? Mag je hun prestaties vergelijken met professioneel theater? Breng je hun soms kwetsbare positie in rekening? Het Scheldeoffensief van regisseur Frank Dierens maakt bovenstaande bezorgdheden irrelevant en levert met PIEDESTAL een prachtstuk af.

Tom Permentier

recensie#17907.2025

Boze Geesten – LAZARUS & theater arsenaal

Utopische kronkelingen

150 jaar nadat Dostojevski Boze Geesten schreef, rommelt het op het toneel. De toneelspelers van LAZARUS brengen Dostojevski’s aanklacht tegen een op hol geslagen bourgeois gedachtegoed tot leven. Op z’n scherpst rijt de ploeg mijn onschuld aan flarden, in een besliste liefdesverklaring aan het toneelspelen. En aan Dostojevski natuurlijk.

Catho De Cordt

recensie#17905.2025

De Gevangenis – Lara Staal/NTGent

Vrijheid in verbeelding

Waar ze eerder een kritisch licht wierp op onderwijs (Dissident, 2021) en jeugdzorg (SERDI, 2023), ontleedt Lara Staal in De Gevangenis het falend gevangeniswezen samen met vier ex-gedetineerden. Bahadir Kanmaz, Freddie Konings, Adam Rambouk en Kevin Laforce (belichaamd door Laurens Aneca) leggen aan de hand van hun ervaringen en reflecties de impact van detentie en, bij uitbreiding, het bredere gevangenissysteem bloot, en nodigen ons zo uit om met meer verbeelding te reflecteren op hoe een maatschappij met misdaad en straf kan omgaan.

Margot De Grave Loyson

recensie#17903.2025

Arme tante Danni – Janne Desmet & Martha!tentatief

Van zelfacceptatie in Zwevegem tot zwammen plukken in Zuid-Frankrijk

Onder de belofte een portret van haar ‘Arme tante Danni’ neer te zetten, doet Janne Desmet haar eigen levenslange strijd met skamte uit de doeken. In geuren, kleuren en smakelijk West-Vlaams voert Desmets monoloog – geschreven met Johan Petit – ons van een fuif in het diepe zuiden van West-Vlaanderen tot een vierkantshoeve in Vught. Deze aaneenschakeling van aanstekelijke anekdotes is een krachttoer in authenticiteit, maar met niet veel meer dan dat om het lijf.

Jade Gevaerts

recensie#17903.2025

Howl Baby Howl – Judith Engelen & Ika Schwander

Moeders die voeden en vernielen

Theatermakers Ika Schwander en Judith Engelen verbinden het verhaal van Romulus en Remus met de ervaringen van KOPP-kinderen (kinderen van ouders met psychische of afhankelijkheidsproblemen). Met beeldende vindingrijkheid maakt de Eigen Kweek-voorstelling Howl Baby Howl een complexe realiteit invoelbaar: hoe zorg je als kind voor je ouders en blijf je hen ook graag zien?

Amber Maes

recensie#17902.2025

Première (8+) – BRONKS & compagnie barbarie

Hoeveel bogen maken een cirkel?

Met Première brengt compagnie barbarie een voorstelling over ‘altijd opnieuw beginnen’. Prikkelende insteek voor een (jeugd-)theatergezelschap dat al meer dan 20 jaar op de planken staat. Het verlangen naar een frisse start is dan ook een universeel herkenbaar gevoel voor oud én jong, meent de compagnie. Maar waar gaat deze voorstelling écht over?

Tilde De Vylder

recensie#17802.2025

No Yogurt for the Dead / Histoire(s) du Théâtre VI – Tiago Rodrigues & NTGent

A hospital as a place in-between

Tiago Rodrigues’ No Yogurt for the Dead is a tender and intimate play about memory, loss, and the spaces in between. Inspired by his father’s final days in a hospital, Rodrigues creates a story that feels both personal and universal. The stage design shifts between a realistic hospital room and a dreamlike landscape, making the audience feel like they are moving through time and memory. Despite the heavy themes, the play balances sadness with humor, making it both emotional and engaging. Small moments — like a missing black pen or a spoonful of yogurt — become powerful symbols of resistance and acceptance. In the end, the play stays with you, making you reflect on life, loss, and the connections we leave behind.

Furkan Ak

review#17802.2025

My Body as A Commodity – Anne-Laure Vandeputte / KWP

Feestje in een mijnenveld

Wat is een betere naam voor een trauma-stripper? Warriory? Of misschien toch Survivey? Met My Body as a Commodity nodigt theatermaker Anne-Laure Vandeputte ons uit op haar traumaparty. Begeleid door een heerlijke soundtrack gecomponeerd en gespeeld door Andrew van Ostade, ontleedt Vandeputte haar ervaringen met grensoverschrijdend gedrag, zowel op scène als achter de schermen. Een trieste bedoening is het echter niet. Gewapend met humor, dancebreaks en een volle merch-tafel vereffent Vandeputte de score die haar lichaam heeft bijgehouden.

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#17801.2025

My Body as A Commodity – Anne-Laure Vandeputte / KWP

Traumatheque

The difficulty with true stories told on stage is that they put a critique-resistant film around the performer. I can’t possibly say anything about the contents without touching upon the performer’s experience. I’m walking on eggshells, the whole thing becomes so entangled, an honest face behind a mask, as Vandeputte puts it. My only option is to talk about this mask, the wrapping of the contents of the performance. And that feels dishonest and shallow. If anything, I believed everything that Vandeputte said and did, I saw her mask break, I saw the 14-year-old stuck in a 30-year-old woman’s body that she talks about. So the only thing left to do is to answer honesty with honesty.

Ugnė Noreikė

review01.2025

Zero Feet Away – Tibau Beirnaert & Laurens Aneca / CAMPO & detheatermaker

In de solovoorstelling Zero Feet Away volgen we een naamloze shapeshifter (Tibau Beirnaert) die alles uit de (verkleed)kast haalt om indruk te maken op hun anonieme dates die die in kille chatruimtes ontmoet. Wat volgt is een opeenvolging van vunzige berichtjes en make-overs, steeds op maat van de verlangens en de fantasieën van de persoon aan de andere kant van het scherm. Maar wat wilt de shapeshifter nou zelf? En misschien nog wel belangrijker: wat willen makers Beirnaert en Laurens Aneca hun publiek meegeven?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie11.2024

Schopenhauer – Het Zuidelijk Toneel & Stefaan van Brabandt

Groot denker of cabaretier?

Theaterminnend Vlaanderen smult van oude filosofen. Dat bewees auteur Stefaan Van Brabandt eerder al met het succes van zijn stukken Socrates, Spinoza, Marx en Sartre & De Beauvoir. Arthur Schopenhauer is de vijfde in het lijstje van filosofische zwaargewichten. Met Schopenhauer wil Van Brabandt de leer van zijn lievelingsfilosoof – die tevens bekendstaat als de meest pessimistische onder de westerse denkers – toegankelijk maken en – naar eigen zeggen – ‘omvormen tot sprankelend theater’. Het is acteur Damiaan De Schrijver die deze zware taak op zich neemt.

Tilde De Vylder

recensie11.2024

Rustoord – Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck, Mats Vandroogenbroeck / KVS

Everybody Dies

De documentaire voorstelling Rustoord van jonge makers Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck en Mats Vandroogenbroeck mag dan wel een onomwonden pamflet zijn, de productie biedt relevante stof tot nadenken.

Ciska Hoet

recensie#17711.2024

[meeuw] – Olympique Dramatique / Toneelhuis & Arsenaal

Nieuwe vormen

In [meeuw] herschrijft Olympique Dramatique Tsjechovs De Meeuw met Vlaamse Gebarentaal (VGT) als centrale taal. Dat dwingt tot een andere economie van de zintuigen, tot andere beslissingen over waar je je focus legt, als toeschouwer, eigenlijk tot een heel andere zintuiglijkheid. Zo gaat de subtiele klassenstrijd die Tsjechov altijd voert, nog een stap verder: hier wordt communicatie in vraag gesteld, en zelfs de taal zelf.

Klaas Tindemans

recensie#17711.2024

Revolutionary Road – STAN & De Roovers

Doing Life

STAN & De Roovers ensceneren Revolutionary Road, de roman die Richard Yates schreef in 1962. Yates’ tekst kan dan wel gelezen worden als een tijdsdocument, maar deze excellente bewerking toont dat gekte tijdloos is, zelfbedrog een collectieve afspraak van alle tijden, en falen een virtuoze tragedie, met voor iedereen een rol. Revolutionary Road bewijst dat repertoire camp kan zijn.

Catho De Cordt

recensie#17711.2024

Parkplatz – Compagnie Cecilia

Auto. Spot. Actie.

In Parkplatz, (mee geschreven en geregisseerd door Johan Heldenbergh) spelen Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren twee broers die elkaar bij de auto van hun overleden moeder terugvinden, schipperend tussen onvoorwaardelijke verbondenheid en onoverkomelijk verschil. We zijn getuige van mannen die worstelen om hun gevoelens onder woorden te brengen op de tonen van 80’s-klassiekers. Maar tussen spreken en voelen kan een fundamenteel verschil bestaan, en de vraag is of de mannen/makers zich daarvan bewust zijn. Verbeeldt Parkplatz de ontluiking van mannelijke kwetsbaarheid, of juist de ontkenning ervan?

Catho De Cordt

recensie#17710.2024

Rest and Relaxation – OTTESSA

Kiezen tussen rood en blauw

In Rest and Relaxation neemt OTTESSA het publiek mee in een theatrale bewerking van Ottessa Moshfeghs roman My Year of Rest and Relaxation, waarin een jonge vrouw besluit aan de realiteit te ontsnappen door een jaar lang te slapen. Het hoofdpersonage, gevangen tussen een pijnlijk verleden en een uitzichtloze toekomst, wil herboren ontwaken na een jaar van verdoving.

Tilde De Vylder

recensie#17710.2024

DE HOE – Laurie & Lou

Crashen en crushen met Laurie Anderson en Lou Reed

Laurie & Lou brengt twee iconen, Laurie Anderson en Lou Reed, nog eens samen op een podium. Maar deze voorstelling van Mitch Van Landeghem en Carine van Bruggen is op haar sterkst wanneer ze de twee beroemdheden uit de titel overstijgt.

Daphne de Roo

recensie10.2024

Marah Haj Hussein – Language: no broblem

Opacité, onderdrukking en ongekookte eieren

Als winnaar van de Roel Verniersprijs 2023 werd Palestijnse danser Marah Haj Husseins Language: no broblem een plek op het Theaterfestival 2024 beloofd. Het resultaat is een levendige solovoorstelling die de macht, mogelijkheden en beperkingen van taal vol energie, charisma en compassie onderzoekt. Wat zijn wij, ten slotte, anders dan kinderen van de talen die wij spreken?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#17709.2024

Marah Haj Hussein – Language: no broblem

Folds in monoculture

In Language: no broblem, dancer and theatremaker Marah Haj Hussein fries an egg on the stage and it feels like trying do away with the useless yet enraging chicken-and-egg question. Who was first? The Palestinians or the Israelis? Who invented the hummus and the falafel? Are these almost ridiculous questions important in the face of a bloody conflict? The play seems to descend into a definite no, a no that dances through framing language boundaries. Yet the conflict is still there and the tension between national and individual identity is spun tightly, weaving a postmodern collage of language and identity. Through intimate encounters, Hussein explores how Palestinian Arabic and Hebrew intertwine in the minds of those navigating oppressive realities.

Ugnė Noreikė

review#17709.2024