Wild Narcissus – Bavo Buys

Briljant gepantserd

In Wild Narcissus schetst acteur en theatermaker Bavo Buys het theatrale doodsportret van een Narcissus van nu. Die doet dat door autofictie, antieke mythologie en hedendaagse cultuurkritiek te vermengen tot een spetterende solo – een bravourestuk. Misschien wortelt precies daarin wel mijn onvermogen om iets te voelen bij Wild Narcissus. Laag na laag wordt het bij momenten hilarische construct dat Narcissus is afgepeld, van personage tot persona, op zoek naar kwetsbaarheid onder de virtuositeit. Alleen bij de laatste laag – die waar de acteur zichzelf moet toestaan zijn bravoure op te geven – stokt het deconstructieproces. De acteur vragen wat minder te spelen? Dat blijkt een brug te ver. Zeker voor een acteur die, zoals Buys, al van bij zijn eerste verschijning op de bühne als een komeet is opgetild tot bijna mythologiserende hoogten.

Evelyne Coussens

recensie 02.06.2026

Ridden – Leu Wijee & Mio Ishida

Tussen storm en protest

De Indonesische choreograaf Leu Wijee groeide op op het eiland Sulawesi, dat in 2018 geteisterd werd door een verwoestende aardbeving en tsunami. In zijn deinende dans laat Wijee het lichaam van zijn dansers kapseizen, maar toont hij ook het helende ritme van de golven en het gemeenschapsgevoel onder vissers.

Kristof van Baarle

recensie 01.06.2026

Muette – Boris Charmatz/terrain

Een geluidloze schreeuw [NL]

Met zijn nieuwe, briljante solo, die onlangs in wereldpremière ging op het Kunstenfestivaldesarts, doet Boris Charmatz een speculatief voorstel voor een nieuw soort dans.

Sébastien Hendrickx

recensie 31.05.2026

Seppuku – Angélica Liddell

De cultus van de paradoxale zelfmoordenaars [NL]

In Seppuku. De begrafenis van Mishima of het plezier van sterven houdt de Spaanse theatermaakster Angélica Liddell een requiem voor haar muze, de Japanse schrijver en zelfmoordenaar Yukio Mishima, met wie ze een obsessieve doodsdrift deelt. Misschien heeft Liddell geluk, want romantische, zelfmythologiserende kunstenaars als zij worden stilaan een uitstervend ras.

Charlotte De Somviele

recensie 30.05.2026

NÔT – Marlene Monteiro Freitas

Doordouwen met de moed der wanhoop [NL]

Er is maar weinig podiumwerk dat frontaler is, meer in your face dan dat van Marlene Monteiro Freitas. In haar overdonderende Gesamtkunst, waarin hedendaagse dans, muziektheater, mime, fanfare en clownerie naadloos samensmelten, richten de performers zich doorgaans direct tot het publiek, bruggen slaand met uitzinnig groteske gebaren en gelaatsuitdrukkingen.

Sébastien Hendrickx

recensie 22.05.2026

A Possibility of an Abstraction – Germaine Kruip

Het theater als oogkas [NL]

Tien jaar na A Possibility of an Abstraction daagt kunstenares Germaine Kruip op het Kunstenfestivaldesarts opnieuw de grenzen van het theater uit. Haar beeldende, synesthetische diptiek A Possibility houdt het midden tussen een concert, een schildering, een installatie en zelfs een film. Een streling voor oog en oor die bewijst dat zintuiglijke kunst ook heel reflectief kan zijn.

Tilde De Vylder

recensie 22.05.2026

Je suis l’acteur de la poésie de ma mère – Michael Disanka

In Double Take gaan twee auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Nadia Nsayi en Pauline Malenga Mwanga, voormalige collega’s bij het AfricaMuseum, ontmoeten elkaar terug bij Je suis l’acteur de la poésie de ma mère van Michael Disanka, een krachtig statement tegen het Congopessimisme. Het stuk zette hen aan het denken over rouw en veerkracht, de offers die moeders voor hun kinderen brengen en de geschiedenis die een moedertaal met zich meedraagt.

Nadia Nsayi, Pauline Malenga Mwanga

double take 22.05.2026