recensies | Etcetera

Heartbeats – Nastaran Razawi Khorasani / Theater Rotterdam

Een patatje speciaal in het hiernamaals

De waarheid is concreet, maar in het geval van de dood kunnen we daar maar moeilijk mee om. We lopen ervan weg, of zoeken onze heil in mooie filosofieën of sublieme kunst. In gesprek met een ongeneeslijk zieke vrouw toont de Iraans-Nederlandse theatermaakster Nastaran Razawi Khorasani wat er gebeurt als je de dood in al zijn onvolkomen alledaagsheid in de ogen kijkt.

Charlotte De Somviele

recensie 12.02.2026

Beep Street – Jonas Baeke & Jef Hellemans

Onderworpen aan de technologie

Beep Street is eenvoudig in zijn opzet: vier acteurs mimeren herkenbare typetjes in een reeks fout lopende sketches. De spanning blijft er geen drie kwartier in. Maar wie aandachtig blijft, ontdekt wel een verrassend consequent denken over onze adoratie van de technologie en de kracht van een lichaam op scène.

Elie Agniel

recensie 12.02.2026

Like the full moon says – Malpertuis / Bérengère Bodin & Ivan Fatjo

De eeuwige bron van de jeugd

De eeuwige bron van de jeugd? We zijn er wellicht al sinds het ontstaan van de mens naar op zoek, maar misschien ligt de oplossing dichterbij dan we denken. Dat is toch het gevoel waarmee we de zaal verlaten na Like the full moon says: een glimlach om de lippen en nog net geen lichte huppel in onze tred.

Liv Laveyne

recensie 11.02.2026

Nieuwsbrief

Benvenuto Cellini – de Munt / Thaddeus Strassberger & Alain Altinoglu

This is a (gay) man’s world, but…

Dat Benvenuto Cellini van Hector Berlioz in een regie van Thaddeus Strassberger saai is, kan je in geen geval zeggen. Drie uur lang kijk je je ogen uit en val je van de ene visuele verbazing in de andere. Alleen lijkt het er sterk op dat de extravagante mise en scène op deze manier een aantal clichés probeert te verbergen.

Lena Meyskens

recensie 06.02.2026

The Ethereal Paradox – fABULEUS en Zoë Chungong

Slechts een stoffige spiegel

In The Ethereal Paradox onderzoekt Zoë Chungong (de implicaties van) de mannelijke blik en de verbeelding van het vrouwelijk lichaam. Aan de hand van verschillende dansstijlen verdiept ze zich in de paradoxale spanning tussen de hypervisibiliteit van een geobjectiveerd lichaam en de gelijktijdige negatie van de persoon zelf. In haar voorspelbare vorm en gebrek aan eigenheid valt de voorstelling echter zo goed als volledig samen met de clichés die het wil bevragen.

Margot De Grave Loyson

recensie 05.02.2026

MULTICAST Rosas danst Rosas: Five generations of Rosas – Rosas

Dansen tegen de keer

Rosas danst Rosas wordt al meer dan veertig jaar hernomen, en socioloog en danskenner Rudi Laermans was er telkens bij, van de allereerste voorstelling in 1983 tot elke nieuwe cast die volgde. De choreografie staat in zijn geheugen gegrift. Nu hij de multigenerationele herneming MULTICAST bijwoont, kijkt hij soms dubbel: hij ziet tegelijk de jongere en de oudere versie van een danseres, als in een strange loop waarin heden en verleden elkaar in fracties van seconden kruisen.

Rudi Laermans

recensie 03.02.2026

Mitosis – Brandy Butler

Een LSD-opera-soap

Nu veel mensen LSD en plant teachers herontdekken als spiritueel redmiddel en alternatief voor de klassieke psychofarmaca, vinden tripverhalen ook hun weg naar het podium. Maar hoe puur je theater uit een psychedelische ervaring, die meestal zo overrompelend is dat ze alle woorden en zintuigen doet kortsluiten? In haar ‘LSD opera’ Mitosis toont de Amerikaanse performancekunstenares Brandy Butler alvast hoe het niét moet.

Charlotte De Somviele

recensie 01.02.2026