abonneer

#182

15.04.2026

—

14.09.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Harakiri (een politieke en incorrecte voorstelling) – Troubleyn / Jan Fabre

‘De incarnatie van vergane glorie’

Ook al verloor hij enkele jaren geleden zijn subsidies, in zijn huistheater Troubleyn blijft Jan Fabre voorstellingen maken. In Harakiri citeert en samplet hij uit zijn eigen werk, met een voorkeur voor gestileerde seks. Hij wil duidelijk een punt maken na zijn veroordeling in 2022 voor geweld, pesterijen en ongewenst seksueel gedrag op het werk, en aanranding van de eerbaarheid. Na een revue vol giftige grapjes richting de ‘welzijnspolitie’, laat hij een acteur vurig pleiten voor onbegrensde artistieke vrijheid, tegen zogenaamde ‘politieke correctheid’ in. Dit is een nogal pathetische poging tot rechtvaardiging van legitieme artistieke keuzes – die niemand betwist, waarvoor hij ook niet veroordeeld is – die vooral de eigenlijke inzet van het conflict rond Jan Fabre omzeilt, namelijk scheefgegroeide machtsverhoudingen. Die zijn niet weg te lachen met anderhalf uur suggestief toneel.

Klaas Tindemans

recensie

M.O.L. – Sara Oklobdzija / ROBIN / KVS

Spelen op het veld voor het veld / Playing on the Field, for the Field

In Double Take gaan twee Etcetera-auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Alina Savitskaya en Ugnė Noreikė schrijven elkaar na M.O.L. over aardappelen, integratie en de vraag of het cultuurveld bereid is zijn handen vuil te maken. “De patat die ik op het einde vasthield, woog zwaarder dan haar speech.” // In Double Take, two Etcetera authors attend a performance and write each other a letter in its wake. Alina Savitskaya and Ugnė Noreikė write to each other after M.O.L. about potatoes, integration, and whether the cultural sector is willing to get its hands dirty. “The potato I held at the end had more weight than her speech.”

Alina Savitskaya, Ugnė Noreikė

double take

Nieuwsbrief

A rite of spring – Benjamin Abel Meirhaeghe & Toneelhuis en Opera Ballet Vlaanderen

Vrouwelijkheid in meervoud, kwetsbaarheid als kracht

Zeg A rite of spring of Le sacre du printemps, en meerdere historische bellen gaan luid rinkelen.(1) Er is de gelijknamige muziek van Stravinsky, die samen met Nijinski’s choreografie in 1913 een beruchte Parijse première beleefde en door Theodor W. Adorno werd weggezet als schoolvoorbeeld van muzikale regressie en autoritaire ritmiek. En er zijn de talrijke andere dansante interpretaties van Stravinsky’s partituur, vaak van de hand van gevierde choreografen.(2) Maurice Béjart, Pina Bausch, Paul Taylor, Marie Chouinard, Mats Ek, Martha Graham, Hans Van Maanen, Sasha Waltz, Nora Chipaumire…: de lijst van gerenommeerde dansartiesten die in de voetsporen van Nijinski traden, is indrukwekkend lang. Wie zich, zoals Benjamin Abel Meirhaeghe in zijn nieuwste voorstelling, met de Sacre inlaat, betreedt dus historisch bezet terrein (‘de Sacre’ verwijst zowel naar de muziek van Stravinsky als naar Nijinski’s choreografie). Dat weet de maker zelf ook. De in kleine letters gespelde titel en het beginwoord suggereren het al: a rite of spring nestelt zich bewust in de marges van de Sacre. Meirhaeghe presenteert ‘een sacre’ die neerkomt op een kritische lezing en doorleefde belichaming van de meervoudige inzet van dit iconische werk.

Rudi Laermans

recensie

Orde van de dag – Het nieuwstedelijk

Een glad walsje zonder stomp in de maag

Opnieuw een voorstelling over het interbellum en de oorlog die erop volgt? Stijn Devillé schrijft en ensceneert al enkele jaren over die uiterst gewelddadige episode in de wereldgeschiedenis. En meestal spelen zijn drama’s zich af in de achterkamers, de coulissen van historische evenementen, niet in de openbaarheid van de officiële geschiedenis. In Orde van de dag bewerkt Devillé de gelijknamige historische roman van Éric Vuillard die de hoofdfiguren uit die woelige periode opnieuw vooral in privé-momenten laat zien. Dit keer staan twee gebeurtenissen centraal: de steun van de industrie aan de machtsgreep van Adolf Hitler, in 1933, en de aanhechting van Oostenrijk bij het Reich, in 1938. De voorstelling schakelt tussen  dialoog en vertelling, en helt (te) vaak over de rand van het schoolse, het belerende. Moet theater meer zijn dan een stichtende geschiedenisles? Of is dat nu net nodig, in donkere tijden?

Klaas Tindemans

recensie

Nieuwsbrief