HOME | Etcetera

“Wat een opleiding als talent herkent, zegt nooit alleen iets over de kandidaat”

essay

Timeau De Keyser

Achter de gesloten deuren van de toelatingsproef

Straks start weer een nieuwe lading studenten aan de Vlaamse drama-opleidingen. Daarvoor moeten ze eerst slagen voor een toelatingsproef. Hoe bepaalt de jury wie over voldoende ‘potentieel’ beschikt om kunstenaar te worden? Waarom wordt iemand aan de ene school toegelaten en aan de andere afgewezen? Theatermaker Timeau De Keyser, lid van de beoordelingscommissie van het KASK, licht een tipje van de sluier. “Wanneer wij zeggen dat iemand ‘iets’ heeft, herkennen we dan een artistieke mogelijkheid? Of herkennen we vooral wat ons al vertrouwd voorkomt?”

Tosca – Jordan De Souza & Rafael R. Villalobos/De Munt

Een erotisch afleidingsmanoeuvre of Pasolini als rookgordijn

Rafael R. Villalobos’ regie van Puccini’s Tosca ging reeds tijdens de coronapandemie in 2021 in première voor een beperkt publiek. Deze maand wordt de voorstelling hernomen in De Munt. Hoewel Tosca alle ingrediënten bevat voor een boeiende opera-avond – een goed te volgen verhaallijn over liefde, verraad en machtsmisbruik, voorzien van prachtige muziek die als één grote soundtrack klinkt – bleef Lena Meyskens na afloop onttoverd achter. Deze staging lijkt zichzelf te ondergraven.

Lena Meyskens

recensie

Artists’ Entrance: Meg Stuart

In Artists’ Entrance, we ask artists about their life and work. Today: Meg Stuart. Meg Stuart is a choreographer, director and dancer. She lives and works in Berlin and Brussels. With her company Damaged Goods, founded in 1994, she created more than thirty productions, including solo’s, duets and choreographies for multiple dancers, videography, location projects and improvisation projects.

Meg Stuart

interview

Mirage – Damien Jalet / Kohei Nawa / Ballet du Grand Théâtre de Genève

Dansen in een nevel van glitter en luchtspiegelingen

Het grote publiek kent Damien Jalet vooral van zijn hippe videoclips voor Madonna en Yung Lean. Vorige weekend was de Brusselse sterchoreograaf nog eens in België met Mirage, een onderzoek naar luchtspiegelingen en optische illusies. Een stroom aan beelden stelt de perceptie van de toeschouwer op de proef en roept een wakende, maar vooral spectaculaire droomtoestand op. Maar veeleer dan het hoge spektakelgehalte intrigeren vooral de abstracte scènes.

Helen D’Haenens

recensie

Nieuwsbrief

Babel – Kommil Foo

Melancholie is de beste saus

Binnenkort staan ze veertig jaar op de planken, de broers Raf en Mich Walschaerts van Kommil Foo. Het muzikale cabaretduo plukt de vruchten van hun jarenlange samenwerking én bloedband in de nieuwe zaalshow Babel. Het resultaat is een montage van voorzichtig filosofische en licht absurde anekdotes en levensliedjes met de babylonische spraakverwarring als dunne rode draad. Bij Kommil Foo is Babel geen toren, maar een glooiend heuvellandschap met pieken en dalen.

Tom Permentier

recensie

Een moeder die herboren wordt in de poëzie van haar zoon

Outside Eyes: Michael Disanka

In zijn tweede column blikt theatermaker Michael Disanka terug op zijn voorstelling die vorige maand op het Kunstenfestivaldesarts in première ging, een hommage aan zijn overleden moeder. Daarvoor trok hij langs de ruïnes van de Congolese geschiedenis, bezaaid met vergeten massagraven en genocides. Maar veeleer dan theater dat het geweld van de koloniale overheersing opnieuw ensceneert om het te bekritiseren, gelooft Disanka in poëzie als verzet, met het lichaam als poort naar een andere, heilige wereld. Alleen zo kom je dichter tot de waarheid, niet de historische waarheid, maar die van de eeuwige ziel.

Michael Disanka

column

Une mère renaît dans la poésie de son fils

Outside Eyes: Michael Disanka

Dans sa deuxième chronique, le metteur en scène Michael Disanka revient sur sa performance, créée le mois dernier au Kunstenfestivaldesarts, un hommage à sa mère disparue. Pour ce faire, il a traversé les ruines de l’histoire du Congo tapie des charniers et génocides oubliés. Mais plutôt qu’un théâtre qui rejoue la violence de la domination coloniale pour la critiquer, Disanka croit en la poésie comme forme de résistance, le corps étant une porte vers un autre monde, sacré. C’est seulement ainsi que l’on peut s’approcher de la vérité – non pas la vérité historique, mais celle de l’âme éternelle.

Michael Disanka

column

The Second Woman – Nat Randall, Anna Breckon & Natali Broods

De terugkeer van hetzelfde, maar niet helemaal

Soms worden theatervoorstellingen als evenementen in de markt gezet. Daar hoeft niets mis mee te zijn, en in het geval van The Second Woman is dat zeker terecht. Eén actrice, Natali Broods, speelt 24 uur lang één scène, met een honderdtal mannelijke tegenspelers die ze op het podium van Viernulvier voor het eerst ontmoet. Dit is een verslag van en een reflectie over de eerste 8 uur van deze krachttoer, over de afloop kan ik helaas niets mededelen, maar het VRT-nieuws meldde dat alles met een daverend applaus besloten werd. The Second Woman heeft gelukkig veel meer te bieden dan respect voor het uithoudingsvermogen van Natali Broods. Zij verdraagt de hele tijd de mannelijke blikken, ze stort niet in onder die vreemde mengeling van tederheid en agressie, integendeel. Die eerste acht uur waren alleszins spannend genoeg, ze stond om middernacht sterker dan bij aanvang. Dat was toch mijn indruk, en ik bleef langer kijken dan ik gepland had.

Klaas Tindemans

recensie

Nieuwsbrief