Vier odes aan artistieke hervormers

Welke kunstenaars of artistieke praktijken kunnen we vandaag (nog) radicaal noemen? Die vraag legden we voor aan vier inspirerende personen uit het Vlaamse podiumveld. De bevlogen odes van Jana De Kockere (aan theatermaakster Hannah De Meyer), Julie Cafmeyer (aan acteur Benny Claessens), Bouchra Lamsyeh (aan onder meer activiste Queen Nikkolah) en Barbara Van Lindt (aan artistiek leider Cristina Alonso) schuiven telkens een andere definitie van radicale kunst naar voren, en toch zijn er parallellen. Zo wordt radicaliteit een synoniem voor de moed om tegen de stroom op te roeien en vastgeroeste normen te bevragen; voor het engagement om als kunstenaar niet alleen artistiek innovatief te zijn, maar ook de structuren waarin gewerkt wordt te veranderen; voor de koppigheid om kunst niet als een eiland te zien, maar als een essentieel onderdeel van een bredere sociaal-politieke, economische en ecologische strijd. Radicale keuzes zijn altijd verankerd, zo schrijft Barbara Van Lindt, in ‘de bereidheid om comfort, privileges en posities los te laten’. Hannah De Meyer, Benny Claessens, Queen Nikkolah en Cristina Alonso doen dat elk op hun eigen visionaire manier.