Zeitlichkeit

Lene Van Langenhove

Het verlangen om de (af)scheiding te overspannen

De klankperformances van Myriam Van Imschoot

Midden februari ging What Nature Says in première op het Burning Ice Festival in het Brusselse Kaaitheater. Vijf performers bootsen kettingzagen, sirenes, water en vogels na met enkel mond, lijf en micro. Zoals de Foley artists, maar dan zonder objecten, technologische snufjes of sound effects. Een gesprek met de artiest die van joelen een kunst maakte.

Mia Vaerman

Een schaamlap in een kinderhand

Superdiversiteit in het jeugdtheater

Het besef dat onze samenleving superdivers wordt is actueler dan ooit. Nog actueler is de vraag hoe we daarmee willen omgaan. De reacties op de aanslagen van begin januari in Parijs zijn tekenend: de Westerse wereld twijfelt tussen een wij-zijdenken waarin repressie de bovenhand voert of een visie waarbij men de aanslagen als een extreem fundamentalistische daad ziet die niets te maken heeft met het anders-zijn van grote groepen in de samenleving. Het is een moeizame houding, dat balanceren, en een teken van een tijd in transitie en een wereld op losse schroeven. Ook in de kunsten valt de aarzelende omgang met onze superdiverse werkelijkheid op. In het jeugdtheater ligt wat dat betreft een grote kans. De aanwezigheid van een jong publiek dat superdiversiteit haast vanzelfsprekend vindt, verplicht de jeugdtheaters om dynamisch te zijn.

Tom Rummens

In het hoofd van Erki De Vries

Een hybride vorm van scenografie

Erki De Vries behaalde zijn Master in de Beeldende Kunsten aan Sint-Lucas Antwerpen, waarna hij een voortgezette opleiding volgde in Breda. In 2005 werd hij laureaat van het HISK. De voorbije jaren stelde De Vries zijn beeldend werk tentoon op verschillende internationale exposities. In 2006 begon hij zijn carrière als scenograaf bij dansgezelschap Taldans. Nadien volgden samenwerkingen met choreograaf Benjamin Vandewalle, theatergezelschap Wolff, Thomas Ryckewaert en Muziektheater Transparant. Eind januari was zijn installatie Curating Space te zien in de kunsthal Extra City in Antwerpen.

Mia Vaerman

Your absurd is our reality

Jonge Turkse choreografen tussen zelforganisatie en autoritair bewind

Op vraag van 0090, het internationaal kunstplatform dat de samenwerking tussen Turkse en Europese kunstenaars versterkt, gaf choreograaf Marc Vanrunxt een workshop in Istanbul. Zijn oeuvre, dat intussen meer dan dertig jaar overspant, vormde het uitgangspunt voor een ontmoeting met de lokale dansscene. Charlotte De Somviele reisde mee en zocht tegen de achtergrond van een stad in politieke transitie naar verbintenissen tussen Vanrunxt’ ‘kunst van het choreograferen’ en het verlangen van de jonge kunstenaars naar professionalisering.

Charlotte De Somviele

Les enfants (terribles) du paradis

Mime in Nederland

Het Nederlands theater heeft zijn eigen enfant terrible: de mime. Ongrijpbaar, anarchistisch en veelkoppig. Geen pantomime in klassieke zin, met een wit gezicht, zoals in de beroemde film Les enfants du paradis. Ook geen mime opgevat in de brede definitie van ‘visueel en fysiek theater’ met poppen, maskers, illusionistische vormgeving en poëtisch fysiek spel, zoals te zien is op festivals als het London International Mime Festival, het Mimos zomerfestival in Périgueux of het Vlaamse Crossroads. Waarom zijn voorstellingen van Nederlandse mimemakers zoals Boogaerdt/VanderSchoot, Bambie, Jakop Ahlbom, Boukje Schweigman, Rob List, Schwalbe, Sanja Mitrović, Daniëlle van Vree of David Weber-Krebs vrijwel nooit op dergelijke mimefestivals te zien? Waarschijnlijk omdat ze – internationaal gezien – niet als ‘mime’ herkend worden. Nederlandse mime is geen mime. Of toch?

Marijn de Langen

Het gesprek als bouwsteen

Portret van de theatermaker, werkplaats voor jonge makers

Zeven jaar geleden vroegen deSingel, Troubleyn, Monty, Aisthesis en a.pass een werkplaats aan bij de Vlaamse Gemeenschap om de kloof tussen theaterscholen en het professionele veld te overbruggen. Elsemieke Schölte werd aangesteld als coördinator. Sindsdien lanceerde detheatermaker op succesvolle wijze heel wat jong talent. Maar de functie van werkplaatsen staat de laatste tijd meer en meer onder druk. Hoog tijd voor een schets van een huis zonder muren, maar met een stevig fundament.

Lene Van Langenhove

Onze tijd

Over de notie van tijd en de golf van durational performances

We lijken te leven in een wereld waar we steeds minder vat hebben op de tijd. Dag en nacht blijven de machines draaien en wij, mensen, proberen dat ritme te volgen. Is het toeval dat dit seizoen opvallend veel artistieke projecten tijd in een of andere vorm centraal stellen?

Michiel Vandevelde

Recovery in beeld

Jimmy Kosolosky

Het kloppende hart van de psychiatrie

Dit seizoen had het psychiatrisch centrum Dr. Guislain in Gent twee theatermakers of -groepen te gast: het collectief Lucinda Ra nam een jaar lang zijn intrek op de kinderafdeling Fioretti; Veridiana Zurita organiseerde gedurende tien maanden samen met psychoanalytica Petra Van Dyck wekelijks een moment voor de patiënten. Het gebeurt wel eens dat kunst in de psychiatrie wat denigrerend als ‘bezigheidstherapie’ wordt aanzien, maar het kan er integendeel het kloppende hart van vormen. Nu Zurita’s project is afgelopen en met de première van Het Fioretti Project in zicht, is het moment rijp om de vraag te stellen welke plaats theater kan innemen in de psychiatrie.

Abe Geldhof

Tussen mythe en persoonlijkheid

Wat is charisma? Kan een acteur ‘het’ aanleren of hangt het samen met persoonlijkheid? Wat is die mysterieuze glans die de blik van de kijker naar zich toezuigt? Met deze vragen brengen de onderzoekers van Visual Poetics de kenmerken van en voorwaarden voor charisma in kaart. Een eerste neerslag van dit praktijkgeoriënteerde onderzoek verscheen in het decembernummer van Etcetera. In deze tweede bijdrage treedt de persoonlijkheid van de acteur voor het voetlicht: de kwaliteiten die hij/zij meebrengt naar de scène en die daar de grondstof vormen voor charisma. Die focus laat ons toe in te zoomen op overeenkomsten en verschillen tussen theater en film.

Anke Brouwers, Tom Paulus, Kurt Vanhoutte, Nele Wynants