abonneer

#182

15.04.2026

—

14.09.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Dossier: Kunstenfestivaldesarts 2025

In dit dossier vind je alle recensies die verschenen over het programma van Kunstenfestivaldesarts 2025.

FRANK – Cherish Menzo

‘The monsters are here to save me’

De voorstelling FRANK van choreograaf Cherish Menzo, in première op het voorbije Kunstenfestivaldesarts, onderzoekt de figuur van het monster. Etcetera-medewerker Natalie Gielen en theatermaker en performer Maliqa Fye schreven elkaar een brief over monsterlijkheid, en zoveel meer.

Natalie Gielen, Maliqa Fye

double take#17906.2025

Mossy Eye Moor – Louise Vanneste

Beyond the visible

The 30th edition of Kunstenfestivaldesarts is the start of a new decade committed to defending the unusual, nurturing a space that questions the present, and seeking what lies beyond the visible. Louise Vanneste’s dance performance Mossy Eye Moor fits snugly within this framework and brings it to life in a unique way. It challenges our impatient times with a call to stay observant and radically open.

Ugnė Noreikė

review#17906.2025

Borda – Lia Rodrigues

Wolken lezen

Op de bijzonder geslaagde editie van Kunstenfestivaldesarts kon je dit jaar heel wat nieuwe namen leren kennen. In het slotweekend stonden een paar KFDA-getrouwen centraal, zoals de Zuid-Afrikaanse totaalkunstenaar William Kentridge (die voor de zesde keer langskwam) en de Braziliaanse choreograaf Lia Rodrigues. Met het oogverblindend mooie Borda, Rodrigues’ jongste voorstelling die tijdens het festival in wereldpremière ging, staat haar teller intussen op zeven.   

Sébastien Hendrickx

recensie#17906.2025

Welcome to Asbestos Hall – Trajal Harrell

Spending time with Trajal Harrell and friends

During Kunstenfestivaldesarts, choreographer Trajal Harrell invites us to ‘an atmospheric evening, more experience than performance.’ La Verrière is transformed into an informal space for sharing work in progress and other events. But does the context of a prestigious festival truly allow Harrell’s dreams of informality and community to come to fruition? What does this gesture mean in the totality of the choreographer’s vast and rich body of work?

Kristof van Baarle

review#17906.2025

Magec / the Desert – Radouan Mriziga/A7LA5

Op zoek naar de woestijn

Op het Kunstenfestivaldesarts toonde choreograaf Radouan Mriziga het tweede luik van zijn trilogie rond de Amazigh-cultuur. Magec / the Desert bevat fascinerende beelden, maar slaagt er niet helemaal in om de ziel van de woestijn voelbaar te maken. Lieve Dierckx legt uit waaraan ze bleef haken. 

Lieve Dierckx

recensie#17905.2025

Epique! (pour Yikakou) – Nadia Beugré 

Queeste zonder thuiskomst

Wat als je terugkeert naar het dorp van je jeugd en alleen een bos vol geesten aantreft? In Epique! (pour Yikakou) reist choreografe Nadia Beugré terug naar haar overwoekerd geboortedorp, vergezeld door de stemmen van haar voormoeders. Maar naarmate de scènes vol bezwerende zang en poëtische symboliek zich opstapelen, rijst de vraag: waar eindigt deze tocht? En laat een epiek zonder plot zich eigenlijk wel vertellen?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#17905.2025

Delirious Night – Mette Ingvartsen

Als voorstelling onkritisch struikelen over het voorstellen

Choreograaf Mette Ingvartsen situeert in het manisch bewegende lichaam een subversief en helend potentieel. Kan je dat echter ensceneren zonder een beeldvorming die theatraal wel veel suggereert, maar zich ver houdt van echte transgressie en tevens de kapitalistische inkapseling van de moraal van echtheid of onmiddellijkheid onkritisch negeert?

Rudi Laermans

recensie#17905.2025

The Brotherhood (Trilogia Cadela Força, deel 2) – Carolina Bianchi

Theater in het vagevuur

Op Kunstenfestivaldesarts keek Kristof van Baarle gefascineerd naar The Brotherhood, het tweede deel uit Carolina Bianchi’s trilogie rond ‘bitch power’. Hij zag een rijke en gelaagde voorstelling, waarin de Braziliaanse theatermaker blijk geeft van een enorm engagement, maar  geen richting lijkt te willen kiezen in de vorm die de vooropgestelde loutering moet aannemen. 

Kristof van Baarle

recensie#17905.2025