Dossier: Het TheaterFestival 2024 | Etcetera

Dossier: Het TheaterFestival 2024

Van 5 tot 15 september vindt wederom Het TheaterFestival plaatst. Tijdens het festival zijn 20 uitzonderlijke producties van afgelopen seizoen opnieuw te zien. Een heel aantal van de geselecteerde voorstellingen werden door Etcetera gerecenseerd. Die recensies vind je hier gebundeld terug.

State of the Union 2024 – Iman Aoun

Reality, Surreality & Solidarity

On 5 September 2024, actress, director, producer and co-founder of ASTHAR Theatre Iman Aoun addressed the State of the Union at the opening ceremony of het TheaterFestival in DE SINGEL, Antwerp. You can read the text here.

Iman Aoun

statement#17709.2024

State of the Youth 2024 – Loucka Fiagan

On 5 September 2024, multidisciplinary artist Loucka Fiagan addressed the State of the Youth at the opening ceremony of het TheaterFestival in DE SINGEL, Antwerp. You can read the text here.

Loucka Fiagan

statement#17709.2024

Ontroerend Goed – Thanks for Being Here

Onbewuste figuranten in een slapstickstuk

Waar het oeuvre van Ontroerend Goed zich in essentie als participatief ervaringstheater laat definiëren, gaat hun nieuwe voorstelling Thanks for Being Here nog een stap verder. Niet slechts deelname wordt toegelaten: het onvoorspelbare zélf wordt tot theatergenre verheven. De gevestigde grenzen tussen acteur en toeschouwer, bühne en scène, theater en realiteit worden door Ontroerend Goed maximaal afgetast en doorprikt. En dat doen ze met glans.

Tilde De Vylder

recensie#17505.2024

Diarree is mijn lievelingskleur – Theater Artemis & Studio Julian Hetzel

Een opgestoken middelvingertje naar prestatiedruk en conformisme

Sam Simons

recensie#17402.2024

Elektra Unbound – Luanda Casella & NTGent

A (self) portrait of an artist

In her new tragicomedy Elektra Unbound, Luanda Casella creates an alter ego to test how far an artistic vision can be brought to fruition on stage. Irreverent, awfully intelligent, and horrifically funny, the new adaptation of Electra overturns our conventional sympathies with the victim to reflect on our cultural and digital consumption of suffering.

Caroline Lee-Jeong

review#17401.2024

Up Your Ass – Lieselot Siddiki & Nona Demey Gallagher

I’m going to fuck you up, motherfucker

Al werd ze berucht als de radicale feminist die het SCUM Manifesto schreef en in 1968 Andy Warhol probeerde dood te schieten, de Amerikaanse Valerie Solanas was in de eerste plaats een provocerende theatermaakster. In Up Your Ass brengen Lieselot Siddiki en Nona Demey Gallagher als eersten een geüpdatete versie van Solanas’ gelijknamige stuk uit 1965. Daarin toont Solanas aan de hand van interacties tussen verschillende excentrieke personages de door seksisme vormgegeven, grimmige onderbuik van de VS. Het resultaat is een volledig van de pot gerukte voorstelling die, ondanks haar humor en vunzigheid, er in slaagt een inhoudelijke tour de force te zijn.

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#17311.2023

Louis Janssens – Desire

De melancholie van het ‘eindeloos mogelijke’

Met Desire maakt Louis Janssens een uitgepuurde voorstelling die in de intimiteit van het verlangen verbinding zoekt met het publiek. Samen met Mourad Baaiz, Mick Galliot Fabré, Joshua Smits en Peter Seynaeve schreef hij een kwetsbare tekst over het verlangen naar liefde en nabijheid. Hoe persoonlijk de ontboezemingen van de acteurs ook zijn; de keuze voor eenvoud, herhaling en ritme zorgt ervoor dat de voorstelling toch dichtbij de toeschouwer kan komen.

Esther Tuypens

recensie#17310.2023

Josse Jnr. – Ahilan Ratnamohan / LOD & Robin

Zacht brutalisme

Het zal wel toeval zijn, want ik geloof niet zo in trends. De voorbije weken zag ik drie theatervoorstellingen waarin een witte toneelspeler een andere toneelspeler met een niet-Europese achtergrond ontmoet. Dat hoeft niet zo uitzonderlijk te zijn, bijzonder is wel dat deze Bagger, Gelukzoekers en Josse Jnr. minstens de helft van hun tijd steken in het delen van expliciete vragen over die ontmoeting en over de artistieke uitdagingen die daaruit ontstaan. In die discussie, die fysiek, verbaal en muzikaal verloopt, worden die uitdagingen ook voelbaar gemaakt. Maar twee van de drie voorstellingen missen enigszins hun punt, voor zover ze er al in slagen dat punt duidelijk te maken. Josse Jnr. maakt wél een punt.

Klaas Tindemans

recensie#17208.2023

Opening Night – DE HOE

Het spel van het afpellen

Eigenlijk is het een wonder dat DE HOE zich nu pas verdiept in John Cassavetes’ Opening Night. De film uit 1977 bundelt heel wat van het onderzoek dat DE HOE de afgelopen jaren voerde, resulterend in voorstellingen over genderverhoudingen (sekse(n)) of generatieverschillen (Analoog), met daaronder natuurlijk, als rotsvast fundament, de eeuwige zoektocht naar de ‘opening’ – het moment van twijfel op de drempel tussen spelen en zijn. Nieuw voor DE HOE is de schaalvergroting: de sprong naar de grote zaal, een ruime cast, het grote gebaar. Een stap die de compagnie overtuigend zet, zonder zichzelf te verliezen.

Evelyne Coussens

recensie#17208.2023

SERDI – Serdi Faki Alici & Lara Staal / NTGent

Portret van een gebroken jeugd

In de autobiografische solovoorstelling SERDI duikt Turks-Gentse acteur en beatboxer Serdi Faki Alici zijn verleden in. Na het verliezen van zijn ouders op zesjarige leeftijd belandde hij in verschillende jeugdinstellingen, observatiecentra en internaten, die er allemaal in faalden de jonge wees een stabiele thuis te bieden. Doorheen deze kolkende monoloog klaagt Serdi het systematisch geweld dat deze instanties uitdragen aan en eert hij de mensen die hem de hand toereikten, zijn jongere zelf incluis.

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie#17207.2023

Gruis/aan de twijfel – Jesse Vandamme en Werktoneel/NTGent

Enscenering van een zinloos bestaan

Chaos, isolement, pessimisme, nihilisme… Het zijn woorden die steevast klinken wanneer het literaire universum van de Nederlandse auteur Willem Frederik Hermans (1921-1995) beschreven wordt. Het is met dat eigenzinnige oeuvre dat het jonge gezelschap Werktoneel aan de slag ging. De wereld van W.F. Hermans krijgt in hun voorstelling een extra portie humor toebedeeld en wordt zonder veel moeite de 21ste eeuw binnengeloodst.

Andreas Kwanten

recensie#17104.2023