Dossier: Het TheaterFestival 2023 | Etcetera

Dossier: Het TheaterFestival 2023

Nu het theaterseizoen haar einde nadert, kijken we alvast reikhalzend uit naar Het TheaterFestival. Naar goede gewoonte bundelt de juryselectie een greep uit de meest belangwekkende voorstellingen van het afgelopen jaar. Wij doken in ons archief en verzamelden recensies en andere teksten over de makers en stukken die in september opnieuw te zien zijn tijdens Het TheaterFestival.

Deze lijst is niet exhaustief, maar activeert ons archief om context en verdieping te creëren als aanvulling op het live programma.

“Niemand kijkt raar op als een popartiest I love you zingt. In het theater is dat not done.”

Of hij samen een voorstelling wilde maken? Ja, maar nog liever een album. Zo verliep één van de eerste gesprekken tussen theatermaakster Lisa Verbelen (BOG.) en jazzmuzikant Hendrik Lasure (schntzl, Thunderblender, An Pierlé Quartet…). Het resultaat is ‘Two. is a not a solo’, een bijzonder muzikaal-theatraal concert dat je niet alleen live, maar ook op Spotify en zelfs oldskool op cd kan ontdekken. Op vraag van het Fonds Podiumkunsten, dat Lisa Verbelen de voorbije jaren ondersteunde via het Fast Forward-ontwikkelingsprogramma, ging Charlotte De Somviele met de makers en dramaturge Roos Euwe in gesprek over het verschil tussen muziektheater en concertperformance, schrijven als een taoist en het genie van Kanye West.

Charlotte De Somviele

interview#17104.2023

The NarcoSexuals – Dries Verhoeven

Opzwepende eenzaamheid

Kijken en bekeken worden, dat zijn de basisingrediënten van ‘The NarcoSexuals’ van de Nederlandse kunstenaar Dries Verhoeven. Op een industrieterrein in Anderlecht staat een kijkdoos, de habitat van homoseksuele mannen die aan chemseks doen – seks onder invloed van (hard) drugs. Die beschrijving is echter veel te provocerend – een reductie voor de fijngevoeligheid waarmee Verhoeven verlangen en eenzaamheid met elkaar verweeft tot een beklijvend kunstwerk.

Simon Baetens

recensie#17104.2023

Mimi’s Shebeen – Alesandra Seutin / Vocab Dance & KVS

Een verleidelijke draai om de oren

In Mimi’s Shebeen, het clandestiene café van de Zuid-Afrikaanse zangeres Miriam Makeba, vieren activisten leven en dood. Alesandra Seutins hybride danstheater bijt, verleidt en sust, en dat steeds opnieuw.

Daphne de Roo

recensie#17103.2023

What Remains – Ultima Vez/Zoë Demoustier

Wat voorbij is, komt niet terug

Onder de vleugels van Ultima Vez verbeeldt de jonge choreografe Zoë Demoestier in haar nieuwste voorstelling de confrontatie met het aftakelende geheugen in haar naaste omgeving. Samen met drie generaties dansers bouwt ze wat overblijft van afbrokkelende herinneringen weer hoopvol op. Daarvoor beklimmen vijf kinderen, twee (jong)volwassenen en drie oude(re) spelers het podium. Als een bewegend familieportret geeft ‘What Remains’ (8+) kleur aan de loop van het leven.

Liesbeth De Clercq

recensie#17003.2023

EXIT – Circumstances / Piet Van Dycke

Een pulserende bewegingspoëtica

Met ‘EXIT’ maakt Piet Van Dycke samen met acrobaten William Blenkin, Luuk Brantjes, Christopher Mc Auley en Samuel Rhyner een woordeloze circusvoorstelling waarin de symbiose tussen dans en acrobatie centraal staan. Aanwezigheid en afwezigheid, ingang en uitgang, laag en hoog, voor en achter, boven en onder zijn de kernfactoren die de vier mannelijke acrobatische performers wegwijs bieden doorheen de kunstig ineen gestoken scenografie. Van Dycke slaagt erin te entertainen, zonder zich te verliezen in louter visueel en acrobatisch spektakel.

Samuel Pennynck

recensie#17002.2023

Vake Poes; of hoe God verdween – Lisaboa Houbrechts

God is a DJ

Na een onstuimig en opmerkelijk parcours te hebben afgelegd, van het spelen van voorstellingen in haar woonkamer naar de schouwburg, lijkt Lisaboa Houbrechts voor het eerst wat tot rust te komen. In Vake Poes; of hoe Goed verdween gaat ze op zoek naar de grenzen van he goddelijke. Hoe verbeeld je generationeel trauma? Met de muziek van Bach, natuurlijk.

Klaas Tindemans

recensie#17002.2023

Analoog – Louis Janssens & Willem de Wolf / DE HOE

Een lichtvoetige dans doorheen twee parallelle levens

Een simpel danspasje, een meanderende soundscape, twee mannen die over elkaars leven vertellen. Analoog van Louis Janssens en Willem de Wolf gebruikt maar weinig middelen en lijkt in zijn premisse bijna te simpel: twee mensen die verschillen in leeftijd zien hun evenbeeld in elkaar. Toch lukt het Analoog om de toeschouwer mee te nemen in een dialoog van herinneringen door middel van een paar simpele stilistische keuzes. Janssens en de Wolf brengen een intiem, persoonlijk moment zonder dat het ooit te zwaar wordt.

Noah Lena Vercauteren

recensie#16910.2022

Een leuk avondje uit – hetpaleis, Theater Artemis & Het Zuidelijk Toneel / Jetse Batelaan

Marge wordt centrum, achterkant wordt voorkant

Het valt te betwijfelen of Jetse Batelaan Wat als? kent. Toch zou zowat elke voorstelling van de Nederlandse regisseur kunnen doorgaan voor een uitgesponnen aflevering van de gelauwerde Vlaamse sketch-reeks. Bij Het eind van het begin van het einde (2021) zou de vraag dan luiden: ‘Wat als… de verbeelding ten onder ging?’ – met een hilarische, pikzwarte voorstelling als antwoord. De vraag waarop de nieuwe grotezaalvoorstelling Een leuk avondje uit boogt is deze: ‘Wat als… de musical geïnfiltreerd raakte door échte emoties?’ Die vraag kan cynisch klinken, maar Batelaans voorstelling is dat niet. Zoals steeds ontluistert hij zijn medium, stript het van zijn schone schijn, om het vervolgens liefdevol te koesteren in zijn pure kracht.

Evelyne Coussens

recensie#16910.2022

TWO. is not a solo – Lisa Verbelen & Hendrik Lasure / BOG

Een vreemde maar zeer aantrekkelijke ruimte

TWO. is not a solo van Lisa Verbelen en Hendrik Lasure begint met een stilte die verbroken wordt door de zachte ruis van een rookmachine. Alsof relativering de sleutel is in dit stampende concert met intieme songs over de sores van het verlangen naar een ander.

Fransien van der Putt

recensie#16910.2022

Wolf Wolf – Voorjaarsontwaken

Wolf Wolf zette de tanden in de eind 19e-eeuwse klassieker Voorjaarsontwaken van Frank Wedekind. Het jonge theatercollectief maakt er een schooltoneeltje van – als een slimme metatheatrale ingreep. Anders dan de meeste interpretaties van het repertoirestuk staat in deze versie het generatieconflict niet centraal, aldus Klaas Tindemans.

Klaas Tindemans

recensie#16806.2022

The making of Berlin – BERLIN

Een waarachtig verhaal

In het sluitstuk van de Holoceen-reeks over intrigerende steden drijft BERLIN zijn kenmerkende stijl op de spits in een overrompelend spel met genre, en toont het zich opnieuw een meester in storytelling.

Natalie Gielen

recensie#16705.2022

DARKMATTER – Cherish Menzo

Duet tussen teer en teder

Enkele uren voor DARKMATTER in première gaat, wordt het eerste beeldmateriaal van een nieuw zwart gat vrijgegeven. Italiaanse astronomen betwijfelden na de ontdekking van Sagittarius A* of het weldegelijk om een zwart gat ging: volgens hen was het misschien toch eerder een grote klomp donkere materie. Het duurde dan ook vijf jaar alvorens radiogolven een beeld van het centrum van ons sterrenstelsel konden genereren. Zo’n vertraagde perceptie laat natuurlijk een bepaalde ruimte voor verschillende verbeeldingen van het onvatbare. Voor de opvolger van haar geprezen solo Jezebel (2019) – waarin ze aan de hand van de wulpse video vixen figuur het zwarte lichaam centraal stelde – ging choreograaf en danser Cherish Menzo precies met een verknoping van die elementen aan de slag: het speculatieve potentieel van dark matter binnen het afrofuturisme, en de uitgerekte tijdservaring van de Chopped & Screwed hiphop-remixtechniek.

Tessa Vannieuwenhuyze

recensie#16705.2022

Artiesteningang: Alexander Vantournhout

Alexander Vantournhout is choreograaf en circograaf van de compagnie not standing. Hij studeerde hedendaagse dans aan P.A.R.T.S. en enkel rad, jongleren en dansacrobatiek aan ESAC (Ecole Supérieure des Arts du Cirque in Brussel). Twee constanten in zijn artistieke werk zijn de zoektocht naar het creatief en kinetisch potentieel van het lichaam en een onderzoek naar de relatie tussen performer en object.

interview#16006.2020

‘Vernieuwing is eigenlijk niet zo interessant.’

Nieuwtje: er zijn in Nederland ook nog onafhankelijke theatermakers die wél subsidie krijgen. Wat heeft Laura van Dolron daarvoor moeten doen? Simpel: slim en direct theater maken, waarmee ze zowel het Haagse publiek charmeert als de Vlaamse kunstencentra infiltreert. Voor dat brede bereik heeft Van Dolron geen vast recept, maar wel terugkerende ingrediënten, waaronder boeddhisme, stand-up en voortdurende zelfkritiek. ‘Ik kan pas iets nieuws maken als ik mijn vorige stuk stom ben gaan vinden.’

Wouter Hillaert

interview#13112.2012