Margot De Grave Loyson | Etcetera

Margot De Grave Loyson

Margot De Grave Loyson heeft een achtergrond in de beeldende kunsten (KASK, Gent), culturele studies (KU Leuven) en gender studies (Universiteit Utrecht). Via taal en beeld onderzoekt ze het potentieel van (feministische) artistieke praktijken en alternatieve vormen van kennisproductie in het verbeelden van verdrukte verhalen en het uitdagen van een dominant cultureel geheugen.

Costa Kritiek

Aflevering 4: Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera’s Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. In haar tweede brief, waarmee we onze reeks afsluiten, gaat Margot in op de tendens van veel critici om zich achter theorie te verschuilen en de moeilijke verhouding tussen klasse en kritiek. Hoe experimenteer je wanneer je na je 9-tot-5 nog aan een recensie moet beginnen schrijven?

Costa Kritiek

Aflevering 2: Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera’s Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. Welke positie heeft het ‘ik’ in hun schrijven? Is oordelende kritiek iets van de oude stempel? Kan zelfreflexief schrijven ook blinde vlekken hebben? In haar antwoord op Rudi Laermans’ eerste brief vertelt De Grave Loyson hoe kunstkritiek voor haar in essentie altijd relationeel is, hoe solitair het schrijven soms ook voelt.

The Ethereal Paradox – fABULEUS en Zoë Chungong

Slechts een stoffige spiegel

In The Ethereal Paradox onderzoekt Zoë Chungong (de implicaties van) de mannelijke blik en de verbeelding van het vrouwelijk lichaam. Aan de hand van verschillende dansstijlen verdiept ze zich in de paradoxale spanning tussen de hypervisibiliteit van een geobjectiveerd lichaam en de gelijktijdige negatie van de persoon zelf. In haar voorspelbare vorm en gebrek aan eigenheid valt de voorstelling echter zo goed als volledig samen met de clichés die het wil bevragen.

Damesclub – Maja Westerveld / Abattoir Fermé

Een overkokend oersoepje

Met Damesclub presenteren Maja Westerveld en Abattoir Fermé een metafysische achtbaan die onbeteugeld de rommelige hoeken van de wetenschap zoals we die kennen ondersteboven keert. Op scène trachten drie dames (Kirsten Pieters, Tine Van den Wyngaert en Westerveld zelf, die de eerste voorstellingen inspringt voor Hanne Timmermans) de grenzen van het weten te ontrafelen. Uiteindelijk verdwaalt Damesclub echter zelf in haar onbegrensde veelheid en laat het ons achter met niets dan nieuwe vraagtekens, zonder formule om deze te ontcijferen.

ERGENS – Schippers&VanGucht

Virtueel vrijblijvend

Op Theaterfestival Boulevard presenteren Schippers&VanGucht de VR-installatie ERGENS, een virtuele voorstelling die de grenzen tussen aan- en afwezigheid, nabijheid en afstand tracht te onderzoeken. Het werk ontvouwt zich in de (tussen)ruimte van de VR-bril, waarin werelden, bevolkt door een stoet bonte figuren, krimpen en zwellen. In haar vrijblijvende inhoud lijkt het stuk echter voornamelijk te reflecteren op het medium VR zelf, eerder dan de figuren of werelden daarbinnen: hoewel ERGENS de kijker midden in het gebeuren plaatst, blijft de inhoud inwisselbaar en slaagt het werk er ondanks haar immersieve aard nooit in werkelijk dichterbij te komen.

Verkrachtingscultuur kent geen catharsis

Dissectie van een Mannelijke kunstkritiek op Carolina Bianchi’s The Brotherhood

De Gevangenis – Lara Staal/NTGent

Vrijheid in verbeelding

Waar ze eerder een kritisch licht wierp op onderwijs (Dissident, 2021) en jeugdzorg (SERDI, 2023), ontleedt Lara Staal in De Gevangenis het falend gevangeniswezen samen met vier ex-gedetineerden. Bahadir Kanmaz, Freddie Konings, Adam Rambouk en Kevin Laforce (belichaamd door Laurens Aneca) leggen aan de hand van hun ervaringen en reflecties de impact van detentie en, bij uitbreiding, het bredere gevangenissysteem bloot, en nodigen ons zo uit om met meer verbeelding te reflecteren op hoe een maatschappij met misdaad en straf kan omgaan.

Yellowcake, Little Boy – Stijn Devillé & Christophe Aussems/Het nieuwstedelijk

Een geschiedenisles die niet buiten de historische lijnen durft kleuren

In Yellowcake, Little Boy duikt Het nieuwstedelijk in de vergeten verbanden tussen de eerste atoombom en de koloniale geschiedenis van België. Over grote afstanden in tijd, plaats en perspectief heen worden verhalen aan elkaar geweven. Maar in de neiging om zoveel mogelijk historische lessen mee te geven, toont de voorstelling vooral hoe, wanneer het over herinneren gaat, de exacte reconstructie de minst getrouwe is.

MadDoG – Lydia McGlinchey

Navigating the hyperreal – but make it sexy

In MadDoG, the Brussels-based Australian performance artist Lydia McGlinchey explores the fragmented realities of the hyperreal. Joined on stage by performers Mate Jonjić and Estefanía Álvarez Ramírez and musician Iris Therasse, McClinchey wades through a muddy march of meanings, mirrors and moulds.

Camping Sunset – The Cruiseable

Work-in-progress: een ode aan het spelplezier

In The Cruiseable gaat theatercollectief Camping Sunset met een nieuwe lichting pas afgestudeerde spelers aan de slag met Arthur Millers toneelstuk The Crucible (1953). Millers herinterpretatie van de heksenprocessen van Salem, als allegorie voor de doorgedreven paranoia van het Mccarthyisme, wordt in een repetitieperiode van slechts twee weken getransformeerd tot een explosieve ode aan het speelplezier.

De kunst van het moederen

Reflectieverslag van ‘How To Be Many Mothers’

Margot De Grave Loyson woonde de festivaldag van How To Be Many Mothers bij in NTGent. Ze reflecteert op de workshops, voorstellingen en gesprekken die er plaatsvonden: over onzichtbaar zorgwerk, het veranderende lichaam en de moeizame combinatie van moeder- en makerschap. Ze blikt ook terug op het panelgesprek dat Etcetera en Rekto:Verso er organiseerden met Clara Spilliaert, Kinga Jaczewska, Dalilla Hermans en Luanda Casella, hieronder ook te beluisteren als podcast.

Colette Goossens, Stan Martens & Laurens Aneca – Under the Influence

Een nauwkeurige autopsie van een alledaags lijden

In Under the Influence gaan theatermakers en geliefden Colette Goossens en Stan Martens samen met regisseur Laurens Aneca aan de slag met John Cassavetes film A Woman Under the Influence (1974). Hun eigenzinnige vertaling naar het podium is een nauwkeurige autopsie van een verkrampt lichaam en een verkrampte relatie, die het alledaagse binnenstebuiten keert.

Back to Back Theatre – MULTIPLE BAD THINGS (Kunstenfestivaldesarts)

Lost in translation: een vertaling zonder verbeelding

In het kader van het Brusselse Kunstenfestivaldesarts strijkt het Australische Back to Back Theatre, dat voor haar baanbrekend werk reeds een Ibsen Award en Gouden Leeuw in ontvangst mocht nemen, neer in de hoofdstad. Het inclusief gezelschap, gevormd door spelers met een (cognitieve) beperking, staat bekend om haar schenenschoppend theater dat de dominante perceptie van normaliteit radicaal uitdaagt. In hun meest recente voorstelling Multiple Bad Things worstelen de spelers van Back to Back met vragen over inclusie en intersectionaliteit, terwijl zij de kijker permanent een spiegel voorhouden. Ondanks de sprookjesachtige setting waarin het spel tot stand komt, lijkt het gezelschap er echter niet in te slagen alternatieve realiteiten tot leven te wekken.

LIMP – Ugo Dehaes/kwaad bloed

Een voorzichtig duet tussen mens en machine

Limp is het derde deel van Ugo Dehaes’ ‘Forced Labor’-cyclus, waarin hij de mogelijkheden en beperkingen van dans(creatie) met robots exploreert. Klassiek balletdanser David Framba, die na een motorongeluk zijn rechter onderbeen verloor, balanceert voorzichtig op de artificiële grenzen tussen mens en machine. Maar net door deze als scheidbare eenheden voor te stellen, lijkt Limp nooit helemaal ‘post-human’ te worden.

Loos – Dimitri Leue

Ontworteld of nooit gekiemd?

Op vraag van muzikant Samuel Vekeman, die zelf werd geadopteerd, onderzoekt Dimitri Leue met Loos de complexe realiteiten van adoptie. De recente stop op interlandelijke adoptie toont een groeiend bewustzijn rond de nood aan meer informatie en genuanceerde verhalen over (transnationale) adoptie. Toch is het net in de poging om die veelheid aan informatie over te brengen dat Loos vormelijk lijkt te verdwalen.

GIJ ZIJT HET — Jozefien Mombaerts & Johan Heldenbergh

Een zoektocht naar verbinding

‘We krijgen veel lessen in autonomie, maar niet in verbinding’, klinkt het in Gij Zijt Het, de recentste theatervoorstelling van Jozefien Mombaerts waarin zij het podium deelt met haar partner Johan Heldenbergh. Zij zijn ondertussen zo’n tien jaar verbonden en doen op het podium een poging om de lessen te delen die zij daaruit trekken door samen de implicaties van een uitspraak als ‘gij zijt het’ te verkennen — en de vragen die daar onvermijdelijk uit voortkomen.

Circumstances – Glorious Bodies

Een evenwichtsoefening tussen spektakel en zorg

‘Voor jou zijn deze mensen oud, maar voor mij zijn ze net jong’, fluistert de man aan mijn rechterzijde me nog toe net voor de zaallichten van de Leuvense stadsschouwburg doven en we beiden ons notitieboekje openslaan. Zo word ik nog even herinnerd aan de opmerkelijke hoofdrollen vanavond: voor Glorious Bodies werkte Circumstances, het circus- en dansgezelschap onder artistieke leiding van Piet Van Dycke, samen met zes acrobaten tussen de 53 en 67, allen met een verleden in het klassieke(re) circus. Van Dycke, die de poreuze grenzen tussen dans en circus opzoekt, graaft met hen naar de geschiedenis van circus, gearchiveerd in het lichaam.