#120
01.02 — 31.03.2010

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

print

Seksstaking

(redactie Etcetera)

Van opera houden

Don Carlos in de Vlaamse Opera

Wat betekent dat: ‘van opera houden’? Het is houden van een kunstvorm die zelden bevredigt, zegt Eric de Kuyper. Hij maakt ons lekker door te vertellen over die keren dat hij wel bevredigd werd. Bij de Don Carlos van Peter Konwitschny, bijvoorbeeld. En passant doet hij uit de doeken waarom u tijdens de pauze bij de Italiaan aan de overkant een pizza moet kunnen nuttigen.

Eric De Kuyper

De arrière-garde in Vlaanderen

Massaspelen: ze waren tijdens het interbellum in Vlaanderen erg populair. Was de organisatie ervan in handen van katholieke hervormers, de regie werd toevertrouwd aan modernistische regisseurs. In onderstaand essay buigt Thomas Crombez zich over het liturgische aspect van deze Vlaams-katholieke spektakels.

Thomas Crombez

Aengespoeld

Receptieve werking

John Zwaenepoel

‘Ik voel me het best in relatieve chaos’

Josse De Pauw (1952-?). Onder die noemer presenteren de KVS, het Théâtre National en de CINEMATEK in januari en februari een heuse ‘Josse-maand’ met theater en muziek, teksten en films. Daarmee keert Josse De Pauw terug naar de plek waar het voor hem allemaal begon: Brussel.

Evelyne Coussens

De dunne spoeling van de Theaterimpulse

Lijdt het Duitse theater aan creatieve bloedarmoede? En heeft dat misschien te maken met een beleid dat alleen inzet op grote huizen en niet op kunstenaars? Pieter T’Jonck houdt de vinger aan de pols van het ‘freie Theater’.

Pieter T’Jonck

Dansen tegen de tijd

Op 26 juli vorig jaar overleed op 90-jarige leeftijd Merce Cunningham. Meer dan vijftig jaar lang stond hij in zijn eentje symbool voor de avant-garde aan de Amerikaanse dans. Bij zijn dood zei Anne Teresa De Keersmaeker: ‘Als een choreograaf sterft, dan draagt dat gebeuren een bepaalde droefenis in zich. Want als het lichaam weg is, dan verdwijnt de dans al te gemakkelijk.’ Aan choreograaf en danshistoricus Alexander Baervoets stelden we de vraag: zal het werk van Cunningham blijven voortbestaan? En hoe?

Alexander Baervoets

‘We hebben de neiging om de geschiedenis van de dans te veel in hokjes te steken’

Boris Charmatz over zijn Cunningham-project

Het begon met een geschenk. De Franse danser en choreograaf Boris Charmatz kreeg met kerst het boek Merce Cunningham: Fifty Years cadeau. Toen hij het doorbladerde, had hij ‘meteen de indruk dat de opeenvolging van de foto’s de choreografie opnieuw tot leven wekte’. Op basis van het boek creëerde Charmatz in de voorbije twee jaar vier verschillende versies. Eén daarvan, Flip Book, is in februari in Brussel te zien. Gilles Amalvi sprak met hem.

Het akoestisch imaginaire

Onze cultuur wordt sterk door het visuele bepaald. In vergelijking met het zien lijkt het horen slechts een ondergeschikte rol te spelen. Niets is minder waar. Ons denken en handelen worden sterk beïnvloed door stemmen en geluiden. Het was vanuit die vaststelling dat het festival Tanz im August (Berlijn) in zijn recentste editie onder de titel ‘Deep Listening’ enkele lezingen organiseerde. Eén van de sprekers was Gerald Siegmund. Hij vertrok voor zijn betoog vanuit Heterotopia, een installatievoorstelling van William Forsythe die vorig jaar op het Kunstenfestival te zien was.

Gerald Siegmund

Lysistrata

Je moet een bijzonder zuur mens zijn om niet te vallen voor de Lysistrata van Tutti Fratelli. Het gezelschap brengt een uiterst eigengereide versie van de beroemde – of beruchte – komedie van Aristofanes. Voor wie het verhaal niet kent, kort samengevat komt het hierop neer: de vrouwen van Athene zijn het beu dat hun mannen altijd maar in oorlogen verwikkeld zijn. En vooral zijn ze het zat dat ze machteloos moeten toezien hoe hun zonen sneuvelen op het slagveld. Ze besluiten het heft in eigen handen te nemen en beramen deze strategie: ze zullen mannen de toegang tot hun bed ontzeggen tot die ophouden met oorlog voeren. En dus nemen ze zich voor om eensgezind ‘af te zien van de lul zijn spul’. De vrouwen hebben er ook genoeg van dat door die eeuwige oorlogen de mannen permanent ver weg aan het strijden zijn, waardoor zij hun nachten in eenzaamheid moeten slijten. Van seks is er hoe dan ook geen sprake, tenzij van de solovariant. ‘Er zijn geen kunstpenissen meer te vinden zodra den oorlog begint’, klinkt het in de versie van Tutti Fratelli.

Kristien Hemmerechts

Ibsen³

Christophe Van Gerrewey

Apenverdriet

Met Altijd Prijs (2008) werd de Gentse theatermaker Arne Sierens geselecteerd voor het Theaterfestival 2008. Dat dit dansante duel/duet voor twee mannen het begin was van een volgende fase in Sierens’ theatertaal, wordt pas duidelijk dankzij de opvolger. Apenverdriet (2009) reveleert immers dat de nadrukkelijke aanwezigheid van dans, de opmerkelijke scenografie en de sobere toon en kleur van Altijd Prijs geen toeval waren. De uitbundige sappigheid van een reeks volkse tranches de vie (Maria Eeuwigdurende Bijstand in 2006, Trouwfeesten en processen in 2007, …) heeft in deze ‘nieuwe Sierens’ plaatsgemaakt voor een sober zwart, wit en rood. Daarmee heeft de oude rot zichzelf nog maar eens heruitgevonden.

Evelyne Coussens

Anatomie. 10 jaar slachten

Boek

Niemand zal ontkennen dat het bijwonen van een theatervoorstelling buitenshuis gebeurt. Het theater, de dans en de performance zijn de laatste artistieke bastions van de werkelijkheid. Elke kunstvorm heeft aan het begin van de eenentwintigste eeuw een perfect surrogaat gevonden – architectuur het beeld, film de dvd, beeldende kunst het boek, muziek de cd – dat ervoor zorgt dat we de woonkamer niet meer moeten verlaten om van kunst te genieten. Alleen theater blijft buiten achter, materieel, driedimensionaal en onreduceerbaar. Of niet? Het boek dat bij uitgeverij Lannoo verscheen naar aanleiding van het tienjarige bestaan van het Mechelse gezelschap Abattoir Fermé laat het alleszins vermoeden.

Christophe Van Gerrewey

Woorden als daden. Rotterdam Vakmanschap/ Skillcity (rvs) 2007-2009

Boek

Erwin Jans

Tragiek. Van Oedipus tot Faust

In 2001 verscheen het werk Tragik. Von Oedipus bis Faust van de Gentse emeritus professor Rudolf Boehm. Recent is daarvan een Nederlandse vertaling verschenen. Het gaat niet om een bundel verzamelde opstellen die voor de gelegenheid geschreven werden. Het boek is het resultaat van het lang gekoesterde plan om de bijdrage van de tragedie aan de filosofische traditie in het daglicht te stellen. Dit project kende een uitvoering die over vele jaren verspreid werd (tussen 1975 en 2000), wat – zoals de auteur zelf aangeeft – het verschil in stijl en toon van de opstellen verklaart.

Ivo Kuyl

Les Barons

film

Rond 25 december liet het filmproductiehuis Entre Chien et Loup weten dat de Belgische Franstalige film Les Barons sinds zijn release in november meer dan 100.000 toeschouwers in de bioscoopzalen heeft gekregen. Niet weinig voor het langspeelfilmdebuut van de Brusselse regisseur Nabil Ben Yadir. En daar zal de januari-release in Frankrijk nog ettelijke duizenden aan toevoegen.

Dirk Verstockt

My Queen Karo

Film

My Queen Karo is de tweede langspeelfilm van Dorothée van den Berghe, die eerder Meisje draaide. Ook in haar nieuwe film kruipt ze in de huid van een jong meisje, de tienjarige Karo. Die wordt verbluffend vertolkt door Anna Franziska Jäger, de dochter van Anne Teresa De Keersmaeker.

Marc Holthof

Correctie