recensies | Etcetera

The Ethereal Paradox – fABULEUS en Zoë Chungong

Slechts een stoffige spiegel

In The Ethereal Paradox onderzoekt Zoë Chungong (de implicaties van) de mannelijke blik en de verbeelding van het vrouwelijk lichaam. Aan de hand van verschillende dansstijlen verdiept ze zich in de paradoxale spanning tussen de hypervisibiliteit van een geobjectiveerd lichaam en de gelijktijdige negatie van de persoon zelf. In haar voorspelbare vorm en gebrek aan eigenheid valt de voorstelling echter zo goed als volledig samen met de clichés die het wil bevragen.

Margot De Grave Loyson

recensie 05.02.2026

MULTICAST Rosas danst Rosas: Five generations of Rosas – Rosas

Dansen tegen de keer

Rosas danst Rosas wordt al meer dan veertig jaar hernomen, en socioloog en danskenner Rudi Laermans was er telkens bij, van de allereerste voorstelling in 1983 tot elke nieuwe cast die volgde. De choreografie staat in zijn geheugen gegrift. Nu hij de multigenerationele herneming MULTICAST bijwoont, kijkt hij soms dubbel: hij ziet tegelijk de jongere en de oudere versie van een danseres, als in een strange loop waarin heden en verleden elkaar in fracties van seconden kruisen.

Rudi Laermans

recensie 03.02.2026

Mitosis – Brandy Butler

Een LSD-opera-soap

Nu veel mensen LSD en plant teachers herontdekken als spiritueel redmiddel en alternatief voor de klassieke psychofarmaca, vinden tripverhalen ook hun weg naar het podium. Maar hoe puur je theater uit een psychedelische ervaring, die meestal zo overrompelend is dat ze alle woorden en zintuigen doet kortsluiten? In haar ‘LSD opera’ Mitosis toont de Amerikaanse performancekunstenares Brandy Butler alvast hoe het niét moet.

Charlotte De Somviele

recensie 01.02.2026

Nieuwsbrief

Four Seasons Changed – Jolente De Maeyer/ Michiel Vandevelde / BRYGGEN / Max Richter

Een steen verlegd in de rivier van de klassieke traditie

Waarom zitten klassieke muzikanten meestal als ze spelen? In Four Seasons Changed gaat het Brugse strijkorkest Bryggen, samen met choreograaf Michiel Vandevelde, op zoek naar een nieuwe concertervaring op Max Richters bewerking van Vivaldi’s Vier Seizoenen. Eerste violiste Jolente De Maeyer functioneert hierbij als hartslag en danseres Amanda Barrio Charmelo als adem. Je krijgt exact te zien wat het programmaboekje belooft, en toch loont het nog de moeite om te gaan kijken.

Lena Meyskens

recensie 01.02.2026

Armour – Arno Ferrera & Gilles Polet

Liefde doorheen elke vorm van geweld

Armour ligt hoorbaar dicht bij amour. Één lettertje verschil vormt de dramaturgische lijn waarlangs Arno Ferrera en Gilles Polet de fricties onderzoeken die mannelijkheid bijeenhouden. Van meet af aan beweegt Armour zich over een veld van tegenstrijdigheden: bescherming en overgave, kracht en kwetsbaarheid, het pantser van het lichaam en de mogelijkheid van liefde die daaronder schuilgaat.

Bas Blaasse

recensie 28.01.2026

Wavelength – Haider Al Timimi & Lucius Romeo-Fromm/Antigone

Twee slingers op zoek naar resonantie

Het gaat niet bijster goed met de twee mannen in Wavelength. Vrienden Haider Al Timimi en Lucius Romeo-Fromm, een uitgeweken Irakees en Amerikaan, zijn bezorgd om de staat van de wereld en dat zorgt voor onderhuidse spanningen. Maar waarom willen ze met zoveel aandrang een voorstelling maken over Amerika en zijn verregaande impact op de wereld, terwijl ze er eigenlijk een hekel aan hebben?

Elie Agniel

recensie 22.01.2026

INHALE DELIRIUM EXHALE – Miet Warlop & Irene Wool

Een gewelddadige modeshow

Met INHALE DELIRIUM EXHALE vervolgt Miet Warlop haar zoektocht naar de vloeibaarheid van het leven, waarin metamorfose en (dus) verlies centraal staan. Ze kiest dit keer voor een materiaal dat als geen ander dit proces van ontplooiing tastbaar maakt: stof. Maar een zijdezachte voorstelling wordt DELIRIUM niet. Integendeel: het gevecht dat Warlop al haar hele oeuvre voert, wordt in alle hevigheid voortgezet.

Evelyne Coussens

recensie 22.01.2026