IN MEMORIAM
Redactioneel Etcetera 182
Zoë Ghyselinck
40 jaar geleden zag Etcetera, het allereerste Vlaamse tijdschrift voor podiumkunsten, het levenslicht. Tientallen recensenten, essayisten en kunstenaars schreven sinds 1983 in Etcetera met een kritische maar liefdevolle pen over theater, dans en performance. Om dat te vieren en onze eigen geschiedenis kritisch te bevragen, blikken we samen met verschillende generaties van makers en spelers terug. Onze gesprekken hoor je in vier afleveringen, telkens rond een ander thema. Vandaag: diversiteit.
Is er nog sprake van een underground? Waren de jaren 1980 echt zo wit als we denken? Hoe zijn kunst en activisme naar elkaar toe gegroeid en begreep men vroeger iets anders onder politieke kunst? En hoe hebben de collectieven zich heruitgevonden?
Vandaag hebben we het over hoe de invulling van de term ‘diversiteit’ in de afgelopen 40 jaar veranderd is met Willy Thomas, Dahlia Pessemiers-Benamar & Patricia Kargbo.
“Ik herinner me quotes: Dito’Dito heeft de Marokkanen ontdekt. Onversneden racisme.” — Willy Thomas
Willy Thomas
De naam van Willy Thomas zal altijd verbonden blijven met Dito’Dito, het gezelschap dat hij in 1984 oprichtte met Guy Dermul. Samen met een bonte cast van professionele en niet-professionele acteurs keken zij al vroeg over de taalgrens en braken ze de muren van het witte theater af, geïnspireerd door de meertaligheid en multiculturaliteit van Brussel. Na een stop bij KVS zet hij vandaag de artistieke krijtlijnen uit bij Theater Arsenaal in Mechelen.
“Het Big Brother gevoel: nu mogen wij eindelijk eens vanuit onze zetel luisteren naar iemand die vertelt hoe het is om zwart te zijn. Daar krijg ik de kriebels van. Ook al komt het uit liefde.” — Dahlia Pessemiers-Benamar
Dahlia Pessemiers-Benamar
Dahlia Pessemiers-Benamar speelde als actrice mee in tal van theatervoorstellingen en tv-series. Ze was verbonden aan het gezelschap Action Zoo Humain en is ook de bezielster van Silence Radio, een inclusief gezelschap waar dove en horende acteurs samen op het podium staan.
“Ik wil dat mijn achtergrond een deel van mij kan zijn, zonder het er telkens over te moeten hebben.” — Patricia Kargbo
Patricia Kargbo
Sinds haar afstuderen aan het Ritcs in 2020 liet Patricia Kargbo zich al opmerken in voorstellingen van Lazarus, Camping Sunset en Theater Antigone. Daarnaast behoort ze tot de vaste kern van Compagnie Cecilia.
Samen met hen gingen Charlotte De Somviele en Simon Baetens in De Singel in Antwerpen in gesprek over hoe het begrip diversiteit gepercipieerd werd in de jaren 1980 en 1990 versus vandaag. Je vindt de aflevering op je favoriete podcast-platform. Wil je na afloop nog meer weten over de sprekers en de onderwerpen die in het gesprek aan bod komen? We stelden een dossier samen waarin we enkele teksten uit ons archief bundelen die aan bod komen in of meer historische achtergrond geven bij het thema diversiteit.
Een transcriptie van deze aflevering vind je hier.

Dahlia Pessemiers-Benamar, Patricia Kargbo, Willy Thomas, Simon Baetens & Charlotte De Somviele
KRIJG JE GRAAG ONS PAPIEREN MAGAZINE IN JOUW BRIEVENBUS? NEEM DAN EEN ABONNEMENT.
REGELMATIG ONZE NIEUWSTE ARTIKELS IN JOUW INBOX?
SCHRIJF JE IN OP ONZE NIEUWSBRIEF.
JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.
Wat is de toekomst van cultuurspreiding in Vlaanderen? De nieuwe Strategische Visienota Kunsten van minister Caroline Gennez wil expliciet meer inzetten op spreiding in landelijke gebieden en een breed bereik.
Moderator: Ciska Hoet. Panel: onder andere Wouter Hillaert (cultuurjournalist), Rolf Quaghebeur (kabinetsadviseur bij Minister van Cultuur Gennez)? Andere namen worden snel bekendgemaakt.