HOME | Etcetera

DEBAT: Kunst in de greep van uiterst rechts?

agenda

Etcetera x het TheaterFestival

In Hongarije, Italië, Slovakije, Servië, Polen, Oostenrijk en Nederland zijn of waren tot voor kort uiterst rechtse partijen aan de macht. Kunst, cultuur en media zijn vaak de eerste domeinen die ze zich toe-eigenen om hun politieke agenda door te duwen. Vaak begint de dreiging sluipend – via bureaucratische druk, censuur, besparingen, politieke inmenging in programma’s en raden van bestuur – maar de gevolgen zijn groot en moeilijk omkeerbaar. In samenwerking met de Auteurs. Met dank aan KVS en Kaaitheater.

Hardkoor – Naomi Velissariou / Theater Utrecht

Postpartum pain party // galop

In Double Take gaan twee Etcetera-auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Charlotte Van den Broeck en Jana Coorevits, allebei kunstenaar en moeder, voelen gedeelde bevrijding én gedeelde pijn na Hardkoor, een stand-uptragedyconcert waarin theatermaakster Naomi Velissariou zichzelf terugvindt na het de identiteitscrisis van het moederschap, de burn-out en de kooi van het kerngezin.

Jana Coorevits, Charlotte Van den Broeck

double take

Artiesteningang: Misha Demoustier

In Artiesteningang stellen we podiumkunstenaars vragen over hun leven en werk. Vandaag: Misha Demoustier. Misha is autodidact en staat sinds 2009 op de planken, eerst als kind bij kabinet k en fABULEUS. Hij werkte samen met onder meer Voetvolk / Lisbeth Gruwez, Ultima Vez, Arkadi Zaides en zijn zus Zoë Demoustier. Als danser en muzikant is hij verbonden aan laGeste.

Misha Demoustier

interview

Again Forever – Lisa Vereertbrugghen / Campo

Choreografie als antropologie

In pre-Tinder tijden liet de slow je toe om een relatie te starten of publiekelijk te bevestigen: al dansend kon je je gevoelens uitdrukken en de mogelijke gezamenlijkheid van je verlangen verkennen. In Again Forever onderzoekt Lisa Vereertbrugghen dit wegzinkende cultuurgoed met een choreografische en niet-patriarchale blik. Het resultaat is een voorstelling die te veel blijft hangen in de uiterlijkheid van bewegingen van de slow en te weinig de verlangenseconomie verkent waarmee die lange tijd verbonden waren.

Rudi Laermans

recensie

Nieuwsbrief

Testament – Compagnie Cecilia

De morsigheid des levens

Een onbereikbare vader sterft, drie kinderen, allemaal geteisterd door hun eigen demonen, zitten rond zijn bed en hengelen vergeefs naar zijn liefde. Testament verkent thematisch geen nieuwe paden, maar dankzij het scherpe oog van filmregisseur Peter Monsaert en drie klasbakken van acteurs bezweert het stuk je toch van begin tot eind. De morsigheid van het leven, gevat in twee uur aanstekelijk spelplezier.

Pieter Martens

recensie

Łukasz Twarkowski, beeldenstormer van het Poolse theater

Extase in het nu

Deze week is Łukasz Twarkowski te gast in De Singel met Rohtko, een monumentaal spektakel over één van de grootste kunstvervalsingen uit de recente geschiedenis. Maar wie is deze Poolse beeldenstormer die de internationale podia verovert met zijn grootschalige theaterproducties, waarin hij pompende techno, flitsende filmbeelden, digitale technologie en beeldende kunst door elkaar gooit? Waarom is hij zo gefascineerd door kwantumfysica en illegaal raven? Je leest er alles over in deze oeuvretekst, gepubliceerd met de genereuze steun van het Polish Institute Brussels.

Judith Gerstenberg

essay

Harakiri (een politieke en incorrecte voorstelling) – Troubleyn / Jan Fabre

‘De incarnatie van vergane glorie’

Ook al verloor hij enkele jaren geleden zijn subsidies, in zijn huistheater Troubleyn blijft Jan Fabre voorstellingen maken. In Harakiri citeert en samplet hij uit zijn eigen werk, met een voorkeur voor gestileerde seks. Hij wil duidelijk een punt maken na zijn veroordeling in 2022 voor geweld, pesterijen en ongewenst seksueel gedrag op het werk, en aanranding van de eerbaarheid. Na een revue vol giftige grapjes richting de ‘welzijnspolitie’, laat hij een acteur vurig pleiten voor onbegrensde artistieke vrijheid, tegen zogenaamde ‘politieke correctheid’ in. Dit is een nogal pathetische poging tot rechtvaardiging van legitieme artistieke keuzes – die niemand betwist, waarvoor hij ook niet veroordeeld is – die vooral de eigenlijke inzet van het conflict rond Jan Fabre omzeilt, namelijk scheefgegroeide machtsverhoudingen. Die zijn niet weg te lachen met anderhalf uur suggestief toneel.

Klaas Tindemans

recensie

M.O.L. – Sara Oklobdzija / ROBIN / KVS

Spelen op het veld voor het veld / Playing on the Field, for the Field

In Double Take gaan twee Etcetera-auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Alina Savitskaya en Ugnė Noreikė schrijven elkaar na M.O.L. over aardappelen, integratie en de vraag of het cultuurveld bereid is zijn handen vuil te maken. “De patat die ik op het einde vasthield, woog zwaarder dan haar speech.” // In Double Take, two Etcetera authors attend a performance and write each other a letter in its wake. Alina Savitskaya and Ugnė Noreikė write to each other after M.O.L. about potatoes, integration, and whether the cultural sector is willing to get its hands dirty. “The potato I held at the end had more weight than her speech.”

Alina Savitskaya, Ugnė Noreikė

double take

Nieuwsbrief