HOME | Etcetera

Costa Kritiek

Dossier

Rudi Laermans & Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera's Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave-Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. Welke positie heeft het 'ik' in hun schrijven? Is oordelende kritiek iets van de oude stempel? Kan zelfreflexief schrijven ook blinde vlekken hebben?

Magritte – Ika Schwander

Wading in the river

A headless suit, disembodied legs, a floating apple: Ika Schwander brings Magritte’s uncanny imagery to life in this commissioned performance at KMSKA. Wading through his surrealist universe, Schwander stirs the waters of his founding trauma: the drowning of his mother. And in restaging that story, Schwander dismantles the myth of the lone genius: what if Magritte’s art equally belongs to his mother Régina, to his wife, to all of us?

Ugnė Noreikė

review

KAMP – Het Kwartier / Mariën & von Winckelmann en theater arsenaal

Wanneer de camera weigert te liegen

Theater is zelden opwindend én educatief – de pedagogische neiging om een boodschap zo duidelijk mogelijk te communiceren blijkt meestal moeilijk verenigbaar met de prikkelende omwegen die een kunstwerk bewandelt. In KAMP spelen Carl von Winckelmann en Freek Mariën het klaar: een voorstelling voor tieners die scherp in de kuiten bijt én moeiteloos in het portfolio ‘burgerschapseducatie’ past. Dat is, voor alle duidelijkheid, een compliment.

Evelyne Coussens

recensie

Heartbeats – Nastaran Razawi Khorasani / Theater Rotterdam

Een patatje speciaal in het hiernamaals

De waarheid is concreet, maar in het geval van de dood kunnen we daar maar moeilijk mee om. We lopen ervan weg, of zoeken onze heil in mooie filosofieën of sublieme kunst. In gesprek met een ongeneeslijk zieke vrouw toont de Iraans-Nederlandse theatermaakster Nastaran Razawi Khorasani wat er gebeurt als je de dood in al zijn onvolkomen alledaagsheid in de ogen kijkt.

Charlotte De Somviele

recensie

Nieuwsbrief

Beep Street – Jonas Baeke & Jef Hellemans

Onderworpen aan de technologie

Beep Street is eenvoudig in zijn opzet: vier acteurs mimeren herkenbare typetjes in een reeks fout lopende sketches. De spanning blijft er geen drie kwartier in. Maar wie aandachtig blijft, ontdekt wel een verrassend consequent denken over onze adoratie van de technologie en de kracht van een lichaam op scène.

Elie Agniel

recensie

Like the full moon says – Malpertuis / Bérengère Bodin & Ivan Fatjo

De eeuwige bron van de jeugd

De eeuwige bron van de jeugd? We zijn er wellicht al sinds het ontstaan van de mens naar op zoek, maar misschien ligt de oplossing dichterbij dan we denken. Dat is toch het gevoel waarmee we de zaal verlaten na Like the full moon says: een glimlach om de lippen en nog net geen lichte huppel in onze tred.

Liv Laveyne

recensie

Benvenuto Cellini – de Munt / Thaddeus Strassberger & Alain Altinoglu

This is a (gay) man’s world, but…

Dat Benvenuto Cellini van Hector Berlioz in een regie van Thaddeus Strassberger saai is, kan je in geen geval zeggen. Drie uur lang kijk je je ogen uit en val je van de ene visuele verbazing in de andere. Alleen lijkt het er sterk op dat de extravagante mise en scène op deze manier een aantal clichés probeert te verbergen.

Lena Meyskens

recensie

The Ethereal Paradox – fABULEUS en Zoë Chungong

Slechts een stoffige spiegel

In The Ethereal Paradox onderzoekt Zoë Chungong (de implicaties van) de mannelijke blik en de verbeelding van het vrouwelijk lichaam. Aan de hand van verschillende dansstijlen verdiept ze zich in de paradoxale spanning tussen de hypervisibiliteit van een geobjectiveerd lichaam en de gelijktijdige negatie van de persoon zelf. In haar voorspelbare vorm en gebrek aan eigenheid valt de voorstelling echter zo goed als volledig samen met de clichés die het wil bevragen.

Margot De Grave Loyson

recensie

Nieuwsbrief