Pas op voor het opstapje

Redactioneel Etcetera 175

De hoofdredactie

artikel 14.03.2024

Wat met de witte kaders van de kritiek?

Recensenten helpen mensen om voorstellingen te lezen. Dat geloven ze zelf toch. Alleen worden er tegenwoordig steeds meer vragen gesteld bij hun eigen leesvaardigheid. Zijn ze als witte normbewakers nog wel uitgerust en zelfs gemachtigd om ook steeds meer werk van makers van kleur te duiden? Wouter Hillaert gaat met Bauke Lievens, Evelyne Coussens, Khadija El Kharraz Alami en Sachli Gholamalizad op zoek naar de nuances tussen alle open deuren. ‘Is de conclusie niet dat je niet elk werk op dezelfde manier kunt recenseren?’

Wouter Hillaert

gesprek 14.03.2024

Mama leest ‘Etcetera’

Help, mijn moeder begrijpt mijn teksten niet! En dus herleest Joachim Robbrecht samen met haar een ‘hermetisch’ essay van zijn hand. En passant vraagt hij zich af in hoeverre de eis tot toegankelijkheid zijn werk mag beïnvloeden. Is de vraag ‘wat staat hier eigenlijk’ echt de enige manier om met een tekst in contact te treden, of mag een schriftuur ook schuren?

Joachim Robbrecht

essay 14.03.2024

‘Het elitaire imago van theater is de grootste drempel’

De vakjury van het TheaterFestival krijgt vanaf dit jaar het gezelschap van drie nieuwe WijkJury’s, waarin stadsbewoners zonder theaterachtergrond collectief een voorstelling kiezen voor het festival. Met vier voorstellingen achter de kiezen praten enkelen van hen met Lauren Borremans, coördinator van de Belgische WijkJury’s, over hun ervaring als jurylid, de drempels die ze ervaren, en hun visie op theater. ‘Of we iets goed vinden of niet, mag niet de doorslaggevende factor zijn voor onze uiteindelijke selectie.’

Lauren Borremans

gesprek 14.03.2024

Zalen waar je jezelf kunt zijn

Termen als ‘inclusie’, ‘toegankelijkheid’, ‘solidariteit’ en ‘participatie’ figureren al zeker tien jaar in de beleidsplannen van culturele instellingen. En het moet gezegd: er is al heel wat veranderd. Maar niet genoeg. Willen we als theatersector echt radicaal inclusief zijn, dan mogen we niet zelfgenoegzaam achterover leunen. Neurodivers toegankelijkheidswerker Kelsie Acton vertelt hier over haar eigen ervaringen, breekt een lans voor relaxed performance en vraagt — uit de grond van haar theaterhart — meer, oprechtere en blijvende aandacht voor wie anders kijkt, luistert, voelt en ervaart.

Kelsie Acton

essay 14.03.2024

Halls where we can be ourselves

Terms such as ‘inclusion’, ‘accessibility’, ‘solidarity’ and ‘participation’ have figured in the policy plans of cultural institutions for at least a decade. And it must be said: a lot has changed. But not enough. If the theatre sector wants to be truly, radically inclusive, we cannot be complacent. Here, Kelsie Acton talks about her own experiences, makes a case for relaxed performance and asks – from the bottom of her theatre heart – for more, sincere and sustained attention to those who look, listen, feel and experience differently.

Kelsie Acton

essay 14.03.2024

De onverzadigbaren

Gent, dat is de stad van Romain Deconinck, van Arne Sierens en Alain Platel, maar ook de stad waarop Johan Simons verliefd werd en waar Milo Rau kon groeien. Het evenwicht behouden tussen toegankelijke en meer edgy vormen van podiumkunst vormde er altijd al een uitdaging, maar de laatste jaren is de balans echt aan het doorslaan — in het nadeel van het toegankelijke theater. Met als gevolg: een unserved audience waar niemand zich echt raad mee weet. Het klinkt als vloeken in de kerk, maar zou het kunnen lonen als het Gentse theaterveld een beetje meer luisterde naar de noden van zijn publieken? Evelyne Coussens ging op veldonderzoek.

Evelyne Coussens

essay 14.03.2024