#14
15.07 — 14.10.1986

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Beaumol of Barrabas?

Geld, kunst en beleid in Vlaanderen

De in kleine kring reeds lang sluimerende discussie m.b.t. de veranderde (?) of de te veranderen (?) plaats van de kunst (in ons geval: van het theater) in de samenleving, vnl. dan in zijn economische fundering, begint de laatste tijd druppelsgewijs in de openbaarheid door te dringen.

Marianne Van Kerkhoven

Jan Joris Lamers

De afstand van de angst

In januari van dit jaar sprak Jan Joris Lamers (Maatschappij Discordia) op een colloquium in Brussel over Kunst en Beleid (zie Etcetera 13). Over (het recht op) subsidies, de starheid van het theaterbestel, de oprichting van Maatschappij Discordia, de malaise binnen het repertoiretheater in Nederland. Hiernaast kan u de volledige tekst lezen. Wie geeft Lamers wederwoord?

Jan Joris Lamers

Theaterkritiek, de mens achter de machine

Frans Verreyt en André Rutten

Theaterkritiek in Nederland en Vlaanderen, een schreeuw in de woestijn, of een oase? Marianne Van Kerkhoven had gesprekken met twee pioniers: André Rutten (De Tijd, Trouw, Toneel/Teatraal) en Frans Verreyt (De Nieuwe).

Marianne Van Kerkhoven

Theatertijdschriften 1945-1985

THEATER- EN DANSKRITIEK

Professionele theaterkritiek is in Vlaanderen vrijwel onbestaande. Toch wordt er veel over theater geschreven. Leen Thielemans verrichte onderzoek naar de evolutie van de kritiek in theatertijdschriften van 1945 tot 1985.

Leen Thielemans

Taal in beweging, beweging in taal

THEATER- EN DANSKRITIEK

De befaamde danscritica Deborah Jowitt gaf naar aanleiding van Klapstuk 85 een stage over danskritiek. Mark Deputter en Geert Opsomer vroegen naar haar criteria, de verhouding tot danser en publiek, en hoe je schrijft over iets wat essentieel nonverbaal is.

Mark Deputter

Dries Wieme met open vizier

Waar je als individu zelf iets voor voelt, dat telt niet mee

Dries Wieme, verguisd en geëerd, ex-Brialmont, KNS, KVS, NKT, Beurs… Dit seizoen opgemerkt in De moed om te doden (Lars Norén, zie Etcetera 13) en de film Springen. Een gesprek met Marianne Van Kerkhoven en Pol Arias, op de punt van het mes.

Marianne Van Kerkhoven

De RITCS-treurzangen

DOSSIER OPLEIDING

Het Rijksinstituut voor Toneel en Cultuurspreiding bestaat binnenkort 25 jaar. Geen reden tot feesten, want de toneelopleiding op het RITCS evolueerde van kwaad tot erger. Luk Van den Dries veegt de geschiedenis van het RITCS bij mekaar en aanhoorde de treurzangen van Rudi Van Vlaenderen (oud-directeur), Arne Sierens (oud-student) en Charles Janssens (docent).

Luk Van den Dries

La Finta Giardiniera, de repetities

Het aankleden van jonge berkeboompjes

In april leverde de Munt (alweer) een schitterende Mozart-enscenering af: “La Finta Giardiniera”, in een regie van Karl-Ernst en Ursel Herrmann. Dirigent was Sylvain Cambreling. Etcetera bericht in twee artikels: Mark Deputter volgde repetities, Johan Thielemans vatte de voorstelling samen in drie foto’s.

Mark Deputter

Werner Van den Mooter

Geknakt door weinig slaap en boze dromen, geldt des morgens mijn eerste gang de platendraaier. Op het plateau bevindt zich nog de troostrijke plaat van voor het slapengaan. Altijd dezelfde. Begeleid door zacht ruisend klavier glijdt weinige sekonden later een warme alt de kamer in.

Werner Van den Mooter

Staatsprijs voor René Verheezen

De rol vindt haar IK niet meer

De Staatsprijs voor Toneelletterkunde 1985 werd toegekend aan René Verheezen. Etcetera drukt zijn recentste stuk, “Moeder” af, en Geert Opsomer maakt enkele aantekeningen bij Verheezens ontwikkeling als toneelschrijver.

Geert Opsomer

Moeder – René Verheezen

creatie van Moeder een toneelspel in 14 taferelen van René Verheezen door KVS 2 op woensdag 12 februari 1986 in het BKT, Kapellemarkt 8 te Brussel met Gerda Marchand, Chris Lomme, Fried Zuid weg en Alex Cassiers, regie: René Verheezen

René Verheezen

Dansfestival De Beweeging

Geen intrige, hoewel alles voorzien was

De Beweeging, ambitieus of bescheiden? Interessant of mat? Een blijver of onderhevig aan rages? Peter De Jonge zoekt een antwoord.

Peter De Jonge

Gemengde gevoelens – Dario Fo in België

Dario Fo voor het eerst in Brussel. Hoge gage, hoge toegangsprijzen; Marianne Van Kerkhoven plaatst enige vraagtekens bij de huidige optredens van de godfather van het politieke vormingstheater.

Marianne Van Kerkhoven

Jef De Roeck

De moeder had acht kinderen en één taart. Alle acht moesten een stuk krijgen. Niet even groot, natuurlijk, want de oudste, een opgeschoten knaap van 17, kon eten als een beer, en de jongste, een poppetje van 4, lustte geen gebak. Toch kregen ze alle acht hun deel. Toen was de taart op. De moeder had niet méér dan ze had. Meer kon zij niet geven.

Jef De Roeck

Omicron

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

“Omicron”, dat is de doopnaam van het kersvers opgerichte Vlaams Kinder- en Jeugdtheatercentrum. Een zoveelste telg in het al veel te kroostrijke “culturele-VZW-gezin”? De toekomst zal het uitwijzen. In elk geval was en is Omicron een gewenst en een goed gepland kind. Een geboortekaartje met toelichting.

Jo Nachtergaele

Gelezen

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Victor De Ruyterprijs

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Marianne Van Kerkhoven

Theatergeschiedschrijving: oproep

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Onder impuls van het Vlaams Theaterinstituut (in oprichting) werd door de vier Vlaamse universiteiten (U.I.A., V.U.B., R.U.G en K.U.L.) bij het Fonds voor Kollektief Fundamenteel Onderzoek een project ingediend om een aanvang te maken met het schrijven van een uitgebreide geschiedenis van het professionele theater in Vlaanderen.

Etcetera ontving

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Via zijn vierde lustrumboek vertelt het NTG hoe het zichzelf ziet, hoe het wil herkend worden. Van het NTG kan niet gezegd worden dat het daar niet over reflecteert, de overige repertoiretheaters achten het minder nodig er een discours aan te wijden. Hoe afficheert het NTG dan zichzelf?

Geert Opsomer

Arkprijs 1986 – Tone Brulin

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Op woensdag 6 mei werd in Antwerpen de zesendertigste Arkprijs van het Vrije Woord uitgereikt aan Tone Brulin.

Wim De Mont

Schilderen voor het Theater

KRONIEK: HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Ter gelegenheid van de opening van de gloednieuwe Schirn Kunsthalle pakte men in Frankfurt uit met de tentoonstelling Die Maler und das Theater im 20. Jahrhundert. Aan de hand van tekeningen, schilderijen, schetsen, voorontwerpen, maquettes en kostuums tracht deze tentoonstelling een overzicht te geven van de bijdrage van de schilderkunst aan de grote theater(r)evoluties van deze eeuw. Het resultaat is een erg boeiend geheel, met een schat aan materiaal en informatie, maar onvermijdelijk ook een aantal gapende gaten.

Mark Deputter

Zomerfestivals 1986

KRONIEK: HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Wie zich nu haast kan nog net de laatste trein naar het Holland Festival halen (Amsterdam, tot 30 juni). O.a. Maguy Marin, Rosas, Théâtre de la Tempête en Compagnie DCA zijn nog aan de beurt.

Wim De Mont

recensies

La Finta Giardiniera, de voorstelling

Meditatie bij drie foto’s

Johan Thielemans

L’histoire terrible mais inachevée de Norodom Sihanouk

Een prins en twee heren

Van 20 tot 29 juni is de Franse Ariane Mnouchkine op uitnodiging van de Munt te gast in Brussel, in de Hallen van Schaarbeek. Haar gezelschap is ook te gast op het Holland Festival, van 7 tot 15 juni. Naar aanleiding van deze opvoeringen, twee recensies.

Lea Winkeler

Cambodja: Shakespeareaanse clownerie?

Het Théâtre du Soleil, gevestigd in oude fabriekshallen in Vincennes (Parijs), komt met een 8 uur durend stuk over Cambodja naar Brussel (Hallen van Schaarbeek, 20 tot 29 juni).

Leo Geerts

Bartók / Aantekeningen

Schijnbaar moeiteloze elegantie

Na de omstreden vorige voorstelling van Rosas, „”Elena’s Aria” (1984), is er nu „”Bartók / Aantekeningen”, de vijfde choreografie van Anne Teresa De Keersmaeker. Mark Deputter keek, en was verloren.

Mark Deputter

La Vera Storia – Opéra de Paris

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

La Vera Storia, het ware verhaal, dat is de merkwaardige titel die Luciano Berio en Italo Calvino aan hun eerste opera gegeven hebben. Het is een werk dat weigert escapistisch te zijn, maar verwijzen wil naar de ware toedracht.

Johan Thielemans

Alpenrozentango – ARCA

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

“De thematisering van de miniatuurstaat als noodlot is tegelijk ook de thematisering van de burgerlijkheid als noodlot” schreef een Zwitser over de geestestoestand van zijn land.

Klaas Tindemans

Dialogen – Cis Bierinckx

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Enkele dagen voor het Festival De Beweeging stelde Cis Bierinckx Dialogen voor: een mengvorm tussen theater en performance gepresenteerd in drie verschillende ruimtes van het Cultureel Centrum Berchem.

Alex Mallems

Onnozele Kinderen – De Mexicaanse Hond

KRONIEK – HOE DOOD TE GAAN, HOE FLAUW TE VALLEN

Binnen het genre “muziektheater” staat het label Orkater sinds jaren garant voor kwaliteitsprodukties: groepen als het oorspronkelijke Hauser Orkater met Zie de Mannen vallen en latere deelgroepen als De Horde met Wangedachte of De Mexicaanse Hond met Graniet en De Wet van Luisman vestigden die reputatie. Onnozele Kinderen, de jongste produktie van De Mexicaanse Hond, trekt die lijn door.

Alex Mallems