“Tien sekonden genialiteit is genoeg om behoorlijk toneel te maken.”

Sam Bogaerts in interview met Dirk Van den Eede, “Marchanderen met gevoelens”, in Intermediair, 25 april 1986, p. 5.

Uit een interview met Ariane Mnouchkine naar aanleiding van l’Histoire terrible mais inachevée de Norodom Sihanouk Roi du Cambodge:

“Voor mij zijn theater en geschiedenis wezenlijk met elkaar verbonden. Ik kan me geen ‘niet-historische voorstelling’ inbeelden. Maar, als ik werk stel ik geen vragen over de geschiedenis. Momenteel, komen we samen om te eten, lezen we artikels die ons emotioneel voorbereiden en dan repeteren we. Wij leven in het heden. Maar of we nu hedendaags zijn of niet, we stellen ons die vraag niet meer. Toen we aan Shakespeare werkten stelde ik mij werkelijk geen vragen over de geschiedenis. Ik had eerder de indruk te werken aan de overleving van de cultuur, van het begrijpen van het andere, de aanvaarding van de kunst. Dit waren mijn beweegredenen, mijn beschouwingen. Waarom een stuk ensceneren over een levend politiek personage, Norodom Sihanouk? Wanneer het theater niet tracht het terrein van de levende geschiedenis te herinvesteren, en dit overlaat aan de cinema, dan schiet het tekort.”

Gilles Costaz, “La cronique Shakespearienne du Cambodge” in Acteurs, revue du Théâtre, oktober 1985.

“In Göteborg is een opvoering van ‘Wachten op Godot’ niet kunnen doorgaan omdat vier van de vijf akteurs het voorbeeld van Godot navolgden en niet kwamen opdagen. Het stuk zou opgevoerd worden door 5 zwaarbewaakte gevangenen. Enkele uren vóór de voorstelling ontsnapten 4 van de 5 akteurs via een venster van de schouwburg. De aangekondigde opvoering had in Zweden sterk de aandacht getrokken en werd aangemoedigd door de Ierse auteur van ‘Wachten op Godot’ Beckett, die zelfs een deel van z’n honorarium had afgestaan.”

De Morgen, 2 mei 1986

“Freelancers zijn zowat de goedkope arbeidskrachten voor het teater hé, en dat ligt in de eerste plaats aan een systeem dat de eigenlijke waarde van kultuur, w.o. teater, niet onderkent. Teater is een vorm van anarchie, het oproepen van spanningsvelden door tegenstellingen en reakties losmaken, dat is de taak van teater, een funktie die tegenwoordig van bovenaf in een wurggreep wordt gehouden.

Teaters willen blijven voortbestaan, da’s begrijpelijk, en daarvoor steunen ze op de goodwill van medewerkers en akteurs om steeds goedkoper te werken, wat een vicieuse cirkel in het leven roept. Van bovenaf zegt men immers: ‘zie je wel dat het ondanks het verminderen van toelagen ook nog gaat, kom, we besnoeien nog wat’. Zo komt het teater in een slop van kompromissen-sluiten terecht en iedereen loopt mee, want alle teater-mensen willen werken.”

Interview met Katrien Devos in De Morgen, 2 mei 1986.