#125
01.06 — 31.08.2011

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

print

Whiskey en wijn

Johan Reyniers

Bespiegelingen van een Sprinkhaan

Toespraak door Diederik Peeters

Op 4 april werd in De Schelp van het Vlaams Parlement het startschot gegeven voor de hordenloop naarde structurele subsidieperiode 2013-2016. Het Vlaams Theater Instituut (VTi) presenteerde er met De ins & outs van podiumland de resultaten van zijn veldanalyse. (Uit die studie namen de media vooral over dat kunstenaars voor elke euro subsidie bijkomend anderhalve euro eigen extra omzet creëren.) Minister van Cultuur Joke Schauvlieghe kondigde aan dat de projectsubsidies voortaan 10% van het totale budget moeten uitmaken. De steunpunten en belangenbehartigers kwamen met een charter dat een wederzijds engagement en correcte spelregels tussen de sector en het beleid voorstelt. Yves Desmet schreef in De Morgen daags nadien dat de kunstenaars zelf in geen velden of wegen te bekennen waren. Waren er dan helemaal geen kunstenaars? Toch wel, een paar. Eén kreeg zelfs het woord. Op uitnodiging van het VTi sprak de Brusselse theatermaker Diederik Peeters een statement uit namens de soort waartoe hij behoort, namelijk de  ‘post-fordistische, immateriële – cultuurarbeider slash jobhopper’, de hybride kunstenaar van onze tijd.

Diederik Peeters

Waar staat de dans vandaag en waar gaat hij naartoe?

Notities bij Philipp Gehmachers walk + talk in de Kaaistudio’s

Drie jaar geleden bracht Jeroen Peeters in Etcetera 112 (juni 2008) verslag uit van de eerste reeks walk + talk die de Oostenrijkse choreograaf Philipp Gehmacher in het Tanzquartier in Wenen organiseerde. Onlangs was in de Kaaistudio’s in Brussel een tweede reeks te zien. Sommige van de deelnemers van toen – zoals Meg Stuart en Rémy Héritier – tekenden opnieuw present. Er waren ook nieuwkomers, zoals de vanuit Brussel opererende Pieter Ampe en Eleanor Bauer (beiden ex-P.A.R.T.S). Het uitgangspunt was hetzelfde: de dansers en choreografen demonstreerden hun bewegingstaal en ze spraken erover.

Jeroen Peeters

‘Mijn droom is gewoon een dichter te zijn’

Hij had zich makkelijk kunnen settelen in de veilige bloedbanen van het Europese danscircuit, maar blijft kiezen voor Congo als uitvalsbasis. Vanuit Kisangani, waar elk lichaam sporen draagt van oorlog, vertelt het werk van Faustin Linyekula een verhaal van hoop en weerstand, van veerkracht in een omgeving waar alles steeds dreigt plat te vallen. ‘Mijn enige ware land is mijn lichaam’, aldus de Congolese danser-choreograaf.

Wouter Hillaert

Een ketting zo sterk als de zwakste schakel

Romeo Castelluci’s Parsifal in de Munt

Een kronkelende slang: dat is wat er te zien is op de affiche van Parsifal, de eerste operaregie van Romeo Castellucci. Aan ambities geen gebrek. Vooraf zei de Italiaanse theatermaker: “Ik wil dit werk bevrijden van de zelfvoldane stereotypes waarmee het vaak in verband wordt gebracht, en van alle christelijke symbolen die slechts oppervlakkig vormgeven aan de structuur van het libretto.’ Tom Janssens ging kijken en plaatst enkele kanttekeningen.

Tom Janssens

Formuleringen in het onvertrouwde

Anarchiv#3: Songs of Love and War – deufert + plischke, Alain Franco & Marcus Steinweg

Eind maart vierde de Duitse ‘kunstenaarstweeling’ deufert+plischke tien jaar samenwerking met de creatie van Anarchiv#3 Songs of Love and War in Kampnagel (Hamburg). In hun Anarchiv-cycus nodigen deufert+plischke andere kunstenaars uit om met hun archief aan de slag te gaan en in samenwerking met hen aspecten van hun oeuvre te herformuleren. Ditmaal waren musicus Alain Franco en filosoof Marcus Steinweg aan de beurt en was Richard Wagners Ring des Nibelungen de leidraad doorheen het ‘anarchief’.

Jeroen Peeters

Palestinians in Wonderland?

Over de moord op Juliano Mer-Khamis en de hopeloos-hoopvolle tendens naar artistiek geweldloos verzet in de Palestijnse gebieden

‘Kunst als vrije zelfexpressie in een omgeving vol beperkingen. Kunst als geweldloos verzet, niet alleen tegen de Israëlische bezetting, maar ook tegen stereotiepe beelden van het Palestijns-Israëlisch conflict, van het Israëlische en van het Palestijnse volk.’ Dat is wat Jeroen Coppens aantrof toen hij tijdens de jaarwisseling door de Westelijke Jordaanoever trok. Hij ontmoette er o.a. Juliano Mer-Khamis, de leider van The Freedom Theatre die als acteur en filmregisseurook in Europa bekendheid geniet. Of eerder, genoot? Want op 4 april werd Mer-Khamis voor de ingang van zijn theater doodgeschoten.

Jeroen Coppens

Het is de poging die telt

Met Schwalbe heeft Nederland er een theatercollectief bij. Hun twee eerste producties. Spaar zee n Schwalbe speelt op eigen kracht; zijn in juni in het Kaaitheater te zien. Anoek Nuyens werkt op dit moment als dramaturge met deze negenkoppige groep aan een derde voorstelling. In onderstaand stuk neemt zij deze nieuwe generatie theatermakers – waartoe ze ook zelf behoort – onder de loep. Wat betekent het om in een individualistische samenleving als de onze te kiezen voor een collectief? Hoe verhoudt de veelheid aan kennis zich tot de eenvoud waarvoor Schwalbe in zijn werk kiest? En hoe ga je als jonge generatie om met idealen?

Anoek Nuyens

Het verwelken van de romantiek

Gregoria van KVS, Ro Theater en Bart Meuleman

Pas negen jaar na zijn overlijden verscheen van Maurice Gilliams de nooit helemaal voltooide roman Gregoria of een huwelijk op Elseneur. Meer dan veertigjaar lang had de grote Antwerpse schrijver aan dit boek over een ongelukkig huwelijk gewerkt. Bart Meuleman bewerkte het voor een productie van de KVS en het Ro Theater en legde er – zo betoogt Christophe Van Gerrewey – de onderhuidse mechanismen van bloot.

Christophe Van Gerrewey

Bewegend denken

Nomadisch creëren. Zo noemt Nienke Scholts de praktijk van een aantal makers die het onbekende niet opzoeken ‘om verschillen op te heffen, maar om ze uit te lichten en ze voor hun Europese publiek uiteindelijk inzichtelijk te maken’. Als dramaturge bij Dries Verhoeven doet ze verslag van een voorbeeld uit die praktijk: het project Life Streaming, dat via het internet Sri Lanka met Europa verbond. ‘Het nomadische’, zo schrijft zij, ‘lijkt in dit geval dus juist de beweging tussen “daar” en “hier” te beschrijven, het trekken vaneen lijn tussen het onbekende en “thuis”.’

Nienke Scholts

Être-les-uns-avec-les-autres

Het muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding kreeg op 3 mei de Cultuurprijs van de K.U.Leuven uitgereikt. Een prijs die – op het vlak van de podiumkunsten -eerder dramaturge Marianne Van Kerkhoven, choreografe Meg Stuart en auteur en theatermaker Bart Meuleman te beurt viel. Bart Philipsen hield de laudatio.

Bart Philipsen

Een scherp stomper*

‘Niet dat het publiek opeens door zijn positieve, soms zelfs jubelende recensies naar deze avant-gardegroepen overliep, maar er bestaat zoiets als een publiek succes en een kritisch succes en beide zijn van belang.’ Tom Blokdijk blikt terug op de theaterkritiek van de in 2007 overleden Wim Van Gansbeke, waarvan onlangs een uitgebreide selectie in een boek verzameld werd. Wat was hij wel en wat was hij niet? En wat maakte zijn werk zo bijzonder en voorbeeldig?

Tom Blokdijk

Faust I & II

Johan Doesburg/Het Nationale Toneel

Spreken over Faust is spreken in superlatieven. Goethe was maarliefst zestig jaar bezig geweest met zijn versie van het verhaal van de man die zijn ziel aan de duivel verkoopt toen hij luttele maanden voor zijn dood de laatste hand legde aan zijn 12.111 verzen tellende stuk. Daarna werd het manuscript verzegeld. Het eerste deel was bekend. Van het tweede deel waren al fragmenten verschenen. Maar van het geheel van zijn magnum opus wou Goethe de ontvangst niet zelf meemaken. Cadeautje voor de mensheid.

Johan Reyniers

Monolog

Maatschappij Discordia

Esther Severi

Comedy/beatbox

Reggie Watts

Liv Laveyne

Art and Activism in the Age of Globalization

Lieven De Cauter, Ruben De Roo en Karel Vanhaesebrouck (red.)

Erwin Jans

Het Wonderbaarlijke Leven van Claire C.

Sarah Vanhee

‘Het overwegen’ nooit aan gedacht dat in het werkwoord ‘overwegen ’ wegen zit, het afwegen, het opmeten van de binding met de zwaartekracht, zie je lieve Claire, hoe fysiek het denken eigenlijk is, en hoezeer we daaraan voorbij gaan? Het is pas nu, na al diejaren, dat ik er zachtjes achterkom hoe lichamelijk tot in de diepsteporievan onze taal het denken en schrijven is. Uit: HetWonderbaarlijke Leven van Claire C., p. 94

Evelyne Coussens

theatermakers

Ruth Mariën

Black Swan

Darren Arenofsky

Eric De Kuyper

Monster!

Abattoir Fermé, Acht & Potemkino

‘Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt’. Misschien had dat de danteske openingszin moeten wezen van de tele- visiereeks Monster! die Abattoir Fermé en Potemkino eind vorig jaar op de digitale zender Acht loslieten. Het was de aller- eerste eigen productie van deze digitale zender. Tijdens een Monster!-marathon in het Mechelse kc nOna februari dit jaar was de hele reeks van zes afleveringen te bekijken. Ten behoeve van de ‘sukkels’ die géén digitale tv hebben.

Marc Holthof