abonneer

#182

15.04.2026

—

14.09.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Dossier: Podcast 40 jaar Etcetera – Politieke kunst

In dit dossier bundelen we enkele teksten uit ons archief die aan bod komen in of meer achtergrond geven bij de aflevering 4 van onze podcast 40 jaar Etcetera: Politieke kunst.

Transcriptie Podcast 40 jaar Etcetera, aflevering 4

Politieke kunst. Met Julie Cafmeyer, Chokri Ben Chikha & Benjamin Verdonck.

artikel#17609.2024

Artiesteningang: Benjamin Verdonck

Benjamin Verdonck (1972) leeft en werkt in Antwerpen. Hij is theatermaker, beeldend kunstenaar, schrijver en verzamelaar.

Benjamin Verdonck

interview#16408.2021

Een gat prikken in de werkelijkheid

Over frictie en tegenspraak in het werk van Benjamin Verdonck

Benjamin Verdonck gaat op reis en hij neemt mee… en doosje vol mogelijkheden. Verdoncks Wereldtournee in Antwerpen kreeg door de pandemie een andere vorm, maar rampzalig was dat niet: een van de ambities van het project was juist om ruimte te scheppen voor het onverwachte. Met zijn kijkdozen liet Verdonck de voorbije maanden een spoor achter van tijdelijke scheuren in onze werkelijkheidszin.

Evelyne Coussens

essay#16406.2021

Fantoompijnen?

Over politiek en theater

Er waart een spook door de theaterwereld dat, anders dan het communisme in de 19de eeuw, geen manifest behoeft. Daarvoor is het te luidruchtig: het zal worden gehoord en gelijk krijgen. Dat gelijk geldt als een onbetwistbare premisse: theater zal politiek zijn of niet zijn. Maar wat is politiek theater? Op die vraag volgen zodanig uiteenlopende antwoorden dat het onderwerp inderdaad de contouren van een fantoom aanneemt.

Rudi Laermans

essay#16109.2020

Samen in het donker

Over live arts, activisme en artivisme  

Eind mei versoepelde in ons land de lockdown. De Coronacrisis wierp zowel voor de podiumkunsten als voor de meeste vormen van politiek activisme serieuze obstakels op. Sébastien Hendrickx, zelf dramaturg en milieuactivist bij Extinction Rebellion, stelde zich vragen bij de verhouding tussen de twee praktijken.

Sébastien Hendrickx

essay#16109.2020

Someone Else

Sociale sculpturen

Performance en het potentieel van sociaal engagement

Performatik 2017, de recentste editie van de Brusselse biënnale voor performancekunst, bewijst nog maar eens hoeveel verschillende gedaantes het genre aanneemt. Paradoxaal genoeg vormt die veranderlijkheid net de rode draad door alle Performatik-edities en de uitdijende discipline van de performancekunst – van de vele kunstenaars die balanceren op de grens tussen dans, theater en beeldende kunst, tot hun veranderlijke werken en
 de diverse locaties waar ze worden opgevoerd. Wat valt er te vertellen over performance anno 2017?

Elize Mazadiego

essay#14906.2017

Anouk Nuyens

Theater alleen is niet genoeg

“Alleen de complexiteit van de werkelijkheid inzichtelijk maken of tonen is niet genoeg. Ik wil dat er ook iets transformeert in de werkelijkheid. Dat er iets teweeggebracht wordt. Dat er bij wijze van spreken naar aanleiding van de voorstelling Kamervragen worden gesteld.”

Anoek Nuyens

essay#13902.2015

Theater als permanent gesprek

Geert Opsomer

artikel#13912.2014

Het multiculturele theater als ‘zoo humain’?

Een gesprek met Chokri Ben Chikha over zijn doctoraat in de kunsten

Eind vorig jaar ontving theatermaker Chokri Ben Chikha-jarenlang een van de drijvende krachten achter het theatergezelschap Union Suspecte (nu Action Zoo Humain) – de titel van doctor in de kunsten: drama. Erwin Jans sprak met hem.

Erwin Jans

interview#13603.2014

Pragmatiek op de barricaden

Hoe een jonge generatie theatermakers zijn engagement meeneemt in een nieuwe tijd

Jawel, de tijden zijn veranderd. En dus is engagement ook niet wat het vroeger was. Evelyne Coussens gaat na hoe Eric de Vroedt – die eind vorig jaar na tien afleveringen zijn mightysociety afsloot – en De Warme Winkel elk op hun eigen wijze ‘de maatschappij in het vizier hebben’. Op welke manier zijn de erfgenamen van de theatertradities van de vorige generaties en hoe krijgt hun engagement vorm in hun werk?

Evelyne Coussens

essay#13306.2013

De Waarheidscommissie: Expo Zoo Humain

van Chokri & Zouzou Ben Chikha

1913. Malevitsj schildert een zwart vierkant. Nijinsky en Stravinsky verwekken in Parijs schandaal met hun Sacre du Printemps. Het is het jaar voor de oude wereldorde instort. Maar het is ook het jaar van de wereldexpo in Gent, met zijn tentoonstellingen van dorpen met door de Europeanen uit die tijd als exotisch curiosum beschouwde mensen. In het kader van 100 jaar vooruit – ook de opening van die cultuurtempel voor arbeiders viert zijn eeuwfeest – maakten de gebroeders Chokri en Zouzou Ben Chikha naar aanleiding daarvan De Waarheidscommissie: Expo Zoo Humain. Ivo Kuyl levert enkele kanttekeningen.

Ivo Kuyl

essay#13306.2013

Werk / Some Work

Benjamin Verdonck

In de lente van 2006 belde de postbode aan om een ietwat buitenmatige brief te bestellen. Onder het motto ‘I’m an artist now’ bedankte Benjamin Verdonck iedereen die hem gesteund had toen hij nog niet voldoende symbolisch kapitaal had vergaard. ‘This writing is my first work as a recognised autonomous artist / in full residence / it seems pathetic to me / the work I think not the residence / I don’t really know how to deal with the situation yet.’ Hoewel theatermaker en beeldend kunstenaar Verdonck een fervent brievenschrijver is, werden die brieven tot dusver zelden als een integraal deel van zijn oeuvre beschouwd. Zijn die brieven misschien eerder aanlopen tot, bedenkingen bij, reflecties over het werk, dan werken als dusdanig? Precies die vreemde tussenpositie reveleert een centrale spanning in Verdoncks kunstenaarschap, dat geregeld schippert tussen het claimen van de belangeloze artistieke ingreep en een teveel aan politiek bewustzijn. Welke positie neemt de kunstenaar in, van waaruit spreekt hij?

Jeroen Peeters

recensie#11502.2009

Vaders, moeders en zonen in de trilogie van Union Suspecte

‘Wat Frankrijk voor Conscience was, was Blankenberge voor mijn vader. Hij voelde zich zwaar vernederd omdat in die tijd niemand respect toonde voor zijn cultuur,’ zei Chokri ben Chikha indertijd over De Leeuw van Vlaanderen, de eerste voorstelling van wat een trilogie is geworden waarin beurtelings de vaders, de moeders en de zonen aan het woord zijn gekomen. Geert Opsomer blikt terug.

Geert Opsomer

essay#11206.2008

Vlaanderen feest: Union Suspecte met de leeuw van Vlaanderen in het publiekstheater

Het leek wel alsof in het Publiekstheater de glorieuze tijden van heel lang geleden waren teruggekeerd, toen daar onlangs De Leeuw van Vlaanderen speelde. Dag na dag puilde de foyer van Arca uit. Voorstelling na voorstelling werd besloten met een staande ovatie. De stad sprak er over – om het met een middeleeuwse metafoor te zeggen. En het ging nochtans allerminst om een zoveelste viering van ‘de groote Vlaemsche historie’, daar in de schaduw van het Gravensteen.

Wouter Hillaert

recensie#8912.2003

Luisteren naar wie niet wordt gehoord

Deze tekst is de herwerkte versie van een lezing die Marianne Van Kerkhoven gaf in deSingel te Antwerpen op 16 november 1996 als inleiding op de voorstelling Der aufhaltsame Aufstieg des Arturo Ui van Bertolt Brecht door het Berliner Ensemble, de laatste regie van Heiner Müller. Zij staat stil bij het fenomeen politiek theater dat vandaag een comeback beleeft en verbindt het met zijn traditie en voorgeschiedenis.

Marianne Van Kerkhoven

artikel#5812.1996