#133
15.06 — 14.09.2013

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

print

‘Vanavond moogt ge nog eens lachen’: Marc Holthof over Hier is wat ik denk van Wouter Deprez en Spijtig spijtig spijtig van Wim Helsen.

Wouter Deprez en Wim Helsen nemen hun publiek op de korrel

Marc Holthof zag dit voorjaar twee verschillende komieken (Wouter Deprez en Wim Helsen) in twee zeer verschillende voorstellingen (Hier is wat ik denk en Spijtig spijtig spijtig), op twee diverse plekken (Brugge en Merksem). En twee keer de vraag: waar gaat het hier eigenlijk over? Over meer dan u denkt, wanneer u breed lachend de zaal verlaat.

Marc Holthof

Verbeelding in de piste van het circustheater

In de voorbije vijfentwintig jaar heeft het circustheater een enorme ‘boom’ gekend. Het aanbod is sterk gegroeid en er komt veel volk naar kijken. Hoe komt dat, zo vraagt Tuur Devens zich af. ‘Zoeken mensen nieuwe rituelen in circustenten en op pleinen nu de kerken leeglopen? Komt het publiek kijken om geëmotioneerd te worden, om van schoonheid te genieten, om een catharsis te ondergaan? Of komt de massa uit bewondering voor de fysieke prestatie die ze in de piste, op het plein of in de schouwburg voorgeschoteld krijgt?’

Tuur Devens

Na chocolade en bier: dans als exportproduct

De choreografen Etienne Guilloteau en Thomas Hauert trokken naar Canade en maakten er elk een stuk op uitnodiging van het Toronto Dance Theatre. Pieter T’Jonck was erbij. Hij legt uit waarom een invitatie als deze moet worden gezien als een Amerikaanse poging om de kloof met de Europese dans te overbruggen.

Pieter T’Jonck

Please, Continue (Hamlet)

van Roger Bernat & Yan Duyvendak

De anekdote is bekend en over het gebeuren bestaat geen twijfel: in de vijfde scène van het derde bedrijf van Shakespeares Hamlet wordt Polonius gedood door de Deense prins. In Please, Continue (Hamlet) van Roger Bernat & Yan Duyvendak staat de dader daarvoor terecht. Klaas Tindemans woonde het proces bij.

Klaas Tindemans

Behoefte aan geborgenheid

Pina Bausch en het Tanztheater Wuppertal

Op 30 juni is het vier jaar geleden dat Pina Bausch overleed. Naar aanleiding van de recente publicatie van een Sourcebook blikt Eric de Kuyper terug op het oeuvre van één van de markantste choreografes van de twintigste eeuw. Met als uitdaging: het onvatbare proberen te vatten. Wat is de kern van dit werk?

Eric De Kuyper

Er zit waarheid in

Gedachten bij the very faculties of eyes and ears van Maatschappij Discordia

Joris Lamers en Annette Kouwenhoven van Maatschappij Discordia spelen een stuk waarin ze de verhalen en de personages van Shakespeare binnenstebuiten keren. ‘Meer dan dat het bij Discordia over de helden van Shakespeare gaat,’ zo schrijft Esther Severi,’willen de spelers achterhalen hoe en waarom die helden denken wat ze denken.’

Esther Severi

Symbolische scheidslijnen

Met P.A.R.T.S. naar Senegal: een verslag

Wat betekent het als twee dansscholen met volledig verschillende achtergronden een uitwisseling doen? P.A.R.T.S.-student Ben van Buren maakte het mee toen hij met de Brusselse dansschool bij de Ecole des Sables in Senegal was. Hieronder volgt zijn verslag.

Ben Van Buren

Feest!

Aengespoeld & opgeligt

Uw sectorieel lijfblad Etcetera viert dit jaar zijn 75ste verjaardag! Op 15 mei vond op de redactie een kleine huldeviering plaats. Het Vlaams Fonds voor de Letteren verraste in de Heemkundige Kring van Wolvertem (waar de redactielokalen zich bevinden) het voltallige personeel van het blad met een drink en een bezoek van Jan Decleir, tot op heden de meest vermelde acteur in de historiek van het vaktijdschrift.

Youri Dirkx, John Zwaenepoel

50 jaar RITS

Eind 2012 was het vijftig jaar geleden dat in Brussel het Hoger Rijks Instituut voor Toneel en Cultuurspreiding, oftewel het HRITCS werd opgericht. Sinds die tijd zijn er ettelijke generaties studenten voor een opleiding toneel, film, radio en televisie gepas- seerd. Tot de eerste generatie studenten regie behoorde Franz Marijnen, die afstudeerde in 1967. Toen hij enkele jaren geleden laureaat werd van de RITS Alumni Award, hield hij een – totnogtoe ongepubliceerde – toespraak, die we hier afdrukken. Hoe is het de opleiding in de decennia daarna vergaan? Aan enkele oud-studenten en lesgevers stelden we de vraag wat het rits voor hen heeft betekend en betekent. Hoe heeft het hen gevormd en welke invloed heeft het op hun theaterpraktijk? We kozen daarbij voor een focus op het breukmoment in de opleiding van midden jaren negentig. Oud-studenten Bart Van Nuffelen, Johan Petit en Simon Allemeersch, en lesgevers Jos Verbist en Carly Wijs getuigen.

Bart Van Nuffelen, Johan Petit, Simon Allemeersch, Jos Verbist, Carly Wijs

Zeven treinreisnotities uit de onrustzone van de nieuwe dramatiek / De Friedrich Schiller liefhebber

Frank Kroll staat aan het hoofd van de theaterafdeling van de bekende Duitse uitgeverij Suhrkamp. Vanuit die positie krijgt hij niet alleen met de overweldigende aanwezigheid van reeds lang overleden auteurs als Schiller en Brecht te maken; hij wordt er ook met de problematiek van de hedendaagse toneelschrijver geconfronteerd. Biedt het dominante Duitse regietheater wel voldoende kansen aan nieuwe auteurs? Pieter De Buysser schreef er een commentaar bij.

Frank Kroll

Pragmatiek op de barricaden

Hoe een jonge generatie theatermakers zijn engagement meeneemt in een nieuwe tijd

Jawel, de tijden zijn veranderd. En dus is engagement ook niet wat het vroeger was. Evelyne Coussens gaat na hoe Eric de Vroedt – die eind vorig jaar na tien afleveringen zijn mightysociety afsloot – en De Warme Winkel elk op hun eigen wijze ‘de maatschappij in het vizier hebben’. Op welke manier zijn de erfgenamen van de theatertradities van de vorige generaties en hoe krijgt hun engagement vorm in hun werk?

Evelyne Coussens

De Waarheidscommissie: Expo Zoo Humain

van Chokri & Zouzou Ben Chikha

1913. Malevitsj schildert een zwart vierkant. Nijinsky en Stravinsky verwekken in Parijs schandaal met hun Sacre du Printemps. Het is het jaar voor de oude wereldorde instort. Maar het is ook het jaar van de wereldexpo in Gent, met zijn tentoonstellingen van dorpen met door de Europeanen uit die tijd als exotisch curiosum beschouwde mensen. In het kader van 100 jaar vooruit – ook de opening van die cultuurtempel voor arbeiders viert zijn eeuwfeest – maakten de gebroeders Chokri en Zouzou Ben Chikha naar aanleiding daarvan De Waarheidscommissie: Expo Zoo Humain. Ivo Kuyl levert enkele kanttekeningen.

Ivo Kuyl

Twintig jaar tristero

Op 15 juni is in het Kaaitheater van Tristero eenmalig de gelegenheidsvoorstelling The Search Project XL te zien. Daarvoor wordt de oorspronkelijke cast van The Search Project – een voorstelling uit 2010, gebaseerd op zoekertjes van vroeger en vandaag – versterkt met het personeel van het Kaaitheater en met een orkest van de kunstacademie van St-Agatha-Berchem.

Song #2

Abke Haring en Benjamin Verdonck/Toneelhuis

Evelyne Coussens

Eind goed al goed

Tg STAN

Vakantie heeft iets paradoxaals. Op deze paar dagen weegt de druk om kommerloos te zijn. Ze moeten alles zijn wat de overige dagen niet zijn. Geen verplichtingen, geen stress, geen inspanningen. Net als een lichte griep ontslaan ze ons van de noodzaak paraat te staan. Ze stellen ons een haast paradijselijk er-niet-zijn in het vooruitzicht. Hoeveel opluchting spat er niet van een out-of-office-bericht dat begint met: ‘Ik ben er even niet.’

Geert Sels

Chant Eloigné

Claire Croizé

In Chant éloigné treffen we choreografe Claire Croizé in een lang uitgesponnen overgangsritueel. Tot zeven maal toe dragen de vijf danseressen een van hen ceremonieel weg. Het gebeuren heeft iets van een offergang en wordt telkens ingeleid of afgesloten met een reidans die, naarmate de voorstelling vordert, steeds uitbundiger, vrijer en speelser is.

Lieve Dierckx

Woe

Edit Kaldor

Woe, het nieuwe stuk van Edit Kaldor, sluit heel direct aan op de actualiteit. Niet alleen omdat het gaat over kinder- misbruik, maar ook omdat het – op een ogenschijnlijk naïef gegoogelde wijze – veel informatie bij elkaar brengt over de manier waarop kindermishandeling inwerkt op de ontwikkeling, en dan vooral op het brein van kinderen. Je bent wat je brein wil, maar dat brein blijkt geen onbeschreven blad, of een bord dat je zomaar kan afvegen.

Pieter T’Jonck

Schreiben mit Körpern/Throwing the Body into the Fight

Nieuwe boeken over het werk van Raimund Hoghe

Jeroen Peeters

Crimi Clowns: De Movie

Luk Wyns

Het begin van Crimi Clowns: De Movie doet behoorlijk wanordelijk aan. De kijker die niet alle – of zoals in mijn geval: slechts enkele – afleveringen van de gelijknamige tv-reeks heeft gezien, krijgt het niet bepaald makkelijk. Hij moet allereerst vertrouwd raken met de wat eigenaardige manier van vertellen: de film is zogenaamd het eindwerk van Wesley Tersago, een Belgische student aan de filmacademie in Amsterdam, die alles in dagboekvorm filmde met zijn fotocamera. Daarnaast zitten er aan het begin wat te veel randpersonages en -histories uit de tv-serie die geen of nauwelijks een rol spelen in het filmverhaal. Voeg er de hyperactieve, opzettelijk slordige cameravoering en zelfs af en toe bewust onscherpe beelden aan toe, en het is even wennen voor de toeschouwer.

De gebeurtenissen van maart tot mei

Johan Reyniers