abonneer

#182

15.04.2026

—

14.09.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Dossier: Kunstenfestivaldesarts 2024

In dit dossier vind je alle recensies die verschenen over het programma van Kunstenfestivaldesarts 2024.

Ali Asghar Dashti & Nasim Ahmadpour – We Came to Dance (Kunstenfestivaldesarts)

“Can we fundamentally give a dancer an order to stop moving? […] Is dance not defined as the potential movement within the dancer’s stillness?” These questions, read aloud in a calculated calm, resound throughout We Came to Dance.

Eylül Fidan Akıncı

review#17606.2024

Soa Ratsifandrihana – Fampitaha, fampita, fampitàna (Kunstenfestivaldesarts)

Gestript van de westerse overheersing

In Fampitaha, fampita, fampitàna grijpen Soa Ratsifandrihana, Stanley Ollivier, Audrey Mérilus en Joël Rabesolo terug naar hun roots en herappropriëren ze hun culturele identiteit. Dat levert een virtuoze en bruisende, maar ook complexe performance op. De handvatten om die te begrijpen, vind je in de podcast Rouge cratère, het eerste deel van het tweeluik waartoe deze performance behoort.  

Daphne de Roo

recensie#17506.2024

Marlene Monteiro Freitas & Israel Galván – RI TE (Kunstenfestivaldesarts)

Gedanste ambiguïteit, versie slapstick

Marlene Freitas en Israel Galván vertegenwoordigen uiteenlopende artistieke werelden. Zij maakt voorstellingen op het snijpunt van dans en performance, die steevast ook zijn doordrongen van een carnavaleske, aan het groteske grenzende theatraliteit (haar werk heeft iets ‘Ensoriaans’). Hij vernieuwt sinds einde jaren negentig de flamencotraditie door ze te vermengen met daaraan vreemde bewegingen uit sport of populaire cultuur. Samen creëerden ze RI TE in goed vier dagen voor het Festival d’Automne à Paris, dat Freitas in 2022 als centrale gast verwelkomde. De korte creatietijd was mogelijk door hun gemeenschappelijke focus op de kunst van het gebaar.

Rudi Laermans

recensie#17506.2024

Back to Back Theatre – MULTIPLE BAD THINGS (Kunstenfestivaldesarts)

Lost in translation: een vertaling zonder verbeelding

In het kader van het Brusselse Kunstenfestivaldesarts strijkt het Australische Back to Back Theatre, dat voor haar baanbrekend werk reeds een Ibsen Award en Gouden Leeuw in ontvangst mocht nemen, neer in de hoofdstad. Het inclusief gezelschap, gevormd door spelers met een (cognitieve) beperking, staat bekend om haar schenenschoppend theater dat de dominante perceptie van normaliteit radicaal uitdaagt. In hun meest recente voorstelling Multiple Bad Things worstelen de spelers van Back to Back met vragen over inclusie en intersectionaliteit, terwijl zij de kijker permanent een spiegel voorhouden. Ondanks de sprookjesachtige setting waarin het spel tot stand komt, lijkt het gezelschap er echter niet in te slagen alternatieve realiteiten tot leven te wekken.

Margot De Grave Loyson

recensie#17506.2024

Sammy Baloji – Missa Utica (Kunstenfestivaldesarts)

In Missa Utica trakteert Sammy Baloji het publiek op een muzikale tijdreis naar koninkrijk Kongo voor een ontmoeting met een vorst, een vrijheidsstrijder en een geestelijke. Het resultaat is historische fictie in een compact vertelformaat waar verleden en heden niet zo ver uit elkaar liggen, en God onvindbaar blijkt te zijn. 

Hugues Makaba Ntoto

recensie#17506.2024

Begüm Erciyas – Hands Made & Moe Satt – Nothing But Fingers (Kunstenfestivaldesarts)

Handwerk

Van synchrone swipechoreografieën tot vingermaskers in pauwvorm: Kunstenfestivaldesarts presenteert een double bill met performances van Begüm Erciyas en Moe Satt waarbij de hand centraal staat. Welk verhaal vertellen onze handen? 

Natalie Gielen

recensie#17505.2024

Clara Furey – UNARMOURED (Kunstenfestivaldesarts)

Desiring dissolution

Recently, a notable number of artistic productions have centered around the theme of water. Montreal-based choreographer Clara Furey’s Unarmoured, presented at this year’s Kunstenfestivaldesarts, is one of those. The piece sets out to reclaim eroticism by investigating water, and specifically waves. Surprisingly, what is appealing about Furey’s handling of this popular theme is her refreshingly literal approach.

Dagmar Teurelincx

review#17505.2024

Maria Hassabi – On Stage (Kunstenfestivaldesarts)

Een slijpsteen voor je aandacht

Met de typerende extreem trage choreografieën situeert het oeuvre van Maria Hassabi zich op het spectrum tussen beeldhouwkunst en dans. Het wordt zowel getoond in theaterruimtes als in musea en kunstgalerijen verspreid over verschillende continenten. On Stage geeft met de titel alleen al weg in welk soort ruimte het werk dit keer plaatsvindt. De danssolo thematiseert de frontale verhouding tussen publiek en performer, kenmerkend voor het theater of de concertzaal. Dit soort van doorgedreven performatief onderzoek klinkt behoorlijk droog, en ervaringen met eerder werk van Hassabi kunnen dat vooroordeel nog versterken. Toch is On Stage een ronduit indrukwekkende voorstelling.

Sébastien Hendrickx

recensie#17505.2024

Marcus Lindeen & Marianne Ségol – Memory of Mankind (Kunstenfestivaldesarts)

A dialogic theatre from depressed dinosaurs

In a salt mine in the Austrian Alps lies an archive created by ceramist Martin Kunze, called The Memory of Mankind – a back-up of all human knowledge on ceramic plates. What do we want to preserve for the future? And who gets the authority to decide that? In their new performance, Swedish theatre maker Marcus Lindeen and French dramaturge Marianne Ségol ingeniously interweave Kunze’s project with the story of a queer archeologist and a couple that is confronted with amnesia.

Caroline Lee-Jeong

review#17505.2024

Carolina Bianchi & Carolina Mendonça – We do not comfortably contemplate the sexuality of our mothers (Kunstenfestivaldesarts)

I met Hydra in a damp cinema

This performance was commissioned by the Kunstenfestivaldesarts to commemorate legendary Belgian filmmaker Chantal Akerman and her oeuvre. Carolina Bianchi and Carolina Mendonça, both Brazilian, ran into many conundrums when given this task. Talking about the artist through the lens of their art overshadows them, says Bianchi. She explains that by engaging with the artist’s work we mistakenly think that we understand them, that we know how they think. It can happen that the art exhibits apathy to something the artist believes in, like, in Akerman’s case, romantic love.

Ugnė Noreikė

review#17505.2024

Faye Driscoll – Weathering (Kunstenfestivaldesarts)

Samenhandelen als performatief statement

Weathering van de Amerikaanse artieste Faye Driscoll is een uitzonderlijke, beklijvende productie omdat ze op een intelligente manier de ‘wildheid’ van de performancekunst absorbeert.

Rudi Laermans

recensie#17505.2024

Toshiki Okada/chelfitsh – The Window of Spaceship In-Between (Kunstenfestivaldesarts)

Wie is er bang van de anderstalige?

In het ruimteschip In Between reizen vier niet-moedertaalsprekers, een androïde en een buitenaards wezen door het heelal, met één missie: de Japanse taal exporteren naar andere sterrenstelsels. Joachim Robbrecht observeert hoe de nieuwe filosofische parabel van Toshiki Okada niet helemaal landt in Brussel, een stad waarin veeltaligheid met de paplepel wordt meegegeven.

Joachim Robbrecht

recensie#17505.2024