abonneer

#182

15.04.2026

—

14.09.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Dossier: het TheaterFestival 2026

In dit dossier vind je alle recensies en artikels terug over de voorstellingen die werden geselecteerd voor het TheaterFestival 2026.

SANCTA – Florentina Holzinger

Hot for God

Roller-skating nuns, a chain-vaping Jesus rapping Eminem, live piercings and a pregnant cardinal: Florentina Holzinger arrived in Antwerp trailing fainted audience members, an outraged bishop and lots of headlines. Her operatic mass is indeed excessive, chaotic and deliberately shocking. But Holzinger is not out to get you, she wants to take you along. For all its provocation and even if, at times, it feels the pressure to spell everything out, SANCTA is steeped in a surprising tenderness.

Brenda Guesnet

review#18104.2026

Copyriot – KRAPP / KVS

Ghostwriter van je eigen leven

Een tongvormige sofa, een tandkrukje, een neus als koffiemachine: KRAPP creëert een surrealistisch universum voor Gloria, een ghostwriter die zich een bijfiguur voelt in haar eigen leven. Wanneer haar therapeut aanraadt het boek van haar eigen leven te schrijven, verschijnt er plots een dubbelganger: een kopie die beter is dan het origineel. Alles klopt aan deze fijnzinnige voorstelling. Maar kan een voorstelling ook té goed gemaakt zijn?

Kristof van Baarle

recensie#18102.2026

INHALE DELIRIUM EXHALE – Miet Warlop & Irene Wool

Een gewelddadige modeshow

Met INHALE DELIRIUM EXHALE vervolgt Miet Warlop haar zoektocht naar de vloeibaarheid van het leven, waarin metamorfose en (dus) verlies centraal staan. Ze kiest dit keer voor een materiaal dat als geen ander dit proces van ontplooiing tastbaar maakt: stof. Maar een zijdezachte voorstelling wordt DELIRIUM niet. Integendeel: het gevecht dat Warlop al haar hele oeuvre voert, wordt in alle hevigheid voortgezet.

Evelyne Coussens

recensie#18101.2026

Dansen met mijn ex / Bailando con mi ex – Neal Leemput & De Studio

Lief en leed delen, the sequel

Toen Gerson Jimenez Rivas zijn thuisland ontvluchtte en in de armen van Neal Leemput landde, wachtte hem nog de grootste beproeving: asiel aanvragen en in dat proces je liefde bewijzen. In het tegelijk lichte én eerlijke Dansen met mijn ex/Bailando con mi ex blikken de twee terug op dat woelige water en moet er ergens onderweg de vraag beantwoord worden: waar liep het mis tussen ons?

Berten Vanderbruggen

recensie#18112.2025

Shoe/farm – a family business – buren

Een mooie makke Hermès-pony

buren maakte een visueel bekoorlijke voorstelling over lokaal gekweekte seizoensschoenen. shoe/farm – a family business is verleidelijk, maar ook een tikkeltje te oppervlakkig. Het verhaal over een familiebedrijf, dat bij het begin nog een rol lijkt te spelen, verdwijnt gaandeweg op de achtergrond en maakt plaats voor beelden van massaconsumptie die in al hun sexy trendgevoeligheid precies dezelfde adrenaline genereren die ze ter discussie lijken te stellen.

Amber Maes

recensie#18012.2025

ALKIBIADES – Zuidpool

Een waarachtige schaduw

Alkibiades, de mooiste man van het oude Athene, waant zichzelf de laatste hoop van de democratie. De gelijknamige roman van Ilja Leonard Pfeijffer maar ook de theaterbewerking van Zuidpool biedt een treffende analyse van wat er allemaal mis is met die democratie. Geen vrees, verzekert Alkibiades ons, hij zal de democratie zuiveren. 

Simon Vaes

recensie#18010.2025

Frames – Not Standing/Alexander Vantournhout

Body movement in triptych

Choreographer Alexander Vantournhout and his three co-performers (Chia-Hung Chung, Axel Guérin and Emmi Väisänen) invite us once again to see a performance that defies gravity. The troupe, Not Standing, aptly describing their goal in their name, are looking for ways to challenge the limits of the body. This time, they take us outside to find positions that promise tension in the neck, numb legs and an aching back. But the spectacle will make you forget all these pains. Frames presents body movement as a triptych: a skylight, a window and a pillar. Three frames for three planes of existence: heaven, earth and spirit. What can a body struggling for its balance tell us about existence?

Ugnė Noreikė

review#17907.2025

Badke(remix) – laGeste & Stereo48

Het lijf als plaats van verzet

Terwijl wereldwijd Palestijnse stemmen weerklinken in betogingen, op sociale media en in culturele acties, grijpt Badke(remix) terug naar een ander, ouder medium van verzet: het ritme van de voeten. In deze herwerking van Badke (2013) brengen Amir Sabra en Ata Khatab samen met tien dansers de dabke opnieuw tot leven. 

Aïcha Mouhamou

recensie#17906.2025

FRANK – Cherish Menzo

‘The monsters are here to save me’

De voorstelling FRANK van choreograaf Cherish Menzo, in première op het voorbije Kunstenfestivaldesarts, onderzoekt de figuur van het monster. Etcetera-medewerker Natalie Gielen en theatermaker en performer Maliqa Fye schreven elkaar een brief over monsterlijkheid, en zoveel meer.

Natalie Gielen, Maliqa Fye

double take#17906.2025

The Truthful – Lieselot Siddiki/CAMPO

De Amerikaan in onszelf

Met Up Your Ass creëerde theatermaker-speler-vormgever Lieselot Siddiki (samen met Nona Demey Gallagher) een van de meest bejubelde voorstellingen van het vorige theaterseizoen. De mooie, verrassend verstilde opvolger The Truthful keert terug naar dat verdoemde land waar we maar niet van kunnen wegkijken: de Verenigde Staten.

Sébastien Hendrickx

recensie#17905.2025

Magec / the Desert – Radouan Mriziga/A7LA5

Op zoek naar de woestijn

Op het Kunstenfestivaldesarts toonde choreograaf Radouan Mriziga het tweede luik van zijn trilogie rond de Amazigh-cultuur. Magec / the Desert bevat fascinerende beelden, maar slaagt er niet helemaal in om de ziel van de woestijn voelbaar te maken. Lieve Dierckx legt uit waaraan ze bleef haken. 

Lieve Dierckx

recensie#17905.2025

The Brotherhood (Trilogia Cadela Força, deel 2) – Carolina Bianchi

Theater in het vagevuur

Op Kunstenfestivaldesarts keek Kristof van Baarle gefascineerd naar The Brotherhood, het tweede deel uit Carolina Bianchi’s trilogie rond ‘bitch power’. Hij zag een rijke en gelaagde voorstelling, waarin de Braziliaanse theatermaker blijk geeft van een enorm engagement, maar  geen richting lijkt te willen kiezen in de vorm die de vooropgestelde loutering moet aannemen. 

Kristof van Baarle

recensie#17905.2025