abonneer

#183

08.09.2026

—

14.01.2027

Nieuwsbrief

Advertenties

Amber Maes

Amber Maes studeerde Wijsbegeerte en Theater-, Film- en Literatuurwetenschappen. Ze werkt in de literaire sector en geeft les in het middelbaar onderwijs.

Under Your Spell – Audrey Apers

Girls just wanna be fokking ondiep

Met Under Your Spell laat Audrey Apers een vierkoppige, vrouwelijke cast verloren lopen in een woud met een eigen willetje. Met evenveel humor als ernst zet Apers een oprecht en genuanceerd verhaal over vrouwelijkheid neer dat ver weg blijft van gezwollen tear-jerk reflexen.

Chroniques – Gabriela Carrizo / Peeping Tom & KVS

Nickelodeon in de mancave

Peeping Tom wil met Chroniques iets zeggen over onsterfelijkheid, maar verliest zich bij gebrek aan concrete verhalende elementen en focus in een weinig diepgaande opeenvolging van koldereske knokpartijen tussen vijf ongrijpbare figuren.

Eindejaarslijstjes 2025

De must sees van het afgelopen jaar

Naar goede gewoonte vroegen we Etcetera-auteurs en -redacteurs naar de voorstellingen die hen in 2025 zijn bijgebleven. Welke makers en spelers gingen over de tongen? Wie zorgde voor het mooiste lichtontwerp? En hoe blikken we vooruit naar 2026? Je leest het hier.

Feral reverie – Parvin Saljoughi/Kunstenwerkplaats

Betoverde grenswezens

De Iraanse choreograaf en danser Parvin Saljoughi liep in 2021 stage bij Damaged Goods en werkte sindsdien samen met onder meer Cherish Menzo en Claudia Castellucci. Met Feral Reverie, dat ze creëerde als resident bij de Brusselse Beursschouwburg, maakt ze een bijna perfect, ongrijpbaar stuk waarin ze ‘het wilde’ niet alleen thematiseert, maar ook tot leven wekt bij de toeschouwer. De beste voorstelling van 2025, volgens recensent Amber Maes.

Shoe/farm – a family business – buren

Een mooie makke Hermès-pony

buren maakte een visueel bekoorlijke voorstelling over lokaal gekweekte seizoensschoenen. shoe/farm – a family business is verleidelijk, maar ook een tikkeltje te oppervlakkig. Het verhaal over een familiebedrijf, dat bij het begin nog een rol lijkt te spelen, verdwijnt gaandeweg op de achtergrond en maakt plaats voor beelden van massaconsumptie die in al hun sexy trendgevoeligheid precies dezelfde adrenaline genereren die ze ter discussie lijken te stellen.

Ook slakken hebben wel eens haast (6+) – Theater Artemis

Tussen humor en frustratie

In zijn nieuwste voorstelling drijft Jetse Batelaan het geduld van zijn jonge (en oudere) publiek tot het uiterste randje.

A Year Without Summer – Florentina Holzinger

Vrouwenhorror, onsterfelijkheid en extase

In Double take gaan twee Etcetera-auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Amber Maes en Marieke Schraepen schrijven elkaar na A Year Without Summer over vrouwenhorror, onsterfelijkheid en extase. “Er is niets triomfantelijks aan de visceraliteit van een stervend lichaam, er is niets triomfantelijks aan onverdunde doodsangst.”

Don Quixote de la Mancha – Theater FroeFroe

Hoofdstuk 75: waarin Don Quichot de potsierlijke held is

Met Don Quixote De La Mancha benut Theater FroeFroe ten volle de setting van de Antwerpse Blikfabriek voor een visueel bevredigende, maar ongefocuste en weinig eigentijdse theaterbewerking over de ridder die met windmolens streed. Alle vakmanschap ten spijt blijft na deze voorstelling – die zich wel erg trouw baseert op Cervantes’ roman – toch vooral het boek overeind.

A Little Inquest Into What We Are All Doing Here – Josie Dale-Jones

Hoe overleef ik… cancel culture

Met A Little Inquest Into What We Are All Doing Here blikt Josie Dale-Jones terug op haar gecancelde voorstelling The Family Sex Show (2019). Ze verwerkt in deze voorstelling haar ervaringen met de boycot uit conservatief-christelijke hoek en maakt daarmee duidelijk dat ze zich niet van de planken laat pesten. Verrassend genoeg besteedt ze in dat kader relatief weinig aandacht aan theatraliteit.

The Dancing Public & Choreomania – Mette Ingvartsen

Dans als ziekte én remedie

Op Dansand in Oostende waren op twee dagen tijd twee voorstellingen van Mette Ingvartsen te zien: The Dancing Public, een solo die sinds 2021 bijna onafgebroken toert, en Choreomania, een project dat ze in de loop van drie jaar creëerde met veertig bachelorstudenten van P.A.R.T.S. Ingvartsen houdt het betere werk voor de jonge generatie, zo blijkt uit de weging.

Prova Nostra – Maja Westerveld/Stamppot

Move over, patattenpuree

Een stamppot is een gerecht met aardappel en groenten. Het is ook de naam van de kersverse sociaal-artistieke werking van Mechels Kunstencentrum nona. Dus move over, patattenpuree, want vanaf nu verwijst Stamppot in de eerste plaats naar een enthousiast collectief, op poten gezet door Maja Westerveld en bestaande uit een groep spelers met en zonder kwetsbare achtergrond. Hun eerste voorstelling heet Prova Nostra (Italiaans voor ‘onze repetitie’) en gaat zeer toepasselijk over een groep spelers die een voorstelling maakt. 

Défilé PUR – Antigone & ARC

Begeesterende modeshow

ARC, de sociaal-artistieke werking van het Kortrijkse Antigone, verenigt mensen met uiteenlopende achtergronden. Onder begeleiding van Giovani Vanhoenacker en Michaël Vandewalle voeren veertig spelers een diepmenselijke modeshow op. Défilé PUR toont het volledige spectrum van dat wat kledij met een mens doet, en weeft daar maatschappijkritiek én een hoopvol toekomstbeeld doorheen.

OnlyFans for Therapy – Verona Verbakel

Een trauma van tweehonderdduizend euro

Na Het ego, gecreëerd samen met Anemone Valcke, maakt theatermaker Verona Verbakel opnieuw een voorstelling over de gevolgen van grensoverschrijdend gedrag. Met OnlyFans for Therapy verhoudt ze zich op intelligente wijze tot de trend onder online content creators én theatermakers om steeds persoonlijker verhalen te delen met een publiek.

Mantike – Benjamin Abel Meirhaeghe/Toneelhuis

De valkuil van véél

Hoe kunnen we hoop blijven koesteren met zicht op een toekomst die gedoemd lijkt? Dit lijkt het uitgangspunt van Benjamin Abel Meirhaeghes Mantike. Alleen beantwoordt de voorstelling de vraag niet. In een overdadige explosie van tekst zijn er te veel gefragmenteerde antwoorden en onuitgewerkte ideeën. Die leiden af van Meirhaeghes overtuigende beeldtaal, waarin hij af en toe wel aan iets wezenlijks weet te raken.

Care (Past/Present/Future) – Tamayo Okano

Een haastige voorstelling over zorgzaamheid

In een jachtige, moeizaam vertelde voorstelling wil danseres Tamayo Okano het publiek iets zeggen over zorgzaamheid. Care (Past/Present/Future) zegt te gaan over hoe verschillende generaties vrouwen zorg dragen voor anderen en indien mogelijk ook voor zichzelf. Wat we te zien krijgen draait vooral rond een onverteerde moeder-dochterband, waarin wederzijdse vergeving moeilijk blijkt.

Howl Baby Howl – Judith Engelen & Ika Schwander

Moeders die voeden en vernielen

Theatermakers Ika Schwander en Judith Engelen verbinden het verhaal van Romulus en Remus met de ervaringen van KOPP-kinderen (kinderen van ouders met psychische of afhankelijkheidsproblemen). Met beeldende vindingrijkheid maakt de Eigen Kweek-voorstelling Howl Baby Howl een complexe realiteit invoelbaar: hoe zorg je als kind voor je ouders en blijf je hen ook graag zien?