#10
15.04 — 14.07.1985

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Festivalitis

In den beginne was er feest

Theaterfestivals zijn al meer dan 2000 jaar oud. Luk Van den Dries maakt een snelle sprong van de antieken naar het Kaai van vandaag en bespreekt tussendoor Impact Theatre, George Coates en de Grote-Marktanimatie. Alexander Baervoets was wild en een beetje triest over het Kaaise dansaanbod. Peter De Jonge en Pieter T’Jonck recenseren Globes Wolfson en Ave Nue, een creatie van Steve Paxton. Johan Wambacq ten slotte laat in een brief weten geen leuk festivalstuk te kunnen schrijven. Het Kaaitheater 85 geanalyseerd, geportretteerd, becommentarieerd.

Luk Van den Dries

Ongunstig!

Het verdict van de Raad van Advies voor Toneelkunst

Acht gezelschappen werden afgelopen zomer ongunstig beoordeeld door de RAT. Ze kregen nog de kans zich te bewijzen tot 15 januari. De Raad heeft ondertussen opnieuw gedelibereerd. Vier gezelschappen gaan met de hakken over de sloot, twee hangen nog in de mist, één is geschrapt en één maakt zowaar nog promotie. Het theaterbeleid slaat en zalft.  

Redactie Etcetera

MUNTDOSSIER: Gerard Mortier

‘De kunstenaars zijn de enigen die Europa een gezicht gegeven hebben’

Nauwelijks vier jaar geleden werd Gerard Mortier directeur van de Nationale Opera. Het operaklimaat is in die korte tijd bruusk omgeslagen. Een zieltogend medium draait plots op hoogconjunctuur. Een vernieuwd en jong publiek verovert de statige schouwburg. In de labyrintische smalle gangen achter de prachtige zaal meet men met grote maten. De Munt heeft onmiskenbaar internationale allure en is op weg een model voor de opera te worden, vergelijkbaar met het belang van de Schaubühne voor het Europese theater. In het vergaderzaaltje naast het kantoor van directeur Gerard Mortier praten we over het model, het theater, Europa, en meer en verder. Zijn enthousiasme kent geen grenzen.

Pol Arias, Johan Thielemans, Klaas Tindemans, Luk Van den Dries

MUNTDOSSIER: Henri Oechslin

Oechslin, de tovenaar van de Munt

Henri Oechslin realiseert in de Munt oude theaterdromen, zoals een doek van 180 meter lang en 11 meter hoog dat fout- en vrijwel naadloos over de scène schuift. Een gesprek over de technische kanten van de kunst

Pol Arias, Johan Thielemans

Hugo de Greef: de kunst terug in de samenleving plaatsen via sterk engagement

Het Kaaitheater als exponent van het Europese margetheater

Het Kaaitheater beleeft binnenkort zijn vijfde en wellicht ook laatste editie, maar artistiek leider Hugo de Greef broedt alweer op andere plannen. Pol Arias in gesprek met een theaterbezetene.

Pol Arias

Chicago verovert Broadway

Het centrum van het Amerikaanse theaterleven bevindt zich in Chicago. Men vindt er de interessantste groepen, de grote acteurs, de meest belovende regisseurs. Hoog tijd om Chicago naar Europa uit te nodigen, vindt Johan Thielemans.

Johan Thielemans

Joris Diels

in de bedding van de traditie

Joris Diels is een legende. Oudere theaterbezoekers spreken nog enthousiast over zijn werk. Maar Diels is ook een omstreden figuur. Marianne Van Kerkhoven en Alex Mallems hadden een lang gesprek met Diels, in zijn woning in Den Haag.

Marianne Van Kerkhoven

Jef De Roeck

Jef De Roeck

2 x Heiner Müller 1 x Euripides

Heiner Müller zegt over zijn teksten dat ze slechts de top van de ijsberg laten zien (1). Het is aan de theatermakers om die verborgen ijsmassa te tonen. Dit kan op de meest uiteenlopende manieren, er is geen allesverhelderende formule. Het meemaken van een groot aantal opvoeringen van Müllerstukken – en dat is gezien het ruime aanbod op dit moment nauwelijks een probleem – bevestigt deze stelling. Ik pik er twee ensceneringen uit die opvallend tegenover elkaar staan: Controverse met Medea/Materiaal en De Voorziening en Philoktetes.

Alex Mallems

Theater en film

Wie in de afgelopen maanden regelmatig naar de bioscoop is geweest, heeft een paar keer voor een verrassing gestaan. Groten uit de Amerikaanse avant-garde traditie, blijken plots de weg naar de filmstudio gevonden te hebben.

Johan Thielemans

Opera en film

Zestien waren we, of zeventien, toen we. ’s zondags de bus naar Antwerpen namen om daar opera’s van Wagner op ons af te laten komen. Een eredienst van het dweperige soort deed ons zwelgen in Tannhäuser, Götterdämmerung, Meistersinger en Parsifal.

Werner Van den Mooter

Gelezen

Jef De Roeck

Vijf moderne No-spelen

Ballet van de XXste eeuw, Brussel

Béjart heeft zijn vijfentwintigjarige activiteit aan de Muntschouwburg ook kunnen vieren door het opzetten van een toneelstuk. Hij koos als onderwerp vijf moderne No-spelen van Mishima. Deze complexe en tragische Japanse schrijver heeft de oude No-vorm genomen, en geprobeerd om hem aan de hand van nieuwe verhalen in een moderne context te laten functioneren. Hij heeft een interessante vorm ontworpen, waarbij oude elementen uit de Japanse cultuur botsen met hedendaagse gegevens: er zijn appartementen en hospitalen, maar ze worden bevolkt door geesten van overledenen.

Johan Thielemans

Belgische anthologie

In New York verscheen onlangs An Anthology of Contemporary Belgian Plays, uitgegeven en van inleidingen voorzien door David Willinger.

Marianne Van Kerkhoven

Etcetera ontving

(redactie Etcetera)

recensies

MUNTDOSSIER: Lucio Silla

Chéreau sluit Mozart-cyclus

Patrice Chéreau behoort tot de selecte kring van Europese top-regisseurs. In de Munt regisseerde hij Lucio Silla, een jeugdwerk van Mozart. Johan Thielemans zag en herzag de produktie. De eerste keer was hij verbluft, de tweede keer geïrriteerd. Hij legt uit waarom.

Johan Thielemans

Het Park: De Shakespeare-Strauss-Bogaerts-connectie

Roepen om de goden van de lust

Met Het Park heeft Botho Strauss een hedendaags meesterwerk geschreven. Voor de Mannen van den Dam heeft Sam Bogaerts een even meesterlijke regie neergezet. Johan Thielemans slijpt zijn mooiste potlood.

Johan Thielemans

Herman Gilis’ problemen met ‘la séduction chronique’

Door de liefde verrast

Herman Gilis heeft een vermakelijke Marivaux neergezet, maar Klaas Tindemans mist de ’taalstrijd’ van Marivaux’ personages. Een analyse.

Klaas Tindemans

Brialmont speelt Schrebers Moestuin

Op het toneel lopen van oudsher veel gekken rond. Dat is ook het geval in Schrebers Garten van Lucas B. Suter. En wel een heel beroemd specimen dat de aandacht trok van de hele psychiatrische wereld. Een korte inleiding bij de integrale tekst.

Johan Thielemans, Luk Van den Dries

Antigone

KNS, Antwerpen

De Antigone van KNS werd aangekondigd als een bijzonder project waaraan een buitengewone zorg besteed zou worden: regisseur Leo Madder kreeg een extra-repetitietijd; voor de scenische vormgeving werd een beroep gedaan op kunstschilder Ysbrant; de publieksruimte werd op een voor de KNS ongewone wijze omgevormd, enz.

Marianne Van Kerkhoven

Wonderen der mensheid

Akt-Vertikaal, Antwerpen-Gent

Theater Vertikaal is dit seizoen scheep gegaan met Ivo Van Hove en met de winterproduktie Wonderen der Mensheid is daar een verrassend leuke vertoning uit voortgekomen.

Johan Thielemans

Romeo en Julia

Koninklijk Ballet van Vlaanderen, Antwerpen

De Russische muziek uit de Stalintijd heeft alvast een goed, ouderwets ballet opgeleverd: Romeo en Julia van Serge Prokofieff. Het zit vol meeslepende melodieën, heeft een wat verrassende orkestratie en drijft op stuwende ritmes. Het heeft alles om te behagen: grote stukken voor pure virtuositeit, en even belangrijke fragmenten die baden in hevige emoties.

Johan Thielemans

De odyssee van Guy Cassiers

Guy Cassiers is eigenlijk graficus, maar heeft sinds geruime tijd in theater een uitverkoren middel gevonden om wat hij te zeggen heeft mee te delen. Hij was voor het eerst te zien in de AKT-produktie Geruchten (’81) waarin hij de hoofdrol speelde. Vervolgens creëerde hij zelf o.a. Kaspar (’82), Tristan (’83), De Ontmoeting (’83) en De cementen tuin (’84). (Zie ook Etcetera 5, p. 15 e.v.)

Bart Patoor

De papieren tijger

ATZ, Wevelgem

Wevelgem, 29 januari 1985. Theater AtZ, dat zich niet zonder branie als “het nieuwste en enig echt hedendaags Westvlaams professioneel theatergezelschap” heeft aangekondigd, werpt zich met Der Papiertiger van Thomas Brasch tussen de talrijk opgekomen schapen en leeuwen. Sinds coproducent Limelight met zijn receptieve programma het in folklore stikkende Kortrijk ventileert, lijkt de artistiek-intellectuele appetijt aangescherpt. Ook de Kulak ontwaakt na twintig jaar uit haar postnataal slaapje. Deze sfeer van creatieve wisselwerking inspireerde regisseur Philip Vandenberghe en proportioneert de ambitie t.o.v. de leemte op dat vlak in de Westvlaamse regio.

Hedwig Verlinde