abonneer

#181

15.12.2025

—

14.04.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

De sitcomeback – DE HOE

Deurentragedie

De camera’s zijn vertrokken. De gezellige zetel is weg, verruild voor een paar oncomfortabele krukken. Verder is het toneel leeg. De visagist, de studiolampen en de tv-schermen zijn weg. De strakke broeken van de spelers zijn weg en in plaats daarvan dragen ze opvallend wijde pantalons, als om aan te geven: dit is geen herhaling. Dit is de achterkant, het tegendeel. De sfeer is gelaten, bij vlagen vijandig. De ironie en de lach: verruild voor de ernst. Voor stiltes. Voor tobberige groepstherapie. Enkel de rijdende panelen met deuren staan er nog op de scene van DE SITCOMEBACK, als laatste herinnering aan DE HOE’s recente succesvoorstelling DE SITCOM (2025) waarvan DE SITCOMEBACK het vervolg is. Maar de deuren zijn dit keer niet bedoeld voor het slapstickeffect, zoals Willem de Wolf eens boos uitroept: dit is géén deurenkomedie, dit lijkt meer op een “deurentragedie”.

Persis Bekkering

recensie

Nieuwsbrief

Theater in suspense

Aantekeningen over de rol van podiumkunsten in Iran vandaag

Midden februari 2026 in Teheran. Zowat honderd voorstellingen spelen er, van Medea tot Antigone en Drie Zusters. Intussen zijn er duizenden mensen gedood door de regering, is het internet al weken afgesloten, en verzamelen Amerikaanse oorlogsschepen zich in de Perzische Golf. Opnieuw is het Iraanse volk een pion in een meedogenloos machtsspel van machtsbeluste despoten. Geïsoleerd van de wereld vraagt regisseur Nasim Ahmadpour – in fragmenten, omdat niets anders mogelijk is – zich af wat de kunsten te wachten staat waar de Iraniërs zo aan gehecht zijn, en wat die nog betekenen als de straat een dramatischer podium is geworden dan welk theater ook.

Nasim Ahmadpour

column

Theatre in suspension

Notes on the role of the performing arts in Iran today

Mid-February 2026, Tehran. Nearly a hundred productions are playing – from Medea to Antigone and Three Sisters. Meanwhile, thousands have been killed by the government, the internet has been shut down for weeks, and American warships are gathering in the Persian Gulf. Once again, the Iranian people are a pawn in a ruthless power game played by power-hungry despots. Isolated from the world, director Nasim Ahmadpour asks – in fragments, because nothing else is possible – what is to become of the arts many Iranians hold so dear, and what they still mean when the street has become a more dramatic stage than any theatre.

Nasim Ahmadpour

column

Nieuwsbrief