HOME | Etcetera

In opstand durven komen

column

Michael Disanka

Outside eyes: Michael Disanka

Waar vandaag nog theatermaken in Congo? Nu steeds meer culturele privé-initiatieven de deuren sluiten, wordt die vraag steeds moeilijker. Maar voor Michael Disanka is het een daad van verzet om niet te verhuizen naar het buitenland en als Congolese kunstenaar een exportproduct te worden, zo schrijft hij in zijn eerste column. In Mbanza-Ngungu, de stad van zijn kindertijd, richtte hij zijn eigen artistieke broedplaats op, een plek waar hij en zijn collega-kunstenaars ‘nieuwe beelden’ over zichzelf willen ontwikkelen en ‘ons zelfrespect terugwinnen’.

Quelle aurore – Soa Ratsifandrihana & Bonnie Banane

De doomscroll on a roll

In deze gebalde performance, die vorige zomer in première ging op het Festival van Avignon, stappen danseres-choreograaf Soa Ratsifandrihana en zangeres-actrice Bonnie Banane op twee walking pads alsmaar dapperder richting een afgevlakte staat van zijn, gegenereerd door informatie-overload. Met eenvoudige maar snuggere, synchrone bewegingssequenties, grimassige gelaatsuitdrukkingen en een strooivat aan internetdiscours zet het duo een krachtige performance neer, die er baat bij heeft dat ze vooral niet nodeloos lang wordt uitgerokken.

Tessa Vannieuwenhuyze

recensie

Copyriot – KRAPP / KVS

Ghostwriter van je eigen leven

Een tongvormige sofa, een tandkrukje, een neus als koffiemachine: KRAPP creëert een surrealistisch universum voor Gloria, een ghostwriter die zich een bijfiguur voelt in haar eigen leven. Wanneer haar therapeut aanraadt het boek van haar eigen leven te schrijven, verschijnt er plots een dubbelganger: een kopie die beter is dan het origineel. Alles klopt aan deze fijnzinnige voorstelling. Maar kan een voorstelling ook té goed gemaakt zijn?

Kristof van Baarle

recensie

Hear the Silence – Zoë Demoustier & laGeste, Ultima Vez en KVS

Dansen tegen oorlogsgeweld

We zijn goed twintig minuten ver wanneer in Hear the Silence de zeven performers sierlijk draaiend, en met opgericht bovenlichaam, over het podium beginnen te glijden. Ze doen dat in driekwartsmaat, met de ene arm vooruitgestoken en de andere zijwaarts geheven. De danshouding is bekend, alleen gaapt er tussen de twee armen een leegte: de lichamen walsen zonder partner. Het is een doordringend, licht ontregelend tafereel, dat metaforisch maar haarscherp de inzet van deze nieuwe voorstelling van choreografe Zoë Demoustier vat.

Rudi Laermans

recensie

Nieuwsbrief

Kras je rijk – Tutti Fratelli

Een scherm dat het theater opeet

Is Kras je rijk een documentaire, een mockumentary, een benefiet of toch een voorstelling? Tutti Fratelli ensceneert niet alleen expliciet haar financiële noodzaak maar plaatst die ook boven de artistieke noodzaak. Om hun werking verder te kunnen zetten hebben ze dringend één miljoen euro nodig. Hoe ze dat (al dan niet) bij elkaar krijgen, zien we via een groot scherm dat de scene domineert en mijn blik disciplineert. Maar hoeveel ruimte voor theatrale verbeelding laat zo’n scherm nog open?

Catho De Cordt

recensie

Magritte – Ika Schwander

Wading in the river

A headless suit, disembodied legs, a floating apple: Ika Schwander brings Magritte’s uncanny imagery to life in this commissioned performance at KMSKA. Wading through his surrealist universe, Schwander stirs the waters of his founding trauma: the drowning of his mother. And in restaging that story, Schwander dismantles the myth of the lone genius: what if Magritte’s art equally belongs to his mother Régina, to his wife, to all of us?

Ugnė Noreikė

review

KAMP – Het Kwartier / Mariën & von Winckelmann en theater arsenaal

Wanneer de camera weigert te liegen

Theater is zelden opwindend én educatief – de pedagogische neiging om een boodschap zo duidelijk mogelijk te communiceren blijkt meestal moeilijk verenigbaar met de prikkelende omwegen die een kunstwerk bewandelt. In KAMP spelen Carl von Winckelmann en Freek Mariën het klaar: een voorstelling voor tieners die scherp in de kuiten bijt én moeiteloos in het portfolio ‘burgerschapseducatie’ past. Dat is, voor alle duidelijkheid, een compliment.

Evelyne Coussens

recensie

Heartbeats – Nastaran Razawi Khorasani / Theater Rotterdam

Een patatje speciaal in het hiernamaals

De waarheid is concreet, maar in het geval van de dood kunnen we daar maar moeilijk mee om. We lopen ervan weg, of zoeken onze heil in mooie filosofieën of sublieme kunst. In gesprek met een ongeneeslijk zieke vrouw toont de Iraans-Nederlandse theatermaakster Nastaran Razawi Khorasani wat er gebeurt als je de dood in al zijn onvolkomen alledaagsheid in de ogen kijkt.

Charlotte De Somviele

recensie

Nieuwsbrief