HOME | Etcetera

Outside eyes from Iran: Nasim Ahmadpour

column

Nasim Ahmadpour

When power performs absence [EN]

After the ceasefire in April, Nasim Ahmadpour observed a strange phenomenon emerging in the streets of Tehran: state-sponsored carnivals with light shows and scantily dressed women dancing—activities for which, until recently, you would end up in prison. The regime no longer suppresses the language of resistance; it has learned to read that language and appropriate it.

Outside eyes uit Iran: Nasim Ahmadpour

Als macht afwezigheid performt [NL]

Na het staakt-het-vuren in april zag Nasim Ahmadpour een vreemd fenomeen opduiken in de straten van Teheran: staatsgesponsorde carnavals met lichtshows en schaarsgeklede vrouwen die dansten, zaken waarvoor je tot voor kort de gevangenis invloog. Het regime onderdrukt de taal van het verzet niet langer, het heeft geleerd om die taal te lezen en ze zich toe te eigenen.

Nasim Ahmadpour

column

De Staat van de Toneelschrijver

Uitgesproken op uitnodiging en ter gelegenheid van Shakespeare is Dead Leuven, 9 juni 2026

Annet Bremen sprak deze state of the union van de theaterschrijfwereld uit in OPEK Leuven tijdens het festival Shakespeare is dead, het Nederlands-Vlaamse festival dat de hedendaagse toneelschrijfkunst en de auteur in de schijnwerpers zet.

Annet Bremen

special

Tosca – Jordan De Souza & Rafael R. Villalobos/De Munt

Een erotisch afleidingsmanoeuvre of Pasolini als rookgordijn

Rafael R. Villalobos’ regie van Puccini’s Tosca ging reeds tijdens de coronapandemie in 2021 in première voor een beperkt publiek. Deze maand wordt de voorstelling hernomen in De Munt. Hoewel Tosca alle ingrediënten bevat voor een boeiende opera-avond – een goed te volgen verhaallijn over liefde, verraad en machtsmisbruik, voorzien van prachtige muziek die als één grote soundtrack klinkt – bleef Lena Meyskens na afloop onttoverd achter. Deze staging lijkt zichzelf te ondergraven.

Lena Meyskens

recensie

Nieuwsbrief

Artists’ Entrance: Meg Stuart

In Artists’ Entrance, we ask artists about their life and work. Today: Meg Stuart. Meg Stuart is a choreographer, director and dancer. She lives and works in Berlin and Brussels. With her company Damaged Goods, founded in 1994, she created more than thirty productions, including solo’s, duets and choreographies for multiple dancers, videography, location projects and improvisation projects.

Meg Stuart

interview

Mirage – Damien Jalet / Kohei Nawa / Ballet du Grand Théâtre de Genève

Dansen in een nevel van glitter en luchtspiegelingen

Het grote publiek kent Damien Jalet vooral van zijn hippe videoclips voor Madonna en Yung Lean. Vorige weekend was de Brusselse sterchoreograaf nog eens in België met Mirage, een onderzoek naar luchtspiegelingen en optische illusies. Een stroom aan beelden stelt de perceptie van de toeschouwer op de proef en roept een wakende, maar vooral spectaculaire droomtoestand op. Maar veeleer dan het hoge spektakelgehalte intrigeren vooral de abstracte scènes.

Helen D’Haenens

recensie

Babel – Kommil Foo

Melancholie is de beste saus

Binnenkort staan ze veertig jaar op de planken, de broers Raf en Mich Walschaerts van Kommil Foo. Het muzikale cabaretduo plukt de vruchten van hun jarenlange samenwerking én bloedband in de nieuwe zaalshow Babel. Het resultaat is een montage van voorzichtig filosofische en licht absurde anekdotes en levensliedjes met de babylonische spraakverwarring als dunne rode draad. Bij Kommil Foo is Babel geen toren, maar een glooiend heuvellandschap met pieken en dalen.

Tom Permentier

recensie

Een moeder die herboren wordt in de poëzie van haar zoon

Outside Eyes: Michael Disanka

In zijn tweede column blikt theatermaker Michael Disanka terug op zijn voorstelling die vorige maand op het Kunstenfestivaldesarts in première ging, een hommage aan zijn overleden moeder. Daarvoor trok hij langs de ruïnes van de Congolese geschiedenis, bezaaid met vergeten massagraven en genocides. Maar veeleer dan theater dat het geweld van de koloniale overheersing opnieuw ensceneert om het te bekritiseren, gelooft Disanka in poëzie als verzet, met het lichaam als poort naar een andere, heilige wereld. Alleen zo kom je dichter tot de waarheid, niet de historische waarheid, maar die van de eeuwige ziel.

Michael Disanka

column

Nieuwsbrief