abonneer

#181

15.12.2025

—

14.04.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Theater in suspense

column

Nasim Ahmadpour

Aantekeningen over de rol van podiumkunsten in Iran vandaag

Midden februari 2026 in Teheran. Zowat honderd voorstellingen spelen er, van Medea tot Antigone en Drie Zusters. Intussen zijn er duizenden mensen gedood door de regering, is het internet al weken afgesloten, en verzamelen Amerikaanse oorlogsschepen zich in de Perzische Golf. Opnieuw is het Iraanse volk een pion in een meedogenloos machtsspel van machtsbeluste despoten. Geïsoleerd van de wereld vraagt regisseur Nasim Ahmadpour – in fragmenten, omdat niets anders mogelijk is – zich af wat de kunsten te wachten staat waar de Iraniërs zo aan gehecht zijn, en wat die nog betekenen als de straat een dramatischer podium is geworden dan welk theater ook.

A rite of spring – Benjamin Abel Meirhaeghe & Toneelhuis en Opera Ballet Vlaanderen

Vrouwelijkheid in meervoud, kwetsbaarheid als kracht

Zeg A rite of spring of Le sacre du printemps, en meerdere historische bellen gaan luid rinkelen.(1) Er is de gelijknamige muziek van Stravinsky, die samen met Nijinski’s choreografie in 1913 een beruchte Parijse première beleefde en door Theodor W. Adorno werd weggezet als schoolvoorbeeld van muzikale regressie en autoritaire ritmiek. En er zijn de talrijke andere dansante interpretaties van Stravinsky’s partituur, vaak van de hand van gevierde choreografen.(2) Maurice Béjart, Pina Bausch, Paul Taylor, Marie Chouinard, Mats Ek, Martha Graham, Hans Van Maanen, Sasha Waltz, Nora Chipaumire…: de lijst van gerenommeerde dansartiesten die in de voetsporen van Nijinski traden, is indrukwekkend lang. Wie zich, zoals Benjamin Abel Meirhaeghe in zijn nieuwste voorstelling, met de Sacre inlaat, betreedt dus historisch bezet terrein (‘de Sacre’ verwijst zowel naar de muziek van Stravinsky als naar Nijinski’s choreografie). Dat weet de maker zelf ook. De in kleine letters gespelde titel en het beginwoord suggereren het al: a rite of spring nestelt zich bewust in de marges van de Sacre. Meirhaeghe presenteert ‘een sacre’ die neerkomt op een kritische lezing en doorleefde belichaming van de meervoudige inzet van dit iconische werk.

Rudi Laermans

recensie

Nieuwsbrief

Orde van de dag – Het nieuwstedelijk

Een glad walsje zonder stomp in de maag

Opnieuw een voorstelling over het interbellum en de oorlog die erop volgt? Stijn Devillé schrijft en ensceneert al enkele jaren over die uiterst gewelddadige episode in de wereldgeschiedenis. En meestal spelen zijn drama’s zich af in de achterkamers, de coulissen van historische evenementen, niet in de openbaarheid van de officiële geschiedenis. In Orde van de dag bewerkt Devillé de gelijknamige historische roman van Éric Vuillard die de hoofdfiguren uit die woelige periode opnieuw vooral in privé-momenten laat zien. Dit keer staan twee gebeurtenissen centraal: de steun van de industrie aan de machtsgreep van Adolf Hitler, in 1933, en de aanhechting van Oostenrijk bij het Reich, in 1938. De voorstelling schakelt tussen  dialoog en vertelling, en helt (te) vaak over de rand van het schoolse, het belerende. Moet theater meer zijn dan een stichtende geschiedenisles? Of is dat nu net nodig, in donkere tijden?

Klaas Tindemans

recensie

Nieuwsbrief