HOME | Etcetera

Jonge makers, verenig u!

opinie

Noëmi Degrauwe

Waarom er niet te veel podiumkunstenaars afstuderen

Worden er te veel podiumkunstenaars opgeleid? Absoluut niet, vindt theaterdocent Noëmi Degrauwe, we leiden ze alleen verkeerd op. Het romantische ideaal van de autonome, geniale kunstenaar is achterhaald. “Als toneelscholen slim zijn, vormen ze groepen in de plaats van individuele makers of acteurs”. Haar advies aan de nieuwe lichting: verenig u, werk hybride, en neem je tijd.

Blut und Boden op de bühne

Hoe gaan Vlaamse theatermakers in deze tijd om met het fascisme?

Terwijl extreemrechts aan een angstaanjagende opmars bezig is, zet de halve Vlaamse theaterwereld fascisten op het toneel, zo lijkt het wel. Wat er te zien is, loopt uiteen: van onberispelijke nazi’s en franquisten met glimmende laarzen tot apocalyptische clowns of zelfs een rechtse tante die (letterlijk) gehakt maakt van links. Jens Dewulf analyseert de verschillende strategieën, artistieke keuzes en blinde vlekken van al dat Blut und Boden op de vaderlandse bühne.

Jens Dewulf

artikel

Kluchtig fascisme

Hoe kan satire nog reageren op de meedogenloze show van Trump en consorten?

Met de tweede termijn van Donald Trump is het beschaafde theater van de liberale democratie, voor zover dat ooit meer was dan een geruststellende illusie, definitief ingestort. In de plaats daarvan treedt een hedendaagse antipolitiek aan die Georg Döcker een “kluchtig fascisme” noemt — een theatrale politiek die de leegte in het hart van het fascisme viert en die zelfs voor haar diehards in essentie een grap is, gespeend van logica en immuun voor schaamte. Hoe kun je de hedendaagse fascisten nog bekritiseren nu ze de instrumenten van satire hebben gekaapt? Hoe persifleer je een parodie?

Georg Döcker

artikel

Farcical Fascism

How Performance Responds to the Cruel Show of Trump and Co.

With Donald Trump’s second term, the hypocritical theatre of liberal democracy has collapsed at last. In its place arrives a no less theatrical form of politics that Georg Döcker diagnoses as “farcical fascism” – a contemporary anti-politics celebrating the hollowness at the heart of fascism, and turning it into political performance. Having dispensed with the liberal theatre of stitching together appearance, truth and lie, Trump, Netanyahu and co. promote a cruel spectacle of total violence while appropriating the tools of satire to immunise themselves against ridicule and critique. In the face of this shift in the relation between theatricality and power, how can performance still act as a subversive and resistant force?

Georg Döcker

essay

Nieuwsbrief

Voor censuur komt homologatie

Hoe de taal van Silicon Valley onze artistieke praktijk is binnengeslopen

Het historische fascisme in Italië was niet uniek in wat het beoogde en hoe het te werk ging, schrijft de Braziliaanse theatermaker Rodrigo Batista. Integendeel: waar het mislukte in zijn poging om mensen ook in hun harten te bekeren, heeft het neoliberale kapitalisme het karwei afgemaakt. Als consumentisme de enige denkbare ideologie wordt, wat betekent dat dan voor de kunsten? Zijn kunstenaars werkelijk gebonden aan de taal van homologatie en commodificatie, of is er een andere weg?

Rodrigo Batista

artikel

Before censorship comes homologation

How Silicon Valley-speak invaded our artistic practice

Historical fascism wasn’t unique in its modus operandi or its goals, writes Rodrigo Batista. On the contrary: where it failed – in trying to impose “total inner adhesion” – neoliberal capitalism has stepped in to finish the job. When consumerism becomes the sole conceivable ideology, where does that leave the arts? Are artists really bound to operate within the language of homologation and commodification, as has become the norm, or is there another way?

Rodrigo Batista

article

“Uiteindelijk is geld de enige taal die iedereen vloeiend spreekt”

Milo Rau, Christiane Jatahy en Matej Drlička over artistieke vrijheid in een steeds autoritairder Europa

Hoe vrij zijn de kunsten nog in een Europa waarin het beleid steeds meer naar rechts kantelt? Floris Baeke vroeg het aan Wiener Festwochen-intendant Milo Rau, die graag voorop loopt in de strijd, Braziliaans regisseur Christiane Jatahy en de ontslagen Slowaakse theaterdirecteur Matej Drlička, die de naam van zijn eigen minister niet meer mag uitspreken. “Om de artistieke vrijheid vandaag te verdedigen, moeten we de instituten gebruiken die we twintig jaar geleden nog vrolijk wilden afbreken.”

Floris Baeke

interview

“In the end, money is the only language everyone speaks fluently”

Milo Rau, Christiane Jatahy and Matej Drlička on artistic freedom in an increasingly authoritarian Europe

How free are the arts in a Europe whose politics are tilting steadily to the right? Floris Baeke put the question to Wiener Festwochen director Milo Rau — always eager to lead the charge, to Brazilian director Christiane Jatahy, and to the dismissed Slovak theatre director Matej Drlička, who is currently legally barred from even uttering the name of his own Minister of Culture. “To defend artistic freedom today, we have to use the very institutions we would happily have torn down twenty years ago.”

Floris Baeke

interview

Nieuwsbrief