HOME | Etcetera

Hoeveel stoelen mag vernieuwing kosten?

artikel

Senne Vanderschelden

Een terugblik op mijn eerste seizoen als programmator van theater1150

Theatermaker Senne Vanderschelden begon in december 2024 als programmator van theater1150 in Sint-Pieters-Woluwe. Zijn ‘vernieuwende’ programmatie werd vanuit het veld toegejuicht, maar kon in de eigen zaal niet altijd op hetzelfde applaus rekenen. Welke lessen trekt hij? Wat moet de prioriteit zijn van een programmator: nieuwe publieken aanboren en makers kansen geven, of een publiek bedienen en voor volle zalen zorgen? Vanderschelden blikt terug op zijn eerste seizoen.

Seppuku – Angélica Liddell

De cultus van de paradoxale zelfmoordenaars [NL]

In Seppuku. De begrafenis van Mishima of het plezier van sterven houdt de Spaanse theatermaakster Angélica Liddell een requiem voor haar muze, de Japanse schrijver en zelfmoordenaar Yukio Mishima, met wie ze een obsessieve doodsdrift deelt. Misschien heeft Liddell geluk, want romantische, zelfmythologiserende kunstenaars als zij worden stilaan een uitstervend ras.

Charlotte De Somviele

recensie

Artists’ Entrance: Angélica Liddell

In Artists’ Entrance, we ask artists about their life and work. Today: Angélica Liddell. Born in Figueres, Spain, she is a playwright, director, and performer, known for works like La casa de la fuerza (2009), El año de Ricardo (2005), Liebestod (2021), Vudú (2023), and Dämon. El funeral de Bergman (2024). From May 25 to 27, she can be seen at Kunstenfestivaldesarts with Seppuku. El funeral de Mishima o el placer de morir.

Angélica Liddell

interview

NÔT – Marlene Monteiro Freitas

Doordouwen met de moed der wanhoop [NL]

Er is maar weinig podiumwerk dat frontaler is, meer in your face dan dat van Marlene Monteiro Freitas. In haar overdonderende Gesamtkunst, waarin hedendaagse dans, muziektheater, mime, fanfare en clownerie naadloos samensmelten, richten de performers zich doorgaans direct tot het publiek, bruggen slaand met uitzinnig groteske gebaren en gelaatsuitdrukkingen.

Sébastien Hendrickx

recensie

Nieuwsbrief

A Possibility of an Abstraction – Germaine Kruip

Het theater als oogkas [NL]

Tien jaar na A Possibility of an Abstraction daagt kunstenares Germaine Kruip op het Kunstenfestivaldesarts opnieuw de grenzen van het theater uit. Haar beeldende, synesthetische diptiek A Possibility houdt het midden tussen een concert, een schildering, een installatie en zelfs een film. Een streling voor oog en oor die bewijst dat zintuiglijke kunst ook heel reflectief kan zijn.

Tilde De Vylder

recensie

Je suis l’acteur de la poésie de ma mère – Michael Disanka

In Double Take gaan twee auteurs naar een voorstelling en schrijven ze elkaar in het zog ervan een brief. Nadia Nsayi en Pauline Malenga Mwanga, voormalige collega’s bij het AfricaMuseum, ontmoeten elkaar terug bij Je suis l’acteur de la poésie de ma mère van Michael Disanka, een krachtig statement tegen het Congopessimisme. Het stuk zette hen aan het denken over rouw en veerkracht, de offers die moeders voor hun kinderen brengen en de geschiedenis die een moedertaal met zich meedraagt.

Nadia Nsayi, Pauline Malenga Mwanga

double take

A Flower of Forgetfulness – Apichatpong Weerasethakul

Een meervoud aan lichtlijnen [NL]

Volgens de Thaise filmmaker Apichatpong Weerasethakul zitten we gevangen in de tijd, in ons geheugen en onze drang naar continuïteit. In zijn nieuwe installatie voor het Kunstenfestivaldesarts, een samenwerking met zijn vaste artistieke partners Rueangrith Suntisuk, Pornpan Arayaveerasid, Akritchalerm Kalayanamitr en Koichi Shimizu, houdt hij een zintuiglijk pleidooi voor het vergeten, om de wereld opnieuw met een onbevangen blik te ervaren.

Jana Coorevits

recensie

The Latecomers – Jozef Wouters & Decoratelier

Synecdoche, Molenbeek [EN]

The Latecomers is a heartwarming subterranean descent from a restaurant in Molenbeek to the bottom of the world. Two collective-making projects, Decoratelier and Cassonade, are temporarily located on a heavily polluted terrain in a former galvanisation factory. In a forthcoming future, the warehouse owned by the municipality of Molenbeek will be erased and replaced by a fresh layer of soil for the creation a park. This inevitable fate prompted builders, cooks and other caretakers of both projects to create a clever cross-section in the cycle of urban development: a site-specific revelation of stories contained in matter. How do you make sense of living on the edge of time as the latest and last occupants of a building?

May Abnet

review

Nieuwsbrief