HOME | Etcetera

Costa Kritiek

Dossier

Rudi Laermans & Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera's Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave-Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. Welke positie heeft het 'ik' in hun schrijven? Is oordelende kritiek iets van de oude stempel? Kan zelfreflexief schrijven ook blinde vlekken hebben?

Artists’ Entrance: Meg Stuart

In Artists’ Entrance, we ask artists about their life and work. Today: Meg Stuart. Meg Stuart is a choreographer, director and dancer. She lives and works in Berlin and Brussels. With her company Damaged Goods, founded in 1994, she created more than thirty productions, including solo’s, duets and choreographies for multiple dancers, videography, location projects and improvisation projects.

Meg Stuart

interview

Mirage – Damien Jalet / Kohei Nawa / Ballet du Grand Théâtre de Genève

Dansen in een nevel van glitter en luchtspiegelingen

Het grote publiek kent Damien Jalet vooral van zijn hippe videoclips voor Madonna en Yung Lean. Vorige weekend was de Brusselse sterchoreograaf nog eens in België met Mirage, een onderzoek naar luchtspiegelingen en optische illusies. Een stroom aan beelden stelt de perceptie van de toeschouwer op de proef en roept een wakende, maar vooral spectaculaire droomtoestand op. Maar veeleer dan het hoge spektakelgehalte intrigeren vooral de abstracte scènes.

Helen D’Haenens

recensie

Babel – Kommil Foo

Melancholie is de beste saus

Binnenkort staan ze veertig jaar op de planken, de broers Raf en Mich Walschaerts van Kommil Foo. Het muzikale cabaretduo plukt de vruchten van hun jarenlange samenwerking én bloedband in de nieuwe zaalshow Babel. Het resultaat is een montage van voorzichtig filosofische en licht absurde anekdotes en levensliedjes met de babylonische spraakverwarring als dunne rode draad. Bij Kommil Foo is Babel geen toren, maar een glooiend heuvellandschap met pieken en dalen.

Tom Permentier

recensie

Nieuwsbrief

Een moeder die herboren wordt in de poëzie van haar zoon

Outside Eyes: Michael Disanka

In zijn tweede column blikt theatermaker Michael Disanka terug op zijn voorstelling die vorige maand op het Kunstenfestivaldesarts in première ging, een hommage aan zijn overleden moeder. Daarvoor trok hij langs de ruïnes van de Congolese geschiedenis, bezaaid met vergeten massagraven en genocides. Maar veeleer dan theater dat het geweld van de koloniale overheersing opnieuw ensceneert om het te bekritiseren, gelooft Disanka in poëzie als verzet, met het lichaam als poort naar een andere, heilige wereld. Alleen zo kom je dichter tot de waarheid, niet de historische waarheid, maar die van de eeuwige ziel.

Michael Disanka

column

Une mère renaît dans la poésie de son fils

Outside Eyes: Michael Disanka

Dans sa deuxième chronique, le metteur en scène Michael Disanka revient sur sa performance, créée le mois dernier au Kunstenfestivaldesarts, un hommage à sa mère disparue. Pour ce faire, il a traversé les ruines de l’histoire du Congo tapie des charniers et génocides oubliés. Mais plutôt qu’un théâtre qui rejoue la violence de la domination coloniale pour la critiquer, Disanka croit en la poésie comme forme de résistance, le corps étant une porte vers un autre monde, sacré. C’est seulement ainsi que l’on peut s’approcher de la vérité – non pas la vérité historique, mais celle de l’âme éternelle.

Michael Disanka

column

The Second Woman – Nat Randall, Anna Breckon & Natali Broods

De terugkeer van hetzelfde, maar niet helemaal

Soms worden theatervoorstellingen als evenementen in de markt gezet. Daar hoeft niets mis mee te zijn, en in het geval van The Second Woman is dat zeker terecht. Eén actrice, Natali Broods, speelt 24 uur lang één scène, met een honderdtal mannelijke tegenspelers die ze op het podium van Viernulvier voor het eerst ontmoet. Dit is een verslag van en een reflectie over de eerste 8 uur van deze krachttoer, over de afloop kan ik helaas niets mededelen, maar het VRT-nieuws meldde dat alles met een daverend applaus besloten werd. The Second Woman heeft gelukkig veel meer te bieden dan respect voor het uithoudingsvermogen van Natali Broods. Zij verdraagt de hele tijd de mannelijke blikken, ze stort niet in onder die vreemde mengeling van tederheid en agressie, integendeel. Die eerste acht uur waren alleszins spannend genoeg, ze stond om middernacht sterker dan bij aanvang. Dat was toch mijn indruk, en ik bleef langer kijken dan ik gepland had.

Klaas Tindemans

recensie

Troje, Lazarus voor beginners – Lazarus en studenten

Kilometers maken in het oude Griekenland

Hoe waardig ouder worden als gevestigd theatergezelschap en de fakkel doorgeven? Collectieven als De Hoe, De Roovers en tg stan hebben het zich de laatste jaren allemaal afgevraagd. Voor hun twintigste verjaardag zet nu ook Lazarus de deuren wijd open voor een nieuwe generatie. In Troje, Lazarus voor beginners openen ze een vers blik spelers, afkomstig van de vier Vlaamse theateropleidingen. Samen zetten ze hun tanden in een van de oerteksten van de westerse verteltraditie: de Trojaanse oorlog.

Simon Knaeps

recensie

Nieuwsbrief