© Jan Rymenants / Het Zuidelijk Toneel

Leestijd 3 — 6 minuten

TWO. is not a solo – Lisa Verbelen & Hendrik Lasure / BOG

Een vreemde maar zeer aantrekkelijke ruimte

TWO. is not a solo van Lisa Verbelen en Hendrik Lasure begint met een stilte die verbroken wordt door de zachte ruis van een rookmachine. Alsof relativering de sleutel is in dit stampende concert met intieme songs over de sores van het verlangen naar een ander. 

Uit de opkomst met ieder een muisgrijze bontmuts over het hele hoofd getrokken, spreekt een verlangen naar onzichtbaarheid, verdwijnen of gelijkgeschakeld worden, wat natuurlijk goed past bij de hang naar en verwarring over de symbiotische neigingen van die liefdesgevoelens. Als een luid prevelend gebed, de zinnen herhalend, begint het concert. Ook opvallend is de hang naar understated glamour. De zachte kleuren en glimmende, metalic stoffen van de vele kostuums rijmen met de korte felle zinnen over aanraking en nabijheid die afstand scheppen en verwarring.

De schrijver van de songs lijkt veilig in het terugkijken naar gebeurtenissen, het bespiegelen van wat er nu precies verlangd wordt, en wat er misgrijpt of net juist op zijn plaats valt tussen hen. De woorden en de synchroniserende ritmes van stemmen en toetsen, het licht dat soms net als Verbelen en Lasure band een concert doet, maar ook vaak net uit de pas loopt en een eigen ritme heeft, heel tastbaar ook als machine achter op het toneel staat van kleur naar kleur verschuivend – het is steeds de manier waarop dingen in elkaar zitten, samen oplopen of net uit elkaar lopen, dat de aandacht krijgt in TWO.

Verbelen en Lasure doen het popduo, doen stoer en groots ook, maar dan weer zijn ze heel bescheiden muzikanten of slechts de operators van een set, waar zich een innerlijk landschap ontvouwt, dat bewoond wordt door ongemak, ongeloof en onhandigheid, zeer scherp geformuleerd dan wel. Het hippe van de beats, die aanvankelijk zeer vriendelijk pompen, gaat samen met een uitzicht op een tuin in de morgen, waar iemand op haar hurken zit en iets uit de grond haalt. Met het gevoel van de vingers in de grond of het zicht op de voorovergebogen gestalte verschuift de setting lichtjes richting het absurde.

De songs zijn scènes. De verschillende gemoedstoestanden, de ‘rusty cocktails inside’, de schrijver die zich verplaatst van scène naar scène en van het eigen lichaam naar dat van de ander, volgen elkaar gestaag op. De toeschouwer zittend op haar stoel legt een hele tocht af, van avond naar morgen terug naar avond, van huis via tuin en bar, nog een bar en een auto, weer terug naar huis. Dagen verstrijken, maar je hebt totaal geen grip op het landschap of het verstrijken van de tijd, zoals de ik van de liedjes dat ook niet heeft.

Tussen beeld en optreden, muziek en teksten, licht en kostuums, alles steeds evoluerend, houden Verbelen en Lasure een vreemde maar zeer aantrekkelijke ruimte open. Al zing-sprekend, dan weer heus zingend, werkt het concert steeds meer als een cinema. Het pallet van de synthesizers is vaak uitgekleed, maar soms ook bloemrijk met haast symfonische reeksen. Later lees ik hiphop-repertoire, maar zelf dacht ik steeds aan disco, wat elkaar natuurlijk geheel niet uitsluit. 

Het voortdurend oprekken of omcirkelen van het momentum van de show maakt van TWO. is not a solo een voorbeeldige mix of hybride van concert en voorstelling.

De stemmen van Verbelen en Lasure gaan heel mooi samen, en het wordt ronduit spectaculair als hij de hoogte ingaat, laat staan dat daar nog een autotune op wordt losgelaten. Zoals er ook soms een lange stilte valt, het echt gewoon even heel donker is en stil, of er zoveel tegenlicht wordt ingezet dat je ook in een kleine zaal het met de silhouetten van de muzikanten moet doen. Het duo verlaat het toneel op het toneel voor op het podium, waardoor er rondom nog eens een ruimte ontstaat, voor andere dingen: een lalala-liedje op de piano akoestisch, geen enkele tekst maar niet minder sprekend, of feedback met de grote, elektrische gitaar. 

Het voortdurend oprekken of omcirkelen van het momentum van de show maakt van TWO. is not a solo een voorbeeldige mix of hybride van concert en voorstelling. Er spreekt een enorme gelatenheid uit alles, ondanks het gepassioneerde spel op alle niveau’s. De gemeenzame nostalgie die het bevragen van gevoelens van liefde nu eenmaal met zich meebrengt, wordt constant doorbroken door een nuchtere blik en enige humor, die ook eenzaam lijkt te maken, maar ook dat blijft understated. Er zijn oneliners die je bijblijven, zoals “Stop dating like a capitalist”, maar de tekst is meer dan dat, je zou hem graag nalezen. 

Het kijken en luisteren, observeren en voelen, worden zorgvuldig uit elkaar getrokken, wat ook nog ruimte geeft om je eigen neigingen op dit gebied te beschouwen, naast de vette swing die het lichaam in de stoelen doet wiegen. Dat hebben Verbelen en Lasure, Suze Milius, Roos Euwe en Emanuel Nijkerk (BOG bij het Zuidelijk Toneel) erg goed gedaan.

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

#169

15.09.2022

14.12.2022

Fransien van der Putt

Fransien van der Putt is dramaturge en critica. Ze schrijft voor www.cultureel persbureau.nl

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!