De uitnodiging – Laura Van Dolron

Smells like no spirit

The day I saw the play, my bike got stolen. This was the very first bike I got myself, my first bike in Belgium, a step towards making a permanent decision to stay here. It was a foldable bike that allowed me to travel more freely, to be in my flow, not to own a car. I form relationships with my things, and so after this bike got stolen I felt guilty for recently having been annoyed with it. But that day I was so happy about meeting a kindred spirit on the stage that I only cried of laughter.

Ugnė Noreikė

recensie 06.10.2023

Two. is a not a solo – BOG./Lisa Verbelen en Hendrik Lasure

Het einde is een midden is een einde. Bij het werk van Lisa Verbelen.

Sam Simons

recensie 06.10.2023

We Gaan Deur! – Nyira Hens, Bruno Vanden Broecke en Trappelend Talent

Mag er nog gelachen worden?

Samen met coregisseur Nyira Hens haalt Bruno Vanden Broecke Noises Off, een iconische deurenkomedie uit de jaren 80, opnieuw van onder het stof. In We gaan deur! laten Hens en Vanden Broecke een jonge en diverse cast hun tanden in de klassieker zetten. We gaan deur! bewijst dat het aartsmoeilijk blijft om met een deurenkomedie meer te doen dan enkel amuseren. 

Simon Knaeps

recensie 22.09.2023

Voyeur – Verona Verbakel

Een gebroken jeugd

In Voyeur neemt actrice Verona Verbakel ons mee in haar verhaal. Met een minimum aan theatrale middelen reconstrueert ze haar biografie. Op die manier laat ze ons een glimp opvangen van de harde realiteit van opgroeien in een instelling.

Lars Brinkman

recensie 21.09.2023

Schaambot – SKaGeN & De Studio

Recht op stilte en ruimte

‘The road to hell is paved with good intentions’ zeggen ze wel eens in het Engels. Dat geldt zeker in het geval van misogynoir, de term die Moya Bailey in 2010 heeft gegeven aan de intersectie tussen seksisme en racisme. In Schaambot brengen Valentijn Dhaenens en Musia Mwankumi dit op een prangende manier aan bod, met Black Venus van Jef Geeraerts in het middelpunt. Er worden vragen gesteld, ontweken, onbeantwoord gelaten. De interactie tussen Dhaenens en Mwankumi zweeft tussen comfortabel en gespannen. Een zachte, maar duidelijke confrontatie die zijn tijd neemt, maar voor sommigen misschien wat spannender had gemogen.

Noah Lena Vercauteren

recensie 18.09.2023

Small acts of violence – Aay Liparoto

Zachte landing in VR-tableaus van intiem geweld 

Zodra we het woord violence zien opduiken, verwachten we een ruwe, expliciete representatie van pijn en geweld. Waarom is dat de veronderstelling? In deze performatief opgevatte VR-installatie legt de Amerikaanse kunstenaar Aay Liparoto de klemtoon op de bonte afdruk van geweldpleging die zich achter gesloten gordijnen afspeelt. 

Tessa Vannieuwenhuyze, Wiebe Copman

recensie 18.09.2023

Ensemble piece / Exhume buried cries / Beauty love / Reanimate the dead – Khadija El Kharraz Alami

Bijtende spot achter een sluier

Omhuld door een Midden-Oosterse nevel voltrekken drie performers een genezingsritueel, dat uitmondt in een verkenning van de menselijke conditie en van culturele identiteit. Met verleidelijke zang en sarcastische sketches daagt Khadija El Kharraz Alami ons uit om onze eigen reis te beginnen, maar daarvoor krijgen we net wat weinig proviand mee. 

Daphne de Roo

recensie 18.09.2023