Toshiki Okada/chelfitsh – The Window of Spaceship In-Between (Kunstenfestivaldesarts)

Wie is er bang van de anderstalige?

In het ruimteschip In Between reizen vier niet-moedertaalsprekers, een androïde en een buitenaards wezen door het heelal, met één missie: de Japanse taal exporteren naar andere sterrenstelsels. Joachim Robbrecht observeert hoe de nieuwe filosofische parabel van Toshiki Okada niet helemaal landt in Brussel, een stad waarin veeltaligheid met de paplepel wordt meegegeven.

Joachim Robbrecht

recensie 21.05.2024

INFINITY FOREVER – Mats Vandroogenbroeck & Jonas Baeke/Kopergietery

Van hier tot aan de ruimte en terug

Voor eeuwig en altijd, dat droomt elke romantische ziel. Wie hoopt op zo’n einde in Infinity Forever (12+) komt van een kale reis terug. In Bambiraptor keerden ze het kinderbrein binnenstebuiten, nu verkennen Jonas Baeke en Mats Vandroogenbroeck de krochten van het gebroken hart. Vervoegd door Maria Magdalena de Cort beschouwt het makersduo de (stukgelopen) jeugdliefde vanuit een tienerperspectief.

Liesbeth De Clercq

recensie 15.05.2024

Ontroerend Goed – Thanks for Being Here

Onbewuste figuranten in een slapstickstuk

Waar het oeuvre van Ontroerend Goed zich in essentie als participatief ervaringstheater laat definiëren, gaat hun nieuwe voorstelling Thanks for Being Here nog een stap verder. Niet slechts deelname wordt toegelaten: het onvoorspelbare zélf wordt tot theatergenre verheven. De gevestigde grenzen tussen acteur en toeschouwer, bühne en scène, theater en realiteit worden door Ontroerend Goed maximaal afgetast en doorprikt. En dat doen ze met glans.

Tilde De Vylder

recensie 14.05.2024

residu – Menzo Kircz & Eleonore Van Godtsenhoven

Een machine om objecten te produceren

Menzo Kircz en Eleonore Van Godtsenhoven zoeken in residu naar verschillende betekenissen die achter een hoop prulletjes kan liggen. Hele verschillende werelden toveren ze op scène, de ene al abstracter dan de andere. Het ene moment is het object de aanleiding voor een verhaal, het andere is het een pion op een spelbord. Het is een best fascinerend experiment, al haalt het ook wat levendigheid uit het stuk.

Elie Agniel

recensie 13.05.2024

It’s like a finger pointing a way to the moon – Moya Michael, KVS & WIELS

De weigering om uit te sterven

In It’s like a Finger Pointing a Way to the Moon zoekt choreografe Moya Michael verlichting in het sacrale karakter van gemeenschap en de kracht van transformatie. In deze dialoog met locatie, tijd en nabijheid, zinspelen Michael’s vloeiende bewegingen rond de scenografie op de mogelijkheid om te aarden in de diepere waarheden en ervaringen die zo’n verlichting vertegenwoordigt. 

Hugues Makaba Ntoto

recensie 02.05.2024

Klytaimnestra – Toneelhuis, Olympique Dramatique & STAN

Het gaat over de wind. De wind die niet wil waaien, waardoor de Griekse oorlogsvloot niet naar Troje kan uitvaren. De godin Artemis is vertoornd, omdat de Grieken een zwangere haas hebben gedood. Ze eist een offer: Iphigeneia, dochter van koning en krijgsheer Agamemnoon. Hij geeft toe en hij offert haar op. Klytaimnestra, koningin en moeder van Iphigeneia, is woedend, ze zint op wraak, tien jaar lang, terwijl Agamemnoon de Trojanen verslaat en vernietigt. Agamemnoon, het eerste deel van Aischylos’ trilogie Oresteia gaat over de terugkeer uit Troje en de wraak in Argos. Klytaimnestra doodt haar man, en laat Kassandra, de Trojaanse prinses die Agamemnoon als ‘oorlogsbuit’ meebracht, doden. Het ensemble rond regisseur Jolente De Keersmaeker (STAN) bewerkte deze tragedie en veranderde de titel, om goede redenen: Agamemnoon heet voortaan Klytaimnestra. Klytaimnestra is het hoofdpersonage, de heldin zogezegd. Maar het zou net zo goed Iphigeneia kunnen zijn, of de geest van Iphigeneia. In deze Klytaimnestra is zij bijna de hele tijd aanwezig. Zwijgend, dansend: zij maakt de wind. Pas helemaal op het einde zegt ze iets, iets bitters, iets gelatens. Ze heeft de geschiedenis niet kunnen veranderen.  

Klaas Tindemans

recensie 30.04.2024

Flesh can’t can’t not’t ‘tis flesh h… – Mario Barrantes Espinoza

Fruit, queer zijn en perreo

Met reggaetón-beats in de inkomhal begint de nieuwste voorstelling van Mario Barrantes Espinoza al met een levendige energie. Flesh can’t can’ t not’t flesh h… is echter meer dan gewoon een dansfeestje, maar een verkenning van verleiding, ontdekking en de export van exotisch fruit. Het is een multimedia performance waarbij elk medium zijn waarde heeft in het geheel, iets waar niet veel voorstellingen in slagen.

Noah Lena Vercauteren

recensie 30.04.2024